Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, η σπουδαία ιστορικός που έγραψε τη δική της ξεχωριστή πορεία στο παγκόσμιο πανεπιστημιακό στερέωμα, έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω της ένα τεράστιο πνευματικό αποτύπωμα.
Σε ηλικία 99 ετών πέθανε η διακεκριμένη ιστορικός και πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου της Σορβόνης, Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ.
Υπήρξε η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε το αξίωμα της πρύτανη στη Σορβόνη, ανοίγοντας δρόμους σε έναν θεσμό με ιστορία επτά αιώνων. Παράλληλα, άφησε πίσω της ένα πλούσιο συγγραφικό έργο με επίκεντρο το Βυζάντιο, ενώ παρέμεινε ενεργή και παρεμβατική μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής της.
Στη Γαλλία τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Εθνικού Τάγματος της Τιμής, ενώ διακρίσεις και βραβεύσεις έλαβε και από πολλές ακόμη ευρωπαϊκές χώρες, αναγνωρίζοντας τη συμβολή της στην επιστήμη και τα γράμματα.
Ποια ήταν η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ
Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ γεννήθηκε στην Αθήνα από γονείς με ρίζες στη Μικρά Ασία. Ο πατέρας της, Νίκος Γλύκατζης, ήταν Μικρασιάτης έμπορος και διαχειριστής των κτημάτων της οικογένειας της μητέρας της, Καλλιρόης, το γένος Ψαλτίδη, η οποία καταγόταν από εύπορη οικογένεια της Προύσας.
Αποφοίτησε από το Δ΄ Γυμνάσιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές της στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Στα χρόνια της Κατοχής εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ και είχε την ευθύνη των μαθητριών στην περιοχή του Παγκρατίου, υπό την καθοδήγηση του Χρήστου Πασαλάρη. Κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών ακολούθησε τον ΕΛΑΣ Αθηνών στην αποχώρησή του από την Αττική και επέστρεψε στον Βύρωνα μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας.
Τα πρώτα επαγγελματικά βήματα και η πορεία στο Παρίσι
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ενώ ακόμη φοιτούσε στο πανεπιστήμιο, εργάστηκε χάρη στην άριστη γνώση της γαλλικής γλώσσας στον κύκλο της βασίλισσας Φρειδερίκης. Μετά την αποφοίτησή της από τη Φιλοσοφική Σχολή του ΕΚΠΑ, απασχολήθηκε ως ερευνήτρια στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών από το 1949 έως το 1953.
Το 1953 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για να συνεχίσει τις σπουδές της. Δύο χρόνια αργότερα διορίστηκε στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας (CNRS). Το 1964 ανέλαβε διευθύντρια σπουδών στο ίδιο Κέντρο και το 1967 εκλέχθηκε καθηγήτρια στη Σορβόννη.
Το 1966 απέκτησε τον τίτλο doctorat ès lettres με τη μελέτη της για το Βυζάντιο και τη θάλασσα, η οποία εκδόθηκε από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις της Γαλλίας με τίτλο «Byzance et la mer» (Παρίσι: Presses universitaires de France).
Διετέλεσε Διευθύντρια του Κέντρου Ιστορίας και Πολιτισμού του Βυζαντίου και της Χριστιανικής Αρχαιολογίας, Αντιπρύτανις την περίοδο 1970-1973 και, το 1976, Πρύτανις στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης (Paris I).
Η ιστορική εκλογή και η προσωπική της ζωή
Η εκλογή της ως Πρύτανις αποτέλεσε ιστορικό ορόσημο: ήταν η πρώτη γυναίκα στα 700 χρόνια ιστορίας της Σορβόννης που ανέλαβε το αξίωμα, αλλά και η πρώτη γυναίκα παγκοσμίως που κατείχε αντίστοιχη θέση σε διεθνώς αναγνωρισμένο πανεπιστήμιο.
Στο Παρίσι γνώρισε και τον σύζυγό της, Ζακ Αρβελέρ (1918–2010), αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού της Γαλλίας, ο οποίος προερχόταν από μεγαλοαστική οικογένεια της γαλλικής πρωτεύουσας. Μαζί απέκτησαν μία κόρη, τη Μαρί-Ελέν.
Με την πορεία της, η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ δεν άφησε μόνο επιστημονικό έργο, αλλά και ένα ισχυρό παράδειγμα για το πώς η γνώση, η επιμονή και η αφοσίωση μπορούν να αλλάξουν την ιστορία.
To «alldaynews.gr» αποποιείται κάθε ευθύνη από τις αναδημοσιεύσεις άρθρων τρίτων ιστοσελίδων, για τα οποία (άρθρα) την ευθύνη την έχει ο υπογράφων ως πηγή.
