Ο θρυλικός λαϊκός τραγουδιστής Χρηστάκης, που αγαπήθηκε για τις αλησμόνητες ερμηνείες του και την εκρηκτική του παρουσία, έφυγε από τη ζωή φτωχός και ξεχασμένος. Η ιστορία του, ωστόσο, συνεχίζει να συγκινεί και να ζει μέσα από τα τραγούδια του.
Ο «Τζόνι Χάλιντεϊ» της Ελλάδας
Ο Χρήστος Σύρπος, γνωστός στο πανελλήνιο με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Χρηστάκης, γεννήθηκε το 1924 στην Κωνσταντινούπολη και μεγάλωσε στη Δράμα. Παρότι ξεκίνησε τη ζωή του δουλεύοντας ως βοηθός υδραυλικού, το πάθος του για τη μουσική τον οδήγησε σε άλλη πορεία. Μόνος του έμαθε να παίζει κιθάρα και μπαγλαμά και, χάρη στην παρότρυνση του ρεμπέτη Κώστα Καπλάνη, άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με το τραγούδι.
Τα πρώτα βήματα δίπλα στους μεγάλους
Στα πρώτα του μουσικά βήματα, ο Χρηστάκης τραγουδούσε δεύτερες φωνές και έπαιζε σε ορχήστρες πλάι σε σπουδαία ονόματα, όπως η Πόλυ Πάνου και η Γιώτα Λύδια. Από το 1967 ξεκίνησε τη σόλο του καριέρα και σύντομα έγινε πρώτο όνομα στα νυχτερινά κέντρα της Αθήνας. Ήταν τόσο εκρηκτικός στις εμφανίσεις του, που συνήθιζε να τραγουδά ξαπλωμένος ανάσκελα στην πίστα, σκεπασμένος από βροχή από πιάτα που έσπαγαν οι θαυμαστές του.
Δείτε το βίντεο:
Μεγάλες επιτυχίες του, όπως τα «Έμαθα πως είσαι μάγκας», «Παίζουν τα μπαγλαμαδάκια», «Είναι το κρύο τσουχτερό» και «Θα ζήσω ελεύθερο πουλί», παραμένουν αγαπημένες μέχρι σήμερα.
Η άνοδος και η πτώση του
Στην εποχή της ακμής του, οι εφημερίδες τον αποκαλούσαν τον Έλληνα «Τζόνι Χάλιντεϊ» και οι εμφανίσεις του έκαναν πάταγο. Έπαιξε σε ελληνικές ταινίες και παντρεύτηκε την Άννα Χρυσάφη, αδελφή του θρυλικού Γιώργου Μητσάκη, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά. Παρά τον χωρισμό τους, παρέμεινε αισιόδοξος και ερωτευμένος με το τραγούδι.
Η πτώση της Χούντας και η πολιτικοποίηση της κοινωνίας έστρεψαν το κοινό σε πιο στρατευμένα τραγούδια. Το λαϊκό ρεπερτόριο του Χρηστάκη έπαψε να είναι της μόδας και εκείνος βρέθηκε στο περιθώριο. Η συνεργασία του με τον Πάνο Γαβαλά διακόπηκε όταν ο Χρηστάκης πείστηκε να φύγει για τη Columbia. Ο Γαβαλάς, αν και μπορούσε να τον κρατήσει βάσει συμβολαίου, του είπε:
«Να πας, Χρήστο, σου εύχομαι κάθε επιτυχία».
Η λάθος απόφαση και οι συνέπειες
Η Columbia δεν είχε πρόθεση να τον αναδείξει· τον ήθελε μόνο για να χτυπήσει τον ανταγωνισμό. Τελικά, ο Χρηστάκης δεν ηχογράφησε ποτέ τραγούδι μαζί τους. Επιχείρησε να επιστρέψει στη δισκογραφία το 1976 με τον Άκη Πάνου και το 1978 με τον Τάκη Σούκα και τον Χρήστο Νικολόπουλο, αλλά οι προσπάθειες δεν είχαν απήχηση.
Μια συναυλία στον Λυκαβηττό απέτυχε παταγωδώς. Τα οικονομικά του χειροτέρεψαν. Οι φίλοι που είχε βοηθήσει στο παρελθόν του γύρισαν την πλάτη. Απογοητευμένος, έφυγε από την Αθήνα και πήγε στην Καβάλα, όπου τραγουδούσε σε μικρά λαϊκά κέντρα.
Η υγεία του επιδεινώνεται
Στην Καβάλα υπέστη το πρώτο εγκεφαλικό. Η υγεία του επιδεινώθηκε ραγδαία και σύντομα ακολούθησε και δεύτερο. Την 1η Ιουνίου 1981, άφησε την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης. Η κηδεία του έγινε στη Δράμα και τα έξοδα κάλυψαν φίλοι και θαυμαστές του.
Η αναγνώριση ήρθε μετά θάνατον
Μόνο περίπου δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του, άρχισε να αναγνωρίζεται η αξία του και η προσφορά του στη λαϊκή μουσική. Ο Χρηστάκης έμεινε στη μνήμη του κόσμου ως ο τραγουδιστής που έδινε ψυχή και πάθος στη διασκέδαση, που έκανε «σαματά» επί σκηνής και που τραγουδούσε για την καρδιά των απλών ανθρώπων.
Δισκογραφία
1968 – Πενιές καημοί και όνειρα
1969 – Τα κέφια του Χρηστάκη
1969 – Χρηστάκης 2
1976 – Οι επιτυχίες μου
1976 – Μάθημα πρώτον
1985 – Τα λαϊκά του Χρηστάκη
1994 – Παίζουν τα μπαγλαμαδάκια
1995 – Για πάντα
1997 – Μεγάλες επιτυχίες
1997 – Ομώνυμο
1998 – Ξενύχτη με φωνάζουνε
2001 – Greatest hits
2002 – Θα ζήσω ελεύθερο πουλί
Μια ζωή σαν παραμύθι χωρίς καλό τέλος
Ο Χρηστάκης, με το πλατύ του χαμόγελο και την ανοιχτή του καρδιά, αγάπησε και αγαπήθηκε από το κοινό. Όμως, η ζωή του δεν είχε το παραμυθένιο τέλος που του άξιζε. Πλήρωσε ακριβά τις επιλογές του, αλλά άφησε πίσω του κάτι πολύτιμο: τραγούδια που συνεχίζουν να συγκινούν. Και αυτό, ίσως, είναι η αληθινή του νίκη.
To «alldaynews.gr» αποποιείται κάθε ευθύνη από τις αναδημοσιεύσεις άρθρων τρίτων ιστοσελίδων, για τα οποία (άρθρα) την ευθύνη την έχει ο υπογράφων ως πηγή.
