«Μαρινέλλα μου, καπετάνισσα, μάνα»: Οι επικήδειοι Αλεξίου – Νταλάρα που συγκλόνισαν τη Μητρόπολη

Η συγκίνηση ήταν διάχυτη στη Μητρόπολη Αθηνών, εκεί όπου φίλοι, συνεργάτες και απλός κόσμος αποχαιρέτησαν τη σπουδαία Μαρινέλλα, μέσα από λόγια που άγγιξαν βαθιά όλους τους παρευρισκόμενους.

Η ατμόσφαιρα ήταν βαριά, γεμάτη σιωπηλή ευγνωμοσύνη για τη γυναίκα που σημάδεψε το ελληνικό τραγούδι. Όταν η Χαρούλα Αλεξίου στάθηκε μπροστά στο πλήθος, η φωνή της λύγισε. Δεν έκανε έναν τυπικό επικήδειο, αλλά έναν προσωπικό αποχαιρετισμό στη δική της Μαρινέλλα.

«Μαρινέλλα μου, καπετάνισσα», είπε με λυγμό η Χαρούλα Αλεξίου, αποτυπώνοντας το μέγεθος της απώλειας. Με λόγια που έβγαιναν από την καρδιά, μίλησε για μια γυναίκα-σύμβολο, που για πολλούς ήταν «Κυρά» και «Καπετάνισσα».

Μάνα για όλο τον Ελληνισμό

Όπως τόνισε, η επίδραση της Μαρινέλλας ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια της μουσικής. «Κατέκτησες όλο τον Ελληνισμό σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Σε λένε εμβληματική τραγουδίστρια, αιώνια φωνή, γυναίκα με τσαγανό, πολλοί σε λένε μάνα. Για την ευγνωμοσύνη που νιώθουν όσοι σε γνώρισαν», ανέφερε.

Στάθηκε ιδιαίτερα και στη στιγμή που σημάδεψε το τέλος της σκηνικής της παρουσίας:

«Μέσα στη γλύκα του φθινοπώρου, στις 25 Σεπτεμβρίου 2024, πάνω στην ωραιότερη σκηνή της χώρας, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Το Ηρώδειο. Εκεί που κάθε Έλληνας και ξένος καλλιτέχνης ποθεί να εμφανιστεί. Στη σκιά της Ακρόπολης, στη σκιά του Παρθενώνα. Εκεί διάλεξες, Μαρινέλλα, αρχόντισσά μας, να τραγουδήσεις α καπέλα το μεγάλο αντίο σου.

Άφησες την τελευταία σταγόνα της φωνής σου στον βωμό του Ηρωδείου. Έκλεισες τα μάτια σου και δεν μας ξανατραγούδησες. Και χτυπούσε ακόμα η καρδιά σου.

Και δεν μας ξανατραγούδησες κι ας χτυπούσε ακόμα η καρδιά σου. Ο κόσμος που σε λάτρεψε όμως, δεν σε άφησε να φύγεις. Δεν σου επέτρεψε να τον αφήσεις. Περίμενε να επιστρέψεις, γιατί έτσι τον είχες μάθει: να παίζεις μαζί του με τα “πήγαινε-έλα” σου».

Στην τελετή έδωσαν το «παρών» άνθρωποι από κάθε χώρο. Καλλιτέχνες, ηθοποιοί, μουσικοί, αλλά και άνθρωποι των παρασκηνίων που τη γνώρισαν από κοντά. Όπως υπογράμμισε η Αλεξίου, όλοι μιλούσαν για εκείνη «με αλήθεια και αγάπη».

«Ένας φίλος είπε, «όποιον δεν τον αγκάλιασε η Μαρινέλλα και όποιον δεν του έσφιξε το χέρι, τίποτα δεν ένιωσε απ’ την αγάπη της». Το φως σου το λάβαμε όμως κι από μεγάλες αποστάσεις. Μαρινέλλα μου, καπετάνισσα. Αυτή η φωνή από ποια κρυστάλλινη πηγή γεννήθηκε; Σήμερα κάνω κάτι που δεν είχα ποτέ φανταστεί πως θα κάνω. Στην πρώτη μου ακρόαση, πέρασα με δικό σου τραγούδι.

