Μοναχή σε μοναστήρι η ηθοποιός που έπαιξε σε πασίγνωστη ελληνική ταινία

Η απίστευτη διαδρομή μιας γυναίκας που πέρασε από το μοναστήρι, βρέθηκε στο επίκεντρο ενός σκανδάλου που συγκλόνισε την Ελλάδα και τελικά έλαμψε στη μεγάλη οθόνη δίπλα σε κορυφαίους ηθοποιούς της εποχής.

Από τη μονή Οδηγήτριας στο πανί δίπλα στον Σταυρίδη

Σοφία Ματθιουδάκη (μοναχή Σωφρονία)

Το 1956 η εταιρεία Ανζερβός γύριζε την ταινία «Τζίπ, περίπτερο κι αγάπη». Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκονταν ο Νίκος Σταυρίδης, η Μαρίκα Νέζερ, η Βίλμα Κύρου, ο Νίκος Ρίζος, ο Γιάννης Γκιωνάκης, ο Κώστας Χατζηχρήστος, ο Δήμος Σταρένιος και ανάμεσά τους η Σοφία Ματθιουδάκη. Για πολλούς, όμως, δεν ήταν απλώς μια ηθοποιός. Ήταν η πρώην μοναχή Σωφρονία, η γυναίκα που είχε βρεθεί στο επίκεντρο μιας σκοτεινής ιστορίας στη Μονή Οδηγήτριας στο Ηράκλειο Κρήτης, όπου οι εξελίξεις είχαν οδηγήσει ακόμη και σε αιματηρή σύγκρουση μεταξύ μοναχών.

Έρωτας, πάθη και δολοφονία στη σκιά της κατοχής

Η Σωφρονία, με το πρόσχημα ότι συγκέντρωνε χρήματα για την ανέγερση εκκλησίας, έζησε για έξι ολόκληρους μήνες στο κελί του ιεροδιακόνου Ευδόκιμου. Ο ίδιος, στα χρόνια της Κατοχής, είχε δράσει ως αντάρτης στην ομάδα Εθνικής Αντίστασης του καπετάν Γιώργη Πετρακογιώργη.

Στη μονή, τα πάθη είχαν αντικαταστήσει την πνευματικότητα. Από την περίοδο της Κατοχής, η ατμόσφαιρα ήταν ήδη τεταμένη και η μανία αλληλοεξόντωσης είχε πάρει τη θέση της προσευχής. Η Σωφρονία φαίνεται πως έγινε το επίκεντρο αντιπαραθέσεων μεταξύ των μοναχών. Τελικά, ο Ευδόκιμος επικράτησε, όμως λίγο αργότερα βρέθηκε νεκρός στο κελί του.

Οι φήμες και οι θρύλοι πλήθαιναν. Κυκλοφόρησε η εκδοχή πως δύο μοναχοί, ο Γεράσιμος και ο Αγαθάγγελος, μαζί με τον αγροφύλακα της μονής, δύο πολίτες και τη Σωφρονία, και με την… ανοχή του ηγούμενου, αποφάσισαν να βγάλουν από τη μέση τον ιεροδιάκονο.

Φορώντας μαύρες μάσκες, εισέβαλαν στο κελί και τον χτύπησαν θανάσιμα με βαρύ πέλεκυ. Οι δράστες χάθηκαν, όμως η Σωφρονία αποκάλυψε όσα γνώριζε στον αδελφό του Ευδόκιμου.

Μια ζωή γεμάτη δοκιμασίες από τα δεκατρία

Η προσωπική της οδύσσεια είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα, όταν ήταν μόλις δεκατριών ετών, μέσα στην Κατοχή. Κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες βρέθηκε να υπηρετεί Γερμανούς, οι οποίοι την πήραν μαζί τους στη Γερμανία, όπου έζησε από το 1942 έως το 1946.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα προσπάθησε να σταθεί στα πόδια της. Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ράλλη, όμως σύντομα αποκαλύφθηκε πως εκείνος ήταν ήδη παντρεμένος. Αναγκάστηκε να φύγει.

Στη συνέχεια εκάρη μοναχή στη Μονή Ευαγγελίστριας και αργότερα εγκαταστάθηκε στο κελί του Ευδόκιμου. Παρότι συνεργάστηκε με τις Αρχές και αποκάλυψε όσα γνώριζε, βρέθηκε και η ίδια στο εδώλιο, κατηγορούμενη για ηθική αυτουργία. Οι ένορκοι τάχθηκαν υπέρ της αθώωσής της, όμως ο εισαγγελέας ζήτησε να κηρυχθεί εσφαλμένη η απόφαση.

Η υπόθεσή της συγκέντρωσε το ενδιαφέρον όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Μάλιστα, δύο Άγγλοι απέστειλαν επιστολές στο δικαστήριο ζητώντας την σε γάμο.

Πώς κέρδισε τη Μαρία Πλυτά και μπήκε στον κινηματογράφο

«Μάγεψε» και την πρώτη Ελληνίδα σκηνοθέτρια

Διαφήμιση από τον Τύπο της εποχής

Η έντονη προσωπικότητά της δεν πέρασε απαρατήρητη από τον καλλιτεχνικό χώρο. Η πρώτη Ελληνίδα σκηνοθέτρια, Μαρία Πλυτά, την επέλεξε για την ταινία της «Τζίπ, περίπτερο κι αγάπη». Η ταινία προβλήθηκε την περίοδο 1956-57 και κατέλαβε τη δέκατη θέση ανάμεσα σε 30 παραγωγές εκείνης της σεζόν.

Οι πρωταγωνιστές της ταινίας Νίκος Σταυρίδης, Κώστας Χατζηχρήστος και Νίκος Ρίζος.

Στην υπόθεση της ταινίας, ο Τάσος Καψουράς (Ν. Σταυρίδης), ένας περιπτεράς, ερωτεύεται τη Σοφούλα, τη Φούλα (Σ. Ματθιουδάκη), μια φτωχή και ορφανή μοδίστρα σε γειτονιά της Αθήνας.

Την καρδιά της διεκδικεί και ο πλούσιος Τώνης (Γ. Γκιωνάκης), που την εντυπωσιάζει με υποσχέσεις και μεγάλες κουβέντες. Η ιστορία μπλέκεται, ώσπου ο Τάσος, με τη βοήθεια του φίλου του Βαγγέλη (Ν. Ρίζος), τη σώζει από τις επίμονες ερωτικές κινήσεις του Τώνη σε μια παραλία.

Στο τέλος αποκαλύπτεται πως η νεαρή κοπέλα είναι το χαμένο παιδί του εύπορου Θανασέα. Η ταινία ολοκληρώνεται με τον γάμο του Τάσου και της Φούλας, σε ένα κλασικό ευτυχισμένο φινάλε. Πρόκειται για μια ευχάριστη αθηναϊκή ηθογραφία, σε σενάριο του Κώστα Μαίανδρου, ψευδώνυμο που χρησιμοποίησε ο Νίκος Φώσκολος στο πρώτο του κινηματογραφικό έργο.