Εξαφάνιση 16χρονης Λόρας: Κοντά στην αυλαία της υπόθεσης – Ποιοι αποπροσανατόλισαν την έρευνα

Μια ανάσα πριν λήξει το amber alert για τη 16χρονη Λόρα, η αγωνία κορυφώνεται και παραμένουν αναπάντητα ερωτήματα γύρω από τα μυστικά της οικογένειας που ίσως την ανάγκασαν να φύγει.

Η ξαφνική ανάμνηση της μητέρας

Στην 9η ημέρα από την εξαφάνιση της Λόρας, η μητέρα της θυμήθηκε ότι περίπου έναν μήνα πριν, η κόρη της είχε βγάλει φωτογραφία το διαβατήριό της. Έναν ολόκληρο μήνα νωρίτερα.

Αυτό σημαίνει ότι είχε στη διάθεσή της αρκετό χρόνο για να οργανώσει τη φυγή της, ακόμα και με τη χρήση πλαστών εγγράφων. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, η ανήλικη έφυγε παίρνοντας μαζί της τόσο το δικό της διαβατήριο όσο και φωτογραφία του κινητού της αλλά και του διαβατηρίου της μητέρας της. Γιατί όμως η μητέρα της ανέφερε αυτή τη λεπτομέρεια τόσο αργά;

Το πιο αισιόδοξο σενάριο είναι να τη βοήθησε να ξεφύγει. Το πιο σκοτεινό όμως φέρνει στο φως κάτι πολύ πιο ανησυχητικό: ότι ίσως οι γονείς θέλουν η έρευνα να σταματήσει επειδή φανερώνει δυσάρεστες αλήθειες για μια οικογένεια αυστηρά πατριαρχική και γεμάτη σκιές. Μήπως όμως η ιστορία είναι ακόμα πιο περίπλοκη;

Απόπειρες παραπλάνησης και ψεύτικες ελπίδες

Ο πατέρας φέρεται να προσπάθησε να οδηγήσει την έρευνα σε λάθος κατεύθυνση, μόλις ένα 24ωρο μετά την πρώτη τηλεοπτική παρουσίαση της υπόθεσης, την Κυριακή 11 Ιανουαρίου.

Έστειλε ένα μήνυμα που ανέφερε ένα πρόγραμμα στις ΗΠΑ για ανήλικα κορίτσια, σχολιάζοντας:
«Η Λόρα μπορεί να είναι εκεί».

Όταν τον ρώτησα αν το εντόπισε στον υπολογιστή της κόρης του, απέφυγε να απαντήσει. Στην αστυνομία, δήλωσε πως έκανε δική του έρευνα και διατύπωσε μια υποθετική εκδοχή.

Όμως, το πρόγραμμα που ανέφερε ισχύει μόνο για το καλοκαίρι. Πώς ακριβώς θα μπορούσε το παιδί να βρίσκεται στις Ηνωμένες Πολιτείες;

Την ίδια μέρα, ξεκαθαρίστηκε το μυστήριο γύρω από έναν άγνωστο άντρα και μια συναλλαγή που έγινε τις πρώτες πρωινές ώρες πριν εξαφανιστεί η Λόρα.

Τα κρυμμένα μυστικά βγαίνουν στην επιφάνεια

Την ίδια μέρα έγινε επίσης γνωστό ότι η Λόρα είχε μείνει για έναν μήνα σε δομή για κακοποιημένα παιδιά στη Γερμανία.

Η εξήγηση που έδωσε η μητέρα της ήταν:
«Ένας κακός γείτονας έκανε καταγγελία επειδή μάλωνα το παιδί για να μην είναι συνέχεια στο τάμπλετ και μου αφαίρεσαν την επιμέλεια. Έκανα δικαστήριο και την πήρα πίσω».

Ένα ακόμα μυστικό, το οποίο συμπίπτει με την απόφαση της οικογένειας να μεταναστεύσει στην Ελλάδα.

