Παρέμβαση Σαμαρά – Καραμανλή για τα εθνικά: «Κίνδυνος για κατάσταση ομηρίας από την Τουρκία»

Δύο πρώην πρωθυπουργοί, ο Κώστας Καραμανλής και ο Αντώνης Σαμαράς, βρέθηκαν στην ίδια εκδήλωση και έστειλαν ηχηρό μήνυμα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ασκώντας κριτική και εκφράζοντας ανησυχία για τους εθνικούς χειρισμούς.

Ανησυχία Καραμανλή για τουρκικές μεθοδεύσεις

Ο Κώστας Καραμανλής εμφανίστηκε έντονα προβληματισμένος για τις εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά, κάνοντας λόγο για «κίνδυνο ομηρίας» της Ελλάδας από την Τουρκία. Αναφερόμενος στις μεθοδεύσεις της Άγκυρας, προειδοποίησε:

«Η Τουρκία επιδιώκει διαρκώς να δημιουργεί τετελεσμένα και να μας σύρει σε έναν διάλογο όπου όλα θα είναι στο τραπέζι. Υπάρχει ορατός πλέον ο κίνδυνος να εγκλωβιστούμε σε μία κατάσταση ιδιότυπης ομηρίας, με διαρκείς πιέσεις και εκβιασμούς».

Η τοποθέτησή του ήρθε στο πλαίσιο της παρουσίασης του βιβλίου του Σταύρου Λυγερού «Οι αθέατες πτυχές του πολέμου στην Ουκρανία», που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 17 Ιουνίου στο Αμφιθέατρο του Πολεμικού Μουσείου στην Αθήνα.

Η καυστική παρέμβαση Σαμαρά

Ο Αντώνης Σαμαράς από την πλευρά του, με πιο σκληρό τόνο, άσκησε ευθεία κριτική στους κυβερνητικούς χειρισμούς και απάντησε εμμέσως στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος είχε προηγουμένως αναφερθεί σε «αυτόκλητους συμβουλάτορες του καναπέ». Χαρακτηριστικά σχολίασε:

«Αν δεν μπορείς να καταλάβεις τον κίνδυνο, τότε η ελαφρότητα γίνεται τρικυμία εν κρανίω. Οι καιροί απαιτούν καθαρές θέσεις, και όχι συμψηφισμούς ή μισόλογα. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς συμβουλάτορας του καναπέ για να βλέπει ότι η Τουρκία δεν αλλάζει στρατηγική, αλλά την εντείνει».

Κοινός τόνος για τα εθνικά ζητήματα

Παρά τις διαφορετικές πολιτικές διαδρομές, οι δύο πρώην πρωθυπουργοί κινήθηκαν σε παρόμοιο μήκος κύματος όσον αφορά την κριτική για την εξωτερική πολιτική. Με τις παρεμβάσεις τους, έδειξαν την ανησυχία τους για τους χειρισμούς της κυβέρνησης στα εθνικά θέματα, καλώντας εμμέσως σε πιο σταθερή και σαφή στρατηγική απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα.

Η εκδήλωση και οι υπόλοιποι ομιλητές

Στην παρουσίαση του βιβλίου, εκτός από τον Σταύρο Λυγερό που ήταν και ο συγγραφέας, μίλησε και ο πρώην υπουργός Αλέκος Παπαδόπουλος, ενώ το κοινό γέμισε το Αμφιθέατρο του Πολεμικού Μουσείου. Η εκδήλωση έδωσε την ευκαιρία για παρεμβάσεις που ξεπέρασαν το θέμα του βιβλίου και εστίασαν στις κρίσιμες γεωπολιτικές εξελίξεις, με έμφαση στη θέση της Ελλάδας στον σύγχρονο παγκόσμιο χάρτη.

