«Ένιωσα σαν να είχε γεμίσει το σώμα μου ωρολογιακές βόμβες. Αφαίρεσα επίσης τις σάλπιγγες και τις ωοθήκες μου» – Συγκλονίζει η μάχη 53χρονης μητέρας τριών κοριτσιών με τον καρκίνο

Η συγκλονιστική προσωπική ιστορία της 53χρονης Μισέλ Μίλερ, μητέρας τριών κοριτσιών από το Μέιν των ΗΠΑ, φέρνει στο φως τη σκληρή πραγματικότητα του καρκίνου. Από τη διάγνωση καρκίνου του μαστού μέχρι τον καρκίνο του παγκρέατος, περιγράφει με δύναμη και ειλικρίνεια την πορεία της.

«Ένιωσα σαν να είχε γεμίσει το σώμα μου ωρολογιακές βόμβες»

«Ξεκίνησα τις μαστογραφίες όταν ήμουν 30 ετών. Δεν ήξερα πολλά για το οικογενειακό μου ιστορικό, καθώς είμαι υιοθετημένη, αλλά γνώριζα ότι η βιολογική μου μητέρα είχε διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού σε νεαρή ηλικία. Έτσι ο γιατρός μου πρότεινε να ξεκινήσω νωρίς τους ελέγχους.

Όταν διαγνώστηκα με καρκίνο του μαστού το 2019, βρισκόταν σε πολύ αρχικό στάδιο – 1Α. Μια γενετική εξέταση αποκάλυψε ότι φέρω τη μετάλλαξη BRCA2. Αντί για συντηρητική θεραπεία με αφαίρεση του όγκου και ακτινοβολία, επέλεξα να προχωρήσω σε αμφοτερόπλευρη μαστεκτομή, λόγω του κινδύνου υποτροπής.

Αφαίρεσα και τις σάλπιγγες και τις ωοθήκες μου. Ο γιατρός μου είχε εξηγήσει πως η συγκεκριμένη μετάλλαξη αυξάνει τον κίνδυνο για καρκίνο του μαστού, των ωοθηκών, του παγκρέατος και για μελάνωμα. Αυτό που με ταρακούνησε περισσότερο ήταν ο καρκίνος του παγκρέατος – ειδικά όταν άκουσα ότι δεν υπάρχει αποτελεσματικός τρόπος για έγκαιρη διάγνωση. Ένιωσα σαν να κουβαλάω μέσα μου ωρολογιακές βόμβες.

Τον Απρίλιο του 2021, άρχισαν στομαχικά συμπτώματα. Ένιωθα υπερβολικά φουσκωμένη μετά από λίγη τροφή και είχα έναν ενοχλητικό πόνο στην άνω κοιλιακή χώρα. Επειδή ήδη παρακολουθούμουν από ογκολόγο, προχωρήσαμε άμεσα σε αξονική. Η διάγνωση: καρκίνος παγκρέατος στο στάδιο 1Β – ευτυχώς τοπικά περιορισμένος.

Ο καρκίνος αυτός μπορεί εύκολα να παρερμηνευθεί – μοιάζει με άγχος ή στομαχική δυσφορία. Είναι σημαντικό να ακούμε το σώμα μας. Αν είχα καθυστερήσει, ίσως η εξέλιξη να ήταν πολύ χειρότερη. Νιώθω τυχερή που ο γιατρός μου ενήργησε άμεσα – δεν είναι όλοι τόσο γρήγοροι σε τέτοια περιστατικά.

Παρόλα αυτά, η διάγνωση ήταν σοκαριστική. Όταν ακούς “καρκίνος παγκρέατος”, σκέφτεσαι αμέσως το ποσοστό επιβίωσης – μόλις 11% ζουν πέρα από πέντε χρόνια από τη διάγνωση.»

ξυπνούσα κάθε μέρα με τον εφιάλτη

«Ήταν πολύ δύσκολο να σκεφτώ: Τι θα συμβεί σε μένα; Πόσο χρόνο έχω; Ξυπνούσα κάθε πρωί και άρχιζε ο εφιάλτης μου. Έτσι ένιωθα.»

«Παρόλα αυτά, βαθιά μέσα μου, ήξερα ότι θα το παλέψω. Από την αρχή, ο χειρουργός μου μού είπε πως μπορούσαμε να προχωρήσουμε σε επέμβαση – και είναι ο μόνος τρόπος να ελπίζεις σε ίαση από αυτό τον καρκίνο.

Ξεκίνησα με οκτώ γύρους χημειοθεραπείας από τον Μάιο ως τον Αύγουστο. Η επέμβαση έγινε στις 4 Οκτωβρίου. Πολλοί πιστεύουν ότι απλά αφαιρείς τον όγκο, αλλά στην περίπτωση του παγκρέατος δεν είναι καθόλου απλό. Το πάγκρεας είναι άμεσα συνδεδεμένο με το στομάχι, τα έντερα, τη χοληδόχο κύστη. Όλα αυτά πρέπει να αφαιρεθούν και να επανατοποθετηθούν με χειρουργική ακρίβεια.

Η επέμβαση ήταν πολύπλοκη, αλλά πήγε εξαιρετικά. Έμεινα στο νοσοκομείο μόνο τέσσερις ημέρες. Μπορώ να πω ότι ήταν πιο εύκολη από τη χημειοθεραπεία.

Αφαιρέθηκε μέρος του στομάχου και του άνω εντέρου. Ξεκίνησα με ήπια διατροφή, αλλά σταδιακά μπόρεσα να επαναφέρω διάφορα τρόφιμα. Τώρα πρέπει να τρώω μικρές ποσότητες πιο συχνά και να αποφεύγω τροφές με πολλά λιπαρά και ζάχαρη.»

θα κάνω ελέγχους εφ’ όρου ζωής

«Μετά την επέμβαση, έκανα άλλους τέσσερις γύρους χημειοθεραπείας, ολοκληρώνοντας τον Δεκέμβριο. Η αξονική μετά τη θεραπεία δεν έδειξε ενδείξεις ασθένειας.

Μάλλον θα κάνω διαγνωστικές εξετάσεις για το υπόλοιπο της ζωής μου. Αυτή τη στιγμή, προσπαθώ να ανακτήσω τη φυσική μου κατάσταση. Έχασα περίπου 35 κιλά από τις θεραπείες και την επέμβαση.

Έχω τρεις κόρες. Η μία έχει κάνει γενετικό έλεγχο και βρέθηκε θετική στη μετάλλαξη BRCA2. Η άλλη βρίσκεται στη διαδικασία εξέτασης. Η γνώση είναι δύναμη – ειδικά όταν υπάρχει οικογενειακό ιστορικό καρκίνου, οι γενετικές εξετάσεις μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Το να ανακαλύπτεις ότι έχεις μια γενετική μετάλλαξη είναι τρομακτικό, αλλά όσο πιο σύντομα το ξέρεις, τόσο καλύτερα μπορείς να κινηθείς. Μπορείς να πάρεις κάποιες αποφάσεις, να συνεργαστείς με τους γιατρούς σου, να νιώσεις ότι ανακτάς τον έλεγχο.

Δεν ζω με τον φόβο της BRCA2, αλλά προσπαθώ να είμαι σε εγρήγορση.»