Σε ποια άλλη χώρα θα μπορούσε ένας πατέρας να κόψει τα μαλλιά της κόρης του με αυτόν τον τρόπο, μόνο και μόνο επειδή εκείνη ήθελε να πάει κομμωτήριο;

Ποιο εκπαιδευτικό σύστημα επιτρέπει ένα παιδί να κυκλοφορεί κουρεμένο έτσι, να μοιάζει με τρόφιμο ψυχιατρείου της δεκαετίας του ’70, χωρίς κανείς να αντιδρά;

Οι δάσκαλοι, οι καθηγητές, οι συμμαθητές, όλοι γνώριζαν, αλλά κανείς δεν μίλησε.
«Δεν είχε ποτέ χρήματα», «πήγαμε εκδρομή και δεν είχε ούτε για φαγητό», «την κούρεψε ο πατέρας της», λένε τώρα. Αλλά τότε, σιωπή. Αυτοί είμαστε.

Η αντίδραση του πατέρα και η σιωπή που λέει πολλά

Όταν μου ήρθε το βίντεο της Λόρας στο Ρίο, λίγο πριν εξαφανιστεί, έστειλα φωτογραφία στον πατέρα μέσω Viber για επιβεβαίωση. Ήταν 05:48 όταν τον ρώτησα:
«Είναι η Λόρα σωστά;»

Η απάντησή του ήρθε αμέσως:
«Ναι».

Αναρωτήθηκα τότε γιατί δεν με πήρε κατευθείαν τηλέφωνο. Ίσως πανικοβλήθηκε, σκέφτηκα. Όμως, πριν προλάβω να του γράψω ξανά, έλαβα άλλο μήνυμα από αυτόν:
«Βρήκες τη Λόρα;» με διαφορά 11 λεπτών.

Ήταν Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου. Η Λόρα είχε εξαφανιστεί από την Πέμπτη 8 του μήνα. Το εκτενές ρεπορτάζ δημοσιεύτηκε την Κυριακή 11, και τη Δευτέρα το πρωί, του έστειλα τη φωτογραφία.
Και εκείνος χρειάστηκε 11 λεπτά για να ρωτήσει αν την βρήκα. Σαν να φοβόταν ότι μπορεί να την είχα βρει. Γιατί;

Όλα ήταν παράξενα, πέρα από κάθε λογική και συναίσθημα.

Ένα ψυχρό μήνυμα που αλλοιώθηκε για να μη σοκάρει

Όταν του ζήτησα, στην τρίτη μέρα της εξαφάνισης, να μου γράψει ένα μήνυμα προς τη Λόρα, το αποτέλεσμα με τάραξε. Το διάβασα και η καρδιά μου σφίχτηκε.

«Λόρα δεν είμαστε θυμωμένοι μαζί σου. Δεν θέλουμε τιμωρία. Είναι σημαντικό για εμάς να ξέρουμε ότι είσαι ζωντανή και ασφαλής. Μπορείς απλώς να μας δώσεις ένα σημάδι. Περιμένουμε».

Δεν είχε ίχνος συναισθήματος. Στεγνό. Απρόσωπο. Και ναι, το παραδέχομαι δημόσια: πρόσθεσα στο τέλος «Σ’ αγαπάμε», γιατί αλλιώς δεν μπορούσε να σταθεί. Τότε νόμιζα ότι ήταν απλώς λάθος της μετάφρασης, αποτέλεσμα ταραχής.

Σήμερα όμως καταλαβαίνω. Το μήνυμα αυτό αντικατοπτρίζει το πρόσωπο ενός πατέρα δυνάστη, και εκείνο το «δεν θέλουμε τιμωρία» θα με στοιχειώνει για πάντα.

Μια ευχή για ένα καλύτερο τέλος

Μακάρι η Λόρα να είναι ασφαλής. Μακάρι να βρεθεί σε μια χώρα όπου θα μπορέσει να εμπιστευτεί τις αρχές και να πει την αλήθεια της. Την αλήθεια που δεν κατάφερε να αφήσει πίσω, ακόμα κι όταν έφυγε.

Μακάρι να μη βρέθηκε σε χειρότερα χέρια από εκείνα που άφησε. Και κυρίως, μακάρι αυτή η υπόθεση να μας αφυπνίσει όλους.

Να γίνουμε καλύτεροι γονείς. Καλύτεροι εκπαιδευτικοί. Καλύτεροι φίλοι. Καλύτεροι αστυνομικοί. Καλύτεροι δημοσιογράφοι.
Γιατί σε αυτή την ιστορία, αποτύχαμε όλοι.