Η διπλή παρουσία Καραμανλή και Σαμαρά στην ίδια σκηνή και η δημόσια κριτική τους, προσέδωσε στην εκδήλωση και έναν έντονο πολιτικό χαρακτήρα, αναδεικνύοντας πως τα ελληνοτουρκικά παραμένουν μείζον ζήτημα για την εγχώρια πολιτική σκηνή.

Ο κ. Σαμαράς μεταξύ άλλων τόνισε: «Δεν έχουμε ήρεμα νερά, αλλά τρικυμία εν κρανίω», ενώ απαντώντας για τους «αυτόκλητους συμβουλάτορες του καναπέ» του Πρωθυπουργού, σχολίασε: «Τόση αλαζονεία… ​Πείτε του, να μην στεχοχωριέται και να μη ζορίζεται. Δεν χρειάζεται να ακούει κανένα άλλον. ​Άλλωστε, έχει δίπλα του, τον Γεραπετρίτη, τον Ντόκο, όλο το ΕΛΙΑΜΕΠ».

«Η αφέλεια είναι το μόνο που δεν συγχωρεί ποτέ η Ιστορία» επεσήμανε σε ένα άλλο σημείο κατά τη διάρκεια της ομιλίας του.

Ολόκληρη η ομιλία του Αντώνη Σαμαρά:

​Ο Σταύρος Λυγερός καταπιάστηκε με ένα εγχείρημα δύσκολο, περίπλοκο, και τολμηρό.

​Δύσκολο, γιατί, έπρεπε να αποκαλύψει τις “Αθέατες Όψεις” της Ουκρανικής κρίσης. Όσα δεν γνωρίζουμε – κι όσα αποσιωπήθηκαν από τη μονομέρεια των ΜΜΕ, κι από τις δύο πλευρές των εμπλεκομένων…

​Περίπλοκο γιατί έπρεπε να αναδείξει διαφορετικές διαστάσεις: γεωπολιτικές, νομικές, οικονομικές, ιστορικές και στρατιωτικές. Όπου η απλή παράλειψη μιας λεπτομέρειας, αλλάζει εντελώς τη συνολική εικόνα.

Τολμηρό, γιατί ζούμε σε εποχές, όπου όποιος αμφισβητεί το κυρίαρχο αφήγημα, συχνά αντιμετωπίζεται με καχυποψία και εχθρότητα. Βέβαια τον Σταύρο Λυγερό δεν είναι εύκολο να τον απαξιώσουν. Και το βιβλίο αυτό είναι δύσκολο να το αποσιωπήσουν…

​Όπως αναδεικνύεται μέσα από τις σελίδες του, στην Ουκρανία ανατράπηκαν τα πάντα – και αιφνιδιάστηκαν οι πάντες:

​- Οι ρωσικές δυνάμεις δεν έκαναν “στρατιωτικό περίπατο” όπως περίμεναν οι ίδιοι…

​- Κι όταν, τους πρώτους μήνες, υπήρξε ευκαιρία για ειρηνική επίλυση της σύγκρουσης, οι περισσότεροι πίστεψαν ότι η κρίση θα εκτονωνόταν. Αλλά ούτε αυτό συνέβη…

​- Κι όταν, άρχισαν να κλιμακώνονται οι οικονομικές κυρώσεις της Δύσης, οι πάντες προεξοφλούσαν ότι η Ρωσία δεν θα αντέξει – όπου να ‘ναι θα καταρρεύσει οικονομικά. Kι ότι το καθεστώς Πούτιν, θα ανατραπεί εσωτερικά.

​Τίποτα από αυτά δεν συνέβη τα επόμενα τρία χρόνια. Αλλώστε. αυτή τη στιγμή οι περισσότεροι δυτικοί ηγέτες που ήταν τότε στην εξουσία έχουν πάει σπίτι τους. Και ο Πούτιν παραμένει στο Κρεμλίνο.

