«Παρακάλεσα την Παναγία να πάρει την ασθένεια από το παιδί και να τη δώσει σε μένα» – Συγκινούν οι γονείς των παιδιών που παλεύουν με καρκίνο (video)

Οι μαρτυρίες γονέων που βλέπουν τα παιδιά τους να δίνουν μάχη με τον καρκίνο προκαλούν συγκίνηση και βαθιά συναισθήματα. Οι προσωπικές ιστορίες τους δείχνουν πόση δύναμη μπορεί να κρύβει η αγάπη, η πίστη και η ελπίδα.

Όταν η διάγνωση φέρνει σοκ και ενοχές

Η Μαρία Γραμμενιάτη περιγράφει το σοκ που ένιωσε όταν έμαθε ότι η κόρη της πάσχει από καρκίνο: «Όταν το έμαθα έπαθα σοκ, πίστευα ότι έχω κάνει κάποιο λάθος εγώ στο δικό μου παιδί. Την πρώτη φορά ανησυχούσε για τα μαλλιά της. Τώρα σκέφτεται την υγεία της. Θέλει να τελειώσουμε την ασθένεια και να γυρίσουμε σπίτι», είπε.

Η Κωνσταντίνα Ζαβρά συγκλονίζει με την προσευχή της: παρακάλεσε την Παναγία να πάρει την ασθένεια από το παιδί της και να τη δώσει σε εκείνη. Ο γιος της Βλάσσης, μόλις 6,5 ετών, διαγνώστηκε με λευχαιμία εν μέσω της πρώτης καραντίνας. «Είναι δύσκολο για εμάς να τα βλέπουμε και εξίσου δύσκολο να τους δώσουμε κουράγιο», είπε με δάκρυα στα μάτια.

Η Έλενα Πουλοπούλου μοιράστηκε τα δικά της συναισθήματα: «Νιώθεις ότι πεθαίνεις εκείνη την ώρα, αλλά μετά πρέπει να προχωρήσεις. Δεν λέω “γιατί σε εμάς”, γιατί βλέπω ότι είναι πάρα πολλά τα παιδιά που έχουν καρκίνο».

«Φοβόμουν μην φύγει η περούκα» λέει η Ρούλα Κουσκουρή για τη δική της μάχη

Η δημοσιογράφος Ρούλα Κουσκουρή άνοιξε την καρδιά της μιλώντας για τη δική της εμπειρία με τον καρκίνο, σε συνέντευξη στην εκπομπή της Ζήνας Κουτσελίνη. Η αφήγησή της αποτελεί μια αληθινή κατάθεση ψυχής.

Από την αρχή, η Ρούλα επέλεξε να ακολουθήσει θεραπείες σε δημόσιο νοσοκομείο και συγκεκριμένα στο Αττικό, δηλώνοντας πως ήταν απόλυτα ικανοποιημένη με αυτή την επιλογή.
«Επέλεξα να κάνω τις θεραπείες μου σε ένα δημόσιο νοσοκομείο. Επέλεξα το Αττικό και έμεινα πάρα πολύ ευχαριστημένη και δεν θα το άλλαζα με τίποτα…».

Η ανακοίνωση στα παιδιά και στους γονείς

«Όταν μου είπαν ότι κάνω το πρώτο χειρουργείο βγήκα έξω, έπεσα στην αγκαλιά του συζύγου μου και του είπα “Τώρα ξεκινάνε τα δύσκολα”. Έχει πολλές παρενέργειες. Υπήρξαν δύο δύσκολες στιγμές. Μία να το πω στα παιδιά μου και μια στους γονείς μου. Αφού ξεπεράστηκαν αυτές οι δύο ημέρες και αφού έμαθα παραμονή Πρωτοχρονιάς από τη βιοψία ότι πρόκειται για κακοήθεια και θα έπρεπε να ξεκινήσω σειρά χημειοθεραπειών και ακτινοβολιών, πάτησα στα πόδια μου, είπα “πάμε, ένα ρεπορτάζ είναι και αυτό”.»

Η εικόνα του εαυτού χωρίς περούκα

«Είχα άγχος γιατί σκεφτόμουν ότι οποιοσδήποτε θα μπορούσε να πει ότι τώρα που κατεβαίνω στην πολιτική μιλάω για τον καρκίνο. Δεν θέλω την ψήφο σας, δεν τη θέλω για αυτό τον λόγο. Δεν θέλω να με ψηφίσει κανείς επειδή σκέφτεται ότι έχω περάσει αυτή την ασθένεια. Θέλω γιατί έστω και μια γυναίκα που μας βλέπει να δει ότι δύο χρόνια μετά είμαι καλά, έχω τα μαλλιά μου, δεν φοράω περούκα, έχει τελειώσει αυτό. Να βγει από το σπίτι και να βγει έξω να δει τον ήλιο…».

Πώς η δουλειά της έδωσε δύναμη

Η Ρούλα εξήγησε πώς το ρεπορτάζ και η καθημερινότητά της ως δημοσιογράφος την κράτησαν όρθια:
«Εγώ πιάστηκα πάνω από τη δουλειά. Δεν άφησα μέρα που δεν έκανα ρεπορτάζ. Είχα αγωνίες, αλλά υποσχέθηκα ότι 1η Σεπτέμβρη θα γυρίσω στο στούντιο, παρόλο που το ανοσοποιητικό μου δεν ήταν καλά. Είχα το άγχος μην φύγει η περούκα από το κεφάλι μου