Πέθανε ξαφνικά στα 77 η σύζυγος του Γιώργου Κωνσταντίνου και πολύ καλή ηθοποιός

Θλίψη προκάλεσε η είδηση του ξαφνικού θανάτου της ηθοποιού Μαρίας Μαρμαρινού, της πρώτης συζύγου του Γιώργου Κωνσταντίνου, μιας γυναίκας που άφησε το δικό της αποτύπωμα στο θέατρο, αλλά έμεινε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Ποια ήταν η Μαρία Μαρμαρινού

Αφιέρωμα στην ηθοποιό Μαρία Μαρμαρινού. Ο Γιώργος Κωνσταντίνου, που σήμερα είναι 91 ετών, παντρεύτηκε δύο φορές στη ζωή του. Πρώτη του σύζυγος ήταν η ηθοποιός Μαρία Μαρμαρινού και δεύτερη η Μαρία Δουρή.

Η Μαρία Μαρμαρινού υπήρξε Ελληνίδα ηθοποιός που ανήκε στη γενιά των καλλιτεχνών που διαμορφώθηκαν μέσα από το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν. Γεννήθηκε στον Πειραιά και φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, ολοκληρώνοντας τις σπουδές της στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Εκεί γνώρισε τον συμφοιτητή της, Γιώργο Κωνσταντίνου, με τον οποίο συνδέθηκε τόσο επαγγελματικά όσο και προσωπικά.

Η πορεία της στο θέατρο και την τηλεόραση

Η καλλιτεχνική της διαδρομή ήταν κυρίως θεατρική, όπως συνέβαινε με πολλούς ηθοποιούς της εποχής. Παρότι δεν υπάρχουν πολλά καταγεγραμμένα στοιχεία για τις παραστάσεις της, είναι γνωστό ότι εμφανίστηκε και στην τηλεόραση, με πιο χαρακτηριστική συμμετοχή στη σειρά «Λωξάνδρα» το 1980. Η περιορισμένη τηλεοπτική και κινηματογραφική της παρουσία εξηγεί γιατί το όνομά της δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό στο ευρύ κοινό σήμερα.

Η σχέση της με τον Γιώργο Κωνσταντίνου

Σε προσωπικό επίπεδο, η Μαρία Μαρμαρινού ήταν η πρώτη σύζυγος του Γιώργου Κωνσταντίνου. Η σχέση τους ξεκίνησε από τα χρόνια της σχολής και μαζί απέκτησαν έναν γιο, ο οποίος ακολούθησε καλλιτεχνική πορεία ως πιανίστας. Ωστόσο, ο γάμος τους δεν κράτησε και στη συνέχεια χώρισαν, με τον ηθοποιό να προχωρά αργότερα σε δεύτερο γάμο.

Μια διακριτική παρουσία μακριά από τη δημοσιότητα

Παρά τη συμμετοχή της στον χώρο της υποκριτικής, η Μαρία Μαρμαρινού παρέμεινε μια σχετικά άγνωστη φυσιογνωμία, με λίγες διαθέσιμες πληροφορίες για τη ζωή και το έργο της. Αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι η καριέρα της επικεντρώθηκε στο θέατρο, το οποίο δεν καταγραφόταν πάντα συστηματικά, αλλά και στο ότι δεν επεδίωξε έντονη προβολή.

