Αποκαλυπτικός ο γιος της Χαρούλας Αλεξίου: «Δεν έψαξα ποτέ τους βιολογικούς μου γονείς γιατί…»

Ο γιος της Χάρις Αλεξίου, Μάνος Θεοφίλου, μίλησε με ειλικρίνεια και τρυφερότητα για την υιοθεσία του και εξήγησε γιατί δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη να αναζητήσει τους βιολογικούς του γονείς. Η συγκινητική κοινή τους συνέντευξη παρουσιάστηκε στην εκπομπή της Ελένης Μενεγάκη.

Η Αλεξίου για τη στιγμή της υιοθεσίας

“Δεν είναι κάτι που το αποφασίζεις απλά, είναι μια στιγμή που ανοίγει ο ουρανός και σου χαρίζεται. Είναι η στιγμή που σε ακούει ο Θεός και φέρνει ένα παιδί στον δρόμο σου με όποιον τρόπο. Και για το δικό μου παιδί, πιστεύω πως έτσι έγινε. Ο ερχομός του γιου μου έφερε φως στη ζωή μου”.

Δείτε το βίντεο:

Η Χάρις Αλεξίου πρόσθεσε: “Είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας αυτό, τα πολλά μυστικά και ταμπού. Τα παιδιά δεν γνωρίζουν την αλήθεια, γιατί δεν τους προσφέρεται με ειλικρίνεια, και αυτό τα οδηγεί στην αναζήτηση. Στον Μάνο, όμως, είπαμε την αλήθεια από την αρχή, από όταν άρχισε να λέει τις πρώτες του λέξεις”.

Η εξομολόγηση του Μάνου Θεοφίλου

“Για μένα ήταν σαν να μου έτυχε το τζόκερ. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ξέρω ότι είμαι υιοθετημένος. Δεν αισθάνθηκα ποτέ την ανάγκη να ψάξω για τους βιολογικούς μου γονείς. Έχω λάβει τόση αγάπη, όση δε θα μπορούσα να φανταστώ. Τι άλλο να ζητήσω;”.

Ο Μάνος Λοΐζος και ο βαθύς δεσμός με την Αλεξίου

Η Χάρις Αλεξίου έχει χαράξει ανεξίτηλη πορεία στο ελληνικό τραγούδι, κρατώντας την προσωπική της ζωή σε διακριτική απόσταση από τη δημοσιότητα. Ωστόσο, η σχέση της με τον Μάνο Λοΐζο δεν ήταν απλώς επαγγελματική.

Ο Μάνος Λοΐζος, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες, αποτέλεσε έναν μεγάλο και ανεκπλήρωτο έρωτα για τη Χαρούλα. Ο θάνατός του την άφησε συντετριμμένη.

Η υπουργός Πολιτισμού και στενή του φίλη, Μελίνα Μερκούρη, τον είχε αποχαιρετήσει λέγοντας:
«Ο δρόμος σου είχε τη δική του ιστορία. Μια ιστορία σύντομη, μοναδική και μεγάλη. Γραμμένη χαρισματικά, με ήθος δημιουργού και φλέβα προικισμένη. Και δεν ήσουν ακόμα Μάνο μας ούτε 45 χρονών».

Η ίδια η Αλεξίου είχε πει στο δικό της “αντίο”:
«Να πας στο καλό Μάνο και σ’ ευχαριστούμε. Σ’ ευχαριστούμε γιατί ήσουν ο πρώτος που μας πήρε από το χέρι και μας έμαθε να αγωνιζόμαστε για τα δίκαιά μας. Σ’ ευχαριστούμε γιατί μας άφησες τα τραγούδια σου».

Συγκινητική ήταν και η επιλογή της να δώσει στο γιο της το όνομα “Μάνος”, προς τιμήν του Λοΐζου.

Μνήμες από τις τελευταίες στιγμές του Λοΐζου

«Τον θυμάμαι στο τελευταίο του γλέντι, τρεις μέρες πριν νοσηλευτεί με το πρώτο εγκεφαλικό. Ήταν στο σπίτι της Χαρούλας και του τότε συζύγου της, Αχιλλέα Θεοφίλου, ανάμεσα σε αγαπημένους φίλους. Είχε κάποιες στεναχώριες τότε, ιδιαίτερα με την προσωπική του ζωή, αλλά όσο περνούσε η βραδιά, ξαναβρήκε το κέφι του – και σ’ αυτό βοήθησε πολύ η Χαρούλα, που έκανε κυριολεκτικά παράσταση για να τον ανεβάσει» γράφει ο Δημήτρης Γκιώνης στο βιβλίο του.

«Κάποια στιγμή πήρε την κιθάρα του και άρχισε να τραγουδάει, όπως συνηθίζουν οι συνθέτες. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι ήταν η τελευταία φορά που τον ακούγαμε. Στο νοσοκομείο, ένα πρωινό, τον βρήκα μόνο. “Μπορείτε να με βοηθήσετε να τον μεταφέρω στο άλλο κρεβάτι για να αλλάξω τα σεντόνια;” ρώτησε μια νοσοκόμα. Τον σήκωσα στην αγκαλιά μου, είχε αδυνατίσει τόσο που ένιωθα πως κρατούσα πούπουλο. Όμως δεν είχε χάσει το χαμόγελό του. “Θα περάσει που θα πάει” είπε. Και μετά, καθώς δεν ξεχνούσε τον ρόλο του στην Ένωση Μουσικοσυνθετών – Στιχουργών, μου λέει: “Γράψε κάτι για το σινάφι μας, δεν έχουμε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τόσα λεφτά βγάζουν από μας”.

Δεν ήμουν απλώς δημοσιογράφος, ήμουν φίλος του, είχαμε γνωριστεί πριν ακόμα γίνει γνωστός. Το βράδυ της ταφής του, στο σπίτι του Διονύση Σαββόπουλου και της συζύγου του Άσπας, οργανώθηκε ένα δείπνο – μια “μακαριά” – για λίγους φίλους. Ήταν εκεί η κόρη του Μάνου, Μυρσίνη, με τη μητέρα της Μάρω, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Γιώργος Νταλάρας με την Άννα, η Χαρούλα με τον Αχιλλέα Θεοφίλου, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο Νίκος Καρούζος, ο Χρήστος Λεοντής, ο Φώντας Λάδης, ο Μανώλης Ρασούλης και άλλοι. Τότε, ο Νίκος Καρούζος, εκφράζοντας την πίκρα του, αναφέρθηκε σε μια φυλή της Αφρικής, όπου όταν κάποιος πεθάνει, τον κρεμούν σε ένα δέντρο και τον δέρνουν γιατί τους άφησε».

Ο Μάνος Λοΐζος μπορεί να έφυγε μόλις στα 45 του χρόνια, όμως το έργο του παραμένει ζωντανό και τον κρατάει παρόν.