Και τώρα καλέστηκα από το παιδί σου να μιλήσω για τις χάρες σου, εδώ μπροστά σου, και μπροστά σε τόσους αγαπημένους σου, που έχετε ζήσει και έχετε μοιραστεί πολλά περισσότερα. Για όσους συνεργαστήκαμε μαζί σου, ήσουν ένα δώρο μεγάλης αξίας.

Μας πλούτισες με πολύτιμες αναμνήσεις, κυρά μου, το καταλαβαίνεις; Θυμάμαι στο αφιέρωμά μας στη Βίκυ Μοσχολιού, ήμασταν δέκα τραγουδίστριες και σε είχαμε κορυφαία. Πόσο όμορφη ήσουνα. Σε θυμάμαι στην τελετή των Ολυμπιακών Αγώνων, να ανοίγεις τα χέρια σου σαν να ήθελες να πετάξεις. Κι εκεί κορυφαία. Κορυφαία και άλλοτε ταπεινή.

Έκανα μια γιορτή στο σπίτι μου μια μέρα, και θυμάμαι πως μπήκες μέσα σαν βασίλισσα, φορώντας μια χρυσή χάρτινη κορώνα, και κρατούσες για μένα ένα πλαστικό διάδημα, γιατί θέλαμε να είμαστε οι πριγκίπισσες. Αγκαλιαστήκαμε και γελάσαμε πολύ. Και όλοι έτσι θέλουμε να σε θυμόμαστε. Να γελάς, μ’ αυτή την κρυστάλλινη φωνή, και να είσαι η βασίλισσά μας. Γιατί σου άρεσε πολύ να γελάς, Μαρινέλλα. Να γελάς, να κουβεντιάζεις, να τραγουδάς. Και να αγαπάς. Να αγαπάς πολύ», κατέληξε η Χαρούλα Αλεξίου.

Η συγκίνηση του Γιώργου Νταλάρα

Ιδιαίτερα φορτισμένος ήταν και ο λόγος του Γιώργου Νταλάρα, που μίλησε για τη Μαρινέλλα σαν να ήταν «μάνα» του. Εστίασε στη δύναμη και την τόλμη που τη χαρακτήριζε, αλλά και στο πώς κατάφερε να αλλάξει τα δεδομένα στον χώρο της μουσικής.

«Δεν ήθελες πολλά λόγια, άλλωστε ποιος δεν σε ξέρει, ποιος δεν ξέρει τα τραγούδια σου, την περιπετειώδη ιστορία σου που δεν ήταν εύκολη. Έσπασες ταμπού, γκρέμισες κάστρα, δημιούργησες πρότυπο που ακολούθησαν οι επόμενες γενιές», είπε χαρακτηριστικά.

Θυμήθηκε και μια προσωπική τους κουβέντα, που δείχνει τον τρόπο σκέψης της:

«Όταν σε ρώτησα “βρε μάνα πώς τα κάνεις όλα αυτά, πώς παίρνεις τέτοιο ρίσκο;” μου έλεγες “η ανάγκη αγόρι μου”».

Ο ίδιος έδωσε μια διαφορετική διάσταση στη «φυγή» της:

«Μαρινέλλα μου, εσύ δεν πέθανες προχθές, πέταξες πάνω από τον ουρανό του Ηρωδείου τον περασμένο Σεπτέμβριο, σαν την Εκάβη όπως σε είχε βαφτίσει ο Βολονάκης. Σαν μάνα με βοήθησες να σταθώ στα πόδια μου».

Κλείνοντας, απευθύνθηκε στην οικογένειά της, ζητώντας τους να είναι περήφανοι για εκείνη, ενώ το δικό του «καλό ταξίδι και καλή τύχη όπου και αν πας» αποτέλεσε μία από τις πιο δυνατές στιγμές της τελετής.