Η ζωή του Γιώργου Κωνσταντίνου με μια ματιά

• Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 27 Οκτωβρίου 1934 και μεγάλωσε στο κέντρο της πόλης, στην πλατεία Βάθης, «ανάμεσα σε καμιά εβδομηνταριά οίκους ανοχής και σε μια εκκλησία»
• Οι γονείς του ήταν γνωστοί ηθοποιοί της οπερέτας (Μιχάλης Κωνσταντίνου και Νίτσα Φιλοσόφου), ωστόσο μεγάλωσε με τη γιαγιά του, λόγω των επαγγελματικών τους υποχρεώσεων και των δύσκολων χρόνων της Κατοχής και του Εμφυλίου
• Αρχικά δεν είχε σκοπό να γίνει ηθοποιός, καθώς μετά το σχολείο γράφτηκε στη σχολή Πάλμερ για να γίνει ηλεκτρολόγος
• Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον «Πλούτο» του Αριστοφάνη, ενώ στον κινηματογράφο στην ταινία του Ντίνου Δημόπουλου «Η Λίζα και η άλλη» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη (1961)
• Ο Γιώργος Κωνσταντίνου κρατά την προσωπική του ζωή μακριά από τα φώτα. Έχει παντρευτεί δύο φορές και έχει αποκτήσει δύο παιδιά.

Τα δύσκολα παιδικά χρόνια και η απόρριψη

Σε συνέντευξή του, ο ηθοποιός μίλησε για την οικογένειά του και τα πρώτα χρόνια της ζωής του: «Οι γονείς μου ήταν πρωταγωνιστές της οπερέτας. Στην Αλεξάνδρεια, τους λάτρευε ο κόσμος, είχαν μεγάλη επιτυχία. Τον πατέρα μου δεν τον έζησα πολύ, εξαφανίστηκε, έφυγε! Ο πατέρας μου δεν είχε παντρευτεί τη μητέρα μου και η μητέρα μου το έφερνε βαρέως ότι εγώ ήμουν ουσιαστικά ένα εξώγαμο παιδί. Όταν μεγαλώσαμε η μητέρα μου χρόνια μετά, ζήτησε να παντρευτούν. “Για να συνεχίσει να σε βοηθάει ο γιος μου, θα παντρευτούμε” του είπε. Και παντρεύτηκαν εκείνη στα 60 και εκείνος στα 70 και μετά χώρισαν».

Στην αρχή δεν είχε σκεφτεί να ασχοληθεί με την υποκριτική, καθώς είχε επιλέξει τη σχολή ηλεκτροτεχνίτη. Η μητέρα του ήταν εκείνη που τον ενθάρρυνε να δοκιμάσει την τύχη του στο θέατρο και γράφτηκε στη δραματική σχολή του Τάκη Μουζενίδη, όπου είχε συμμαθητές την Άννα Ματζουράνη, την Μπεάτα Ασημακοπούλου και την Κατερίνα Γώγου. Ωστόσο, η σχολή έκλεισε και όταν έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, απορρίφθηκε ως «εντελώς ατάλαντος». Τελικά, τον κράτησε ο Κάρολος Κουν στο Θέατρο Τέχνης, όπου έκανε τα πρώτα του βήματα στη σκηνή.

«Τα παιδικά χρόνια μετά την κατοχή ήταν δύσκολα δεν μπορούσαμε να κυκλοφορήσουμε. Mετά το 1948 αρχίσαμε να κυκλοφορούμε. Η ανάγκη για επιβίωση δεν μας άφησε να κάνουμε όνειρα. Ήμουν στο σπίτι με τη γιαγιά που ήταν αυταρχική και υπήρχε ένα κλίμα τρόμου. Από εκεί σέρνω κάποια κατάλοιπα», είπε χαρακτηριστικά.

Η στάση του απέναντι στον έρωτα και την οικογένεια

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου αναφέρθηκε και στην προσωπική του ζωή, μιλώντας με τρυφερότητα για τα παιδιά του: «Είχα μια απέχθεια στο σκάλισμα της προσωπικής ζωής. Απέκλεισα την προσωπική μου ζωή από τη δημοσιότητα. Ο έρωτας δεν έπαιξε μεγάλο ρόλο στη ζωή μου. Πέρασα ελαφρά από αυτή την ιστορία. Με τα παιδιά μου είμαι φιλαράκια. Με την κόρη μου έχουμε παίξει και μαζί […] Η κόρη μου θέλει με τα δικά της όπλα να πολεμήσει, και αυτό το χαίρομαι πραγματικά. Προσπαθούμε να απελευθερωθούμε ο ένας από τον άλλο».