​Στη συνέχεια οι Ουκρανικές δυνάμεις, πέρασαν στην αντεπίθεση, ανακαταλαμβάνοντας μεγάλες περιοχές από τους Ρώσους. ​Σε επόμενη όμως φάση, απέτυχε η μεγάλη αντεπίθεση των Ουκρανών στο νότο, το καλοκαίρι του 2023. Και στη συνέχεια οι Ρώσοι ανασυντάχθηκαν κι αυτοί κι άρχισαν πόλεμο φθοράς κατά των Ουκρανών. Με σταδιακή, επέκταση των θέσεών τους, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

​Στο μεταξύ, όλα τα επιχειρησιακά δόγματα ανατράπηκαν κι από τις δύο πλευρές. Κυρίως από την εκτενέστατη χρήση drones και αντι-drones… Όποιος δεν μελετήσει λεπτομερειακά τις μεγάλες και αλλεπάλληλες τομές που έγιναν στην στρατιωτική τέχνη τα τελευταία δυόμιση χρόνια στην Ουκρανία, δεν έχει ιδέα που βρισκόμαστε πλέον.

​Όποιος δεν μελετήσει πώς και γιατί η Ρωσία επιβίωσε των δυτικών κυρώσεων, επίσης δεν καταλαβαίνει τίποτα από τη σύγχρονη διεθνή οικονομία. Ο Λυγερός παρουσιάζει τη μελέτη του Ουκρανικού, ως ένα «εργαστήριο πολέμου» του 21ου αιώνα. Το σήμερα και το αύριο συναντιούνται σε ένα πεδίο μάχης, στο οποίο χωράνε:

​- τα χαρακώματα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου,

​- οι συνδυασμένες κινήσεις τεθωρακισμένων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου,

​- τα μη επανδρωμένα οχήματα, οι βαλλιστικοί πύραυλοι, οι ιδιωτικοί στρατοί, οι πολέμαρχοι, και η τεχνητή νοημοσύνη.

​Δηλαδή το ίδιο το μέλλον, που τώρα παίρνει, μπροστά στα μάτια μας, υπόσταση και εικόνα…

​Μια από τις μεγαλύτερες αρετές του Λυγερού, είναι ότι δεν στοιχειοθετεί εκ των προτέρων κατασταλαγμένες απόψεις! ​Διαμορφώνει απόψεις καθώς εξετάζει μία-μία τις πλευρές της κρίσης…

​Το “χτίζει” και το “δένει” βήμα-βήμα. ​Κι αυτό το κάνει το βιβλίο συναρπαστικό και πολύτιμο…

​Να, λοιπόν, και τα δικά μου συμπεράσματα:

​* Πρώτον: Το ότι κάποιος είναι δυτικός, δεν σημαίνει ότι οφείλει να υποστηρίζει κάθε λανθασμένη κίνηση των δυτικών κυβερνήσεων. Η Δύση θεμελίωσε Πολιτισμό Ελευθερίας – όχι «Μοναδικές Αλήθειες».

​Στην περίπτωσή μας, η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ ήταν μια πολύ κακή ιδέα – που θα έβλαπτε μακροχρόνια τα συμφέροντα της Δύσης. Όπως και έγινε! Γιατί τώρα οδηγούμαστε σε οριστικό αποκλεισμό της Ουκρανίας από το ΝΑΤΟ, αλλά με ακρωτηριασμένη Ουκρανία, και με τους αντιπάλους της Δύσης συσπειρωμένους εναντίον της.

​Την αντίρρησή τους για την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ την είχαν εκφράσει σε ανύποπτο χρόνο μεγάλες προσωπικότητες της Δύσης: όπως ο πατέρας της αμερικανικής στρατηγικής στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ο George Kennan. Και φυσικά ο αρχιτέκτονας του αμερικανικού ανοίγματος στη Κίνα, ο Henry Kissinger. Μπορεί να έχεις οποιαδήποτε γνώμη για αυτούς. Πάντως “άνθρωποι του Πούτιν”, δεν ήταν! Ούτε ο Kennan, ούτε ο Kissinger… Για κάτι προειδοποιούσαν. Αλλά δεν εισακούστηκαν.

​Το πιο σημαντικό: Προωθώντας την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, η Δύση συσπείρωνε τους πάντες εναντίον της. ​Ενώ θεωρεί την Κίνα πια βασικό ανταγωνιστή των ΗΠΑ, ​έστελνε την Ρωσία στην αγκαλιά της Κίνας! ​Έστελνε και την Ινδία, επίσης στην αγκαλιά Ρωσίας και Κίνας! ​Έστελνε και τον Αραβικό κόσμο στην αγκαλιά του Ευρω-ασιατισμού! Καθώς και μεγάλο μέρος της Αφρικής και την Λατινικής Αμερικής… ​Το να συσπειρώνεις τους πάντες εναντίον σου, για να διεκδικήσεις κάτι που ποτέ δεν ήταν δικό σου, συνιστά κορυφαίο σφάλμα γεωπολιτικής.

​Κι όμως, αυτό το σφάλμα το έκανε η Δύση πριν τρία χρόνια. Τώρα βέβαια, τουλάχιστον οι Αμερικανοί, φαίνεται να το αναθεωρούν. Αλλά η Δύση συνολικά το πλήρωσε ακριβά.

​* Το δεύτερο συμπέρασμα, είναι πώς ό,τι εμφανίζεται συγκυριακά ως κυρίαρχο αφήγημα, δεν είναι αναγκαστικά η… “σωστή πλευρά της Ιστορίας”!

​Όταν οι Έλληνες ξεσηκώνονταν το 1821, δεν έπαιρναν ενθαρρυνικά μηνύματα απ’ έξω. Και δεν τους ενδιέφερε αν πήγαιναν με την «σωστή πλευρά»… ​Όταν οι Έλληνες αντιστέκονταν στον «Αξονα» το 1940-41, την στιγμή που ο Άξονας θριάμβευε παντού, και πάλι δεν τους ενδιέφερε αν πηγαίνουν με τη «σωστή πλευρά». Δεν τζόγαραν. Αγωνίζονταν! Το πού θα πάνε τελικά τα πράγματα, δεν το ξέρεις ποτέ εκ των προτέρων.

​Και τώρα που η Αμερική προσπαθεί να τα βρει με τη Ρωσία, τώρα που ο Τράμπ μιλάει κάθε βδομάδα με τον Πούτιν στο τηλέφωνο, και η Ευρώπη δεν μπορεί μόνη της να στηρίξει την Ουκρανία, ​τώρα οι ευφυείς άνθρωποι αρχιζουν και καταλαβαίνουν ότι μάλλον μας έκανε ζημιά όλος αυτός ο «υπερβάλλων ζήλος» στήριξης του Ζελένσκι…

​Όταν μιλάμε λοιπόν, για τη “σωστή πλευρά της Ιστορίας”, όπως μας λένε τώρα για το Ουκρανικό, να είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί: Να βλέπουμε λίγο μακρύτερα. Όχι να γινόμαστε κλακαδόροι του συρμού. ​Δεν έχουμε να αποδείξουμε σε κάποιους απ’ έξω ότι είμαστε “πιστοί οπαδοί” – ούτε “καλοί μαθητές”. Έχουμε να δείξουμε στο λαό που μας εξέλεξε, ότι βάζουμε τα δικά του συμφέροντα πάνω απ’ όλα. Για να επιβιώσει μια χώρα μεσαίου μεγέθους ανάμεσα στις μεγαλύτερες, επαναλαμβάνω, πρέπει πάντα να βλέπει πιο μακριά… ​Πράγμα που εμείς, ασφαλως. δεν το κάναμε…

​Όταν, βέβαια, ξεκίνησε ο Πόλεμος στην Ουκρανία, τον Φεβρουάριο του 2022, όλοι ξέραμε πως η Ελλάδα δεν μπορούσε να πάει κόντρα με όλους τους εταίρους της. Αλλά δεν χρειαζόταν να γίνει και “βασιλικότερη του Βασιλέως”! ​Cheer leader, να ζητωκραυγάζει μπροστά-μπροστά… Την ώρα μάλιστα που συνεχίζουμε να εισάγουμε το 50% του φυσικού μας αερίου από τη Ρωσία…

Το είχα πει εξ αρχής: Η Ελλάδα όφειλε να καταδικάσει την παράνομη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, υπογραμμίζοντας όμως πάντα, ότι η Ρωσία κάνει αυτή τη στιγμή στην Ουκρανία ό,τι ακριβώς έκανε και συνεχίζει να κάνει η Τουρκία στην Κύπρο! Δεν το κάναμε! Αντίθετα υπογράψαμε “Συνθήκη φιλίας” με την Τουρκία! Η οποία, Τουρκία, την ίδια στιγμή, επέκτεινε τα τετελεσμένα της εναντίον της Κύπρου και επέβαλε στο πεδίο πρωτοφανείς προκλήσεις εναντίον της Ελλάδας.

Κατακεραυνώναμε τη Ρωσία, αλλά με την Τουρκία, που μας έκανε τα ίδια, ήμασταν «μέλι- γάλα»! ​Ποιός να μας πάρει στα σοβαρά; Αυτό δεν είναι καθόλου «ήρεμα νερά»… Αυτό είναι «τρικυμία εν κρανίω»!

​Είχα πει τότε και κάτι ακόμα: Ότι μετά τον Πόλεμο έρχεται η Ειρήνη. Και η Ελλάδα πρέπει να προετοιμάζεται για την Ειρήνη. Δηλαδή να μην κόβει γέφυρες… Έτσι κάνουν οι χώρες που βάζουν σε προτεραιότητα της εθνικά τους συμφέροντα. Δεν το κάναμε… ​Με αποτέλεσμα τώρα που η Αμερική αλλάζει γραμμή και τα βρίσκει με τη Ρωσία σε κάποιου τύπου νέο γεωπολιτικό συμβιβασμό, η Ελλάδα να είναι απομονωμένη – και από την Ρωσία και από τις ΗΠΑ!

​Ενώ η Τουρκία που κράτησε πολύ πιο “ισορροπημένη” στάση, να έχει γέφυρες – και με τη Μόσχα και με την Ουάσιγκτον. Εμείς βέβαια, Πολιτική Αυτο-παραίτηση…

​Αυτό ακριβώς: Αυτό-παραίτηση από κάθε διεθνή ρόλο ​και Αυτο-εξαφάνιση από το διεθνές προσκήνιο! Που τα πληρώνουμε πανάκριβα. Η “φίλη” Τουρκία διακηρύσσει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα χωρίς την άδειά της, έξω από τα χωρικά μας ύδατα. ​Δηλαδή μέχρι τα 6 μίλια! Αλλά και ποια 6 μίλια; Εδώ ψαρεύουν ανενόχλητοι οι Τούρκοι έξω από το Καψάλι στα Κύθηρα ή έξω από την Κάρυστο, δίπλα στις ακτές μας! Δεν μας επιτρέπουν ούτε καλώδια να ποντίσουμε έξω από την Κάσο. Μας απειλούν ακόμα και για τα αιολικά πάρκα στις Κυκλάδες. Καταπατούν τη διακηρυγμένη Ελληνική ΑΟΖ μεταξύ Κρήτης και Αιγύπτου. Χθες μολις η Τουρκία ανήρτησε στην Unesco δικό της Χάρτη, όπου καπελώνει το μισό Αιγαίο. Για να πούμε κι ένα καλό νέο όμως, το Ιόνιο – ακομα – δεν το πείραξε!

​Aλλά για να σοβαρευτούμε επί τέλους, θέλω την προσοχή σας: Η κυβέρνηση ανακοίνωσε προ ημερών το θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό. Μάλιστα. Ρωτάω ευθέως: Έχει αναρτηθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Κι αν δεν έχει αναρτηθεί, γιατί; Και ποιός ευθύνεται; Με τα εθνικά θέματα δεν παίζουμε…

Επίσης, η Ελλάδα δεν πέτυχε εξαίρεση της Τουρκίας από τον αμυντικό πρόγραμμα της Ευρώπης, το SAFE. Tης Τουρκίας, που ενώ απειλεί δύο κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι εταίροι μας τη σπρώχνουν στην κοινή Ευρωπαϊκή Άμυνα! Κι όχι μόνο την περιλαμβάνουν στις μελλοντικές παραγγελίες εξοπλισμών, αλλά – ακόμα χειρότερα – συνεχίζουν πολλές ευρωπαϊκές χώρες να την εξοπλίζουν! Αλλά πώς να μην συνεχίζουν, αφού η ίδια η Ελλάδα διακηρύσσει πως η Τουρκία είναι «φίλη» της; Πώς να μην συμμετέχει και η Τουρκία στο SAFE, αφού εμείς πρώτοι διακηρύσσουμε πώς οι Τούρκοι είναι “φίλοι” μας;

Όταν κάνεις «συμφωνίες φιλιας» με χώρες που σε απειλούν με casus belli και σου αμφισβητούν τα πάντα – δεν έχεις απλώς έλλειμμα στρατηγικής. Έχεις περίσσευμα αφέλειας. Κι όπως έλεγε και ο Οscar Wilde «η αφέλεια είναι το μόνο που δεν συγχωρεί ποτέ η Ιστορία»!

Ακόμα και χώρες, όπως η Αίγυπτος – που κι αυτή αντιμετωπίζει απειλές από την Τουρκία – μας προκαλεί σήμερα με τη Μονή του Σινά. Την οποία επί 1500 χρόνια τη σεβάστηκαν όλες οι αυτοκρατορίες που πέρασαν από εκεί! Και τώρα απλώς μας ανακοινώνουν ότι θα επιτρέπεται η λατρευτική χρήση της Μονής και μόνον. Το ιδιοκτησιακό καθεστώς της αμφισβητείται.

Προφανώς αν την υπολόγιζαν την Ελλάδα, δεν θα φέρονταν έτσι. Αλλά δεν την υπολογίζουν.

Ακόμα και ο Χάφταρ στη Λιβύη, που είχε καταγγείλει το Τουρκολυβικό μνημόνιο, σήμερα σκέπτεται να το επικυρώσει! Ελπίζουμε να μη συμβεί. Αλλά όπως όλα δείχνουν πλέον, την Ελλάδα δεν την υπολογίζουν πια ούτε οι εχθροί της, ούτε καν οι μέχρι χθες φίλοι της! ​Αυτά παθαίνεις όταν κάνεις “διακηρύξεις φιλίας”… με τους εχθρούς σου: ​Αποθρασύνεις τους εχθρούς σου, ενώ απομακρύνεις τους φίλους σου!

​Και μια που αναφέρθηκα στη Λιβύη, ο κορυφαίος σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Πρωθυπουργού είχε δηλώσει το 2020, όταν είχε επισκεφτεί ο στρατηγός Χάφταρ την Ελλάδα, ότι «κακώς επενδύαμε σε αυτόν»! Γιατί, όπως είπε, ο Χάφταρ «μέτραγε μέρες»… Τέτοια υπεροψία… Και τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν. Πολιτικότητα; Μηδέν. Πολιτική συμμαχιών στα δύσκολα; Μηδέν! Διορατικότητα; Μηδέν… Απαξίωναν τον Χάφταρ όταν συγκρουόταν με τα συμφέροντα της Τουρκιας. Και τώρα που τον Χάφταρ τον προσέγγισε η Τουρκία, τάχουν χαμένα…

​Και δεν είναι η μόνη φορά που ακυρώσαμε τον εαυτό μας και τα συμφέροντά μας για να δείξουμε “καλοί μαθητές” προς τα έξω… ​Σπεύσαμε να υιοθετήσουμε τη λεγόμενη “Πράσινη Μετάβαση”, δηλαδή τη κατάργηση των υδρογονανθράκων, ταχύτερα από όλους τους άλλους. Και θέσαμε εκτός λειτουργίας, για κάποιο διάστημα, σύγχρονες λιγνιτικές μονάδες, όταν η ίδια η Γερμανία εγκαινίαζε τέτοια εργοστάσια, παρά την “Πράσινη Μετάβαση”!

​Όπου υιοθετήθηκε η “Πράσινη Συμφωνία”, το αποτέλεσμα ήταν να εκτιναχθεί η τιμή της Ενέργειας. Πράγμα που το βιώνουν και οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά όταν φτάνουν οι λογαριασμοί.

​Σήμερα, η νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει ευθέως εγκαταλείψει την Πράσινη Μετάβαση. Στην Ευρώπη το μαζεύουν: Τροποποιούν τους “πράσινους στόχους” κάνοντας στροφή στην “προσιτή ενέργεια”, “με όρους ρεαλιστικούς κι όχι ιδεοληπτικούς”.

​Άρα ομολογούν ότι μέχρι τώρα έκαναν πολιτική με “πράσινες ιδεοληψίες” και ότι δεν τους ενδιέφερε η “προσιτή ενέργεια”! Κι όμως η Ελλάδα πρωτοστατούσε σε αυτή την “τρέλα”….

​Με αποτέλεσμα η διεθνής τιμή πετρελαίου να είναι σήμερα 30% πιο κάτω απ’ ό,τι το 2014 – αλλά τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις να πληρώνουν μιάμιση και δύο φορές παραπάνω! Πράγμα που δείχνει πόσο λάθος ήμασταν όλα αυτά τα χρόνια.

​Κι εμείς εδώ “πανηγυρίζουμε” για τα “υπερ-πλεονάσματα”, όταν χάνουμε θέσεις σε ανταγωνιστικότητα, χάνουμε σε πραγματική αγοραστική δύναμη, αφού το Ενεργειακό έγινε πια αβίωτο – και για νοικοκυριά και για επιχειρήσεις. ​Ας μη ψάχνουμε δικαιολογίες. Το κόστος της Ενέργειας είναι η βασική αιτία της Ακρίβειας, που γονατίζει σήμερα την Ελληνική κοινωνία…

​Υπάρχουν κι άλλα παραδείγματα, όπου θέλαμε να κάνουμε τον «καλό μαθητή» και την πατήσαμε… Πάρτε το δημογραφικό. Που δεν είναι μόνο ελληνικό πρόβλημα, είναι πανευρωπαϊκό. Αλλά εδώ εμείς βρισκόμαστε σε μια από τις χειρότερες θέσεις από πλευράς αριθμών – και στην πιο ευάλωτη θέση από πλευράς Γεωγραφίας. Είμαστε η πρώτη χώρα της Ευρώπης που κινδυνεύει να σαρωθεί από τους λαθροδιακινητές και τα κύματα παράνομων μεταναστών. Από Ασία και Αφρική… ​Κι εμείς, αντί να επιδοτούμε τα νεαρά ζευγάρια να κάνουν παιδιά, επιδοτούμε τα… ηλεκτρικά αυτοκίνητα! ​Κι αντί να ενθαρρύνει η κυβέρνηση τα νεαρά ζευγάρια να κάνουν οικογένεια, νομιμοποιεί το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και την τεκνοθεσία.

​Κι επιπλέον ετοιμάζεται η κυβέρνηση να εγκαταστήσει μόνιμα πάνω από ένα εκατομμύριο παράνομους μετανάστες! Εδώ πια είναι η περίπτωση που οι “καλοί μαθητές” μετατρέπονται σε “χρήσιμους ηλίθιους”…

​Προσέξτε: πάνε να δημιουργήσουν μέχρι και 16 χιλιάδες κέντρα υποδοχής παρανόμων! Δηλαδή κανονικό εποικισμό της χώρας. Και πληθυσμιακή αλλοίωσή της.

​Δεν βλέπουν καν τις ταραχές που γίνονται σήμερα παντού, από το Παρίσι, μέχρι το Los Angeles… Oι ταραχές από παράνομους μετανάστες είναι πια εφιάλτης για όλες τις χώρες της Δύσης. Κι εμείς εδώ, πάμε να εγκαταστήσουμε μαζικά στη χώρα μας αυτόν τον εφιάλτη… Υπάρχει λογική; Συνειδητοποιούν τι πάνε να κάνουν; Γιατί, όπου χρειάζονται εργατικά χέρια, δεν τα φέρνουν νόμιμα, με διμερείς συμφωνίες από φίλες χώρες, όπως η Αίγυπτος;

Δείτε και τη διαβόητη Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία τα Σκόπια την παραβιάζουν ανοικτά και εμείς δεν αντιδρούμε. Το πρόβλημα, όπως είχα προειδοποιήσει, έχει μετασχηματιστεί:

​από διαμάχη Ελλάδας-Σκοπίων για το όνομα, ​σε διαμάχη Σκοπίων-Βουλγαρίας για τη λεγόμενη «Μακεδονική» Εθνότητα και «Μακεδονική» γλώσσα – που οι Βούλγαροι ευθέως αμφισβητούν. Και βάζουν βέτο στην ευρωπαϊκή ένταξη των Σκοπίων.

​Οι Βούλγαροι βάζουν βέτο, αλλά η Ελλάδα δεν κάνει το ίδιο. Γιατί της το απαγορεύει, λέει, η Συμφωνία των Πρεσπών. Δηλαδή μας “δεσμεύει”, υποτίθεται, μια διμερής συμφωνία, την οποία η άλλη πλευρά ανοιχτά παραβιάζει! Θα μπορούσαμε να συνεργαστούμε με τη Βουλγαρία στο θέμα αυτό. Αλλά δεν το κάνουμε… Η τωρινή κυβέρνηση των Σκοπίων καταργεί το επίθετο «βόρεια» από το επίσημο όνομά τους, κι εμείς καθόμαστε και τους κοιτάμε. «Μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα». ​Είμαστε εντελώς παραιτημένοι από κάθε έννοια Εξωτερικής Πολιτικής.

​Τόσο παραιτημένοι που όπως είπε ο Μητροπολίτης Αλεξανδροπούλεως: «ό,τι δράσεις ανακοινώθηκαν από την Κυβέρνηση στον Εβρο, δεν τις είδαμε όχι να υλοποιούνται, ούτε καν να ξεκινούν». Την ώρα, μάλιστα, που τουρκικών συμφερόντων εταιρίες, αγοράζουν ανεξέλεγκτα και μαζικά εγκαταλελειμμένα ελληνικά σπίτια στον Έβρο κι όχι μόνο…

​Είμαστε λοιπόν, «Φίλοι» με τους εχθρούς μας, ​ανεκτικοί σε όσους μας προκαλούν, μη αξιόπιστοι απέναντι σε δυνητικούς συμμάχους μας, εμμονικοί στην αποδοχή της λαθρομετανάστευσης

​που όλοι οι άλλοι απορρίπτουν, ​δεκτικοί στην woke ατζέντα που απορρίπτουν πια οι λαοί της Δύσης, και ακραίοι σε θέματα Πράσινης Μετάβασης, ​που η Αμερική την έχει ήδη εγκαταλείψει και η Ευρώπη την έχει χαλαρώσει. ​Τα κάνουμε όλα ανάποδα…

​Ήμασταν οι «πιο καλοί μαθητές» – οι «απουσιολόγοι» – μιας παγκόσμιας Τάξης, που όμως πια δεν υπάρχει! Ήμασταν «καλοί μαθητές» στα πάντα. Αλλά «αμελείς» στα δικά μας εθνικά συμφέροντα…

Πηγή: tanea.gr