Άγιος Παΐσιος: Έτσι θα είμαστε στην άλλη ζωή – Συγκλονιστικό

Η συγκλονιστική διήγηση του Αγίου Παϊσίου για τη μορφή της ψυχής και τη ζωή μετά τον θάνατο αποκαλύπτει μια βαθιά πνευματική πραγματικότητα που ξεπερνά τα γήινα σχήματα και φύλα. Μέσα από προσωπικές εμπειρίες και θαυμαστά οράματα, ο Γέροντας περιγράφει όσα αδυνατεί να συλλάβει η ανθρώπινη λογική.

Όλοι θα είμαστε σαν άγγελοι στην άλλη ζωή

«Οι ψυχές μοιάζουν με μικρά παιδιά. Στην άλλη ζωή όλοι θα είναι όπως οι Άγγελοι· δεν θα υπάρχουν άνδρες, γυναίκες, γέροι, μωρά· θα είμαστε ένα φύλο, σε μία ηλικία», έλεγε ο Άγιος Παΐσιος.

«Γι’ αυτό και όσοι βλέπουν ψυχές να φεύγουν από το σώμα, τις αντικρίζουν σαν μικρά παιδιά. Το πρόσωπό τους διατηρεί τα χαρακτηριστικά του καθενός, αλλά είναι σαν παιδιού».

Η γνωριμία με τον Γερο-Φιλάρετο

Κατά την παραμονή του στο Κελλί του Τιμίου Σταυρού, ο Γέροντας επισκεπτόταν πού και πού έναν ευλαβέστατο μοναχό, τον Γερο-Φιλάρετο, που ζούσε σε γειτονικό κελλί. Για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια φρόντιζε με αυτοθυσία τον υποτακτικό του, Πατέρα Βαρθολομαίο, ο οποίος έπασχε από πάρκινσον.

Μαρτυρικές στιγμές πριν την κοίμησή του

Όταν τον επισκέφθηκε για τελευταία φορά, τον βρήκε πεσμένο στο πάτωμα. Είχε σχεδόν έναν μήνα να φάει, έπινε μόνο λίγο νερό. Δεν μπορούσε ούτε να ξαπλώσει· κοιμόταν καθισμένος, με τα παπούτσια στα πόδια, ακουμπισμένος στον τοίχο. Τα ρούχα του είχαν κολλήσει στο σώμα του και τα παπούτσια του ήταν βρεγμένα, γιατί τα πόδια του είχαν ανοίξει και έβγαζαν αίμα και υγρά.

Παρόλα αυτά, ο Γερο-Φιλάρετος αντιμετώπιζε την κατάσταση με ειρήνη: «Και αυτά, έλεγε, είναι ευλογία από τον Θεό».

Ο Γέροντας Παΐσιος τον σήκωσε και ζήτησε από τον Πατέρα Βαρθολομαίο να μείνει το βράδυ κοντά τους για να βοηθήσει. Εκείνος όμως αρνήθηκε, λέγοντάς του να επιστρέψει την επόμενη μέρα.

Το όραμα του φωτεινού παιδιού

«Την ίδια νύχτα, ενώ έκανα κομποσχοίνι, τι να δω! Βλέπω τον Γερο-Φιλάρετο με πρόσωπο γεμάτο φως, σαν παιδί δώδεκα ετών, να ανεβαίνει στον Ουρανό μέσα σε ουράνιο φως. Κατάλαβα ότι είχε αναπαυθεί».

Η προσευχή για τους κεκοιμημένους

–Γέροντα, τις πρώτες σαράντα ημέρες χρειάζεται να προσευχόμαστε περισσότερο για κάποιον που έχει κοιμηθεί;

–Ναι, γιατί η ψυχή τότε είναι ανήσυχη· δεν ξέρει πώς θα κριθεί.