Μίλησε επίσης με υπερηφάνεια για τον γιο του, ο οποίος έχει καταφέρει να διακριθεί στον χώρο της μουσικής.

Ο ρόλος που τον καθιέρωσε

Ένας από τους ρόλους που τον ανέδειξαν ήταν όταν υποδύθηκε τον φτωχό φοιτητή στην κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου «Χτυποκάρδια στα θρανία», όπου έδινε ιδιαίτερα μαθήματα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη και περιέγραφε το περίφημο προφιτερόλ. Μετά από αυτή την επιτυχία, η καριέρα του εκτοξεύθηκε και η απήχηση του ρόλου επαναλήφθηκε και στην κινηματογραφική μεταφορά του έργου.

Δείτε το βίντεο:

Η μάχη με τον τζόγο και οι δυσκολίες

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου έχει μιλήσει ανοιχτά για τη δύσκολη σχέση του με τα τυχερά παιχνίδια: «Όλοι έχουν μείνει σε αυτό το σημείο του βιβλίου μου, γιατί πουλάει. Θα είχα κάθε λόγο να το εξαφανίσω. Νομίζω ότι ο τζόγος, κατά τη φιλοσοφική μου άποψη, είναι έμφυτος. Από μικρά παιδάκια λέμε “αυτό είναι δικό μου” και “ποιος θα κερδίσει κέρματα;”. Είναι ένα σκαλοπάτι που οδηγεί στη μεγάλη κατηφόρα. Αν μπλέξεις, είναι ένας καταστροφικός εθισμός. Το λέει και το ρητό “πας παίζων, χάνει”. Όποιος παίζει, χάνει. Κάποια στιγμή που κέρδιζα ήταν παγίδα…».

Στο βιβλίο του γράφει: «Μου άρεσαν τα τυχερά παιχνίδια. Και τελικά έγιναν ένα καταστροφικό πάθος που δεν μπόρεσα να ελέγξω. Δεν ήμουν από τους τυχερούς παίκτες. Και ποιος είναι άλλωστε; Δεν πιστεύω ότι μένει κανείς τυχερός για πολύ […] Εγώ, πάντως, ήμουν από αυτούς που σχεδόν πάντα έφευγαν πρώτοι από το τραπέζι».

Και σε άλλο σημείο αναφέρει: «Είχα κάνει μια θεατρική παράσταση που με κατέστρεψε. Αναγκάστηκα να δανειστώ από τοκογλύφους. Προσπάθησα να ανακάμψω με επόμενες δουλειές, αλλά και αυτές απέτυχαν. Έδειχνα τελειωμένος. Όμως ήμουν ακόμη πολύ νέος για να γραφτεί το “Τέλος”».

Φιλμογραφία

• Αυτό το κάτι άλλο! (1963)
• Γάμος αλά… ελληνικά (1964)
• Η γυνή να φοβήται τον άνδρα (1965)
• Άνθρωπος για όλες τις δουλειές (1966)
• Καλώς ήλθε το δολλάριο (1967)
• Η ζηλιάρα (1968)
• Χτυποκάρδια στο θρανίο (1963)
• Μερικοί το προτιμούν κρύο (1963)
• Ο φίλος μου ο Λευτεράκης (1963)
• Καλώς ήλθε το δολλάριο (1967)
• Ξύπνα Βασίλη (1969)
• Μπουμ ταρατατζούμ (1972)
• Η γυναικοκρατία (1973)
• The κόπανοι (1987)
• Γεύση από Ελλάδα (1980)
• Καθένας με την τρέλα του (1980)
• Καυτά θρανία (1986)
• Μια παρθένα για μένα (1988)
• Επαναστάτης χωρίς αστεία (1988)
• Ντετέκτιβ για κλάματα (1988)
• Κύριε καθηγητά, πού κοιμηθήκατε χθες; (1989)
• Ο διάβολος και το κέρατό του (1989)
• Ποιος παντρεύεται τη γυναίκα μου; (1989)
• Το εξπρές του τρελοκομείου (1990)
• Αν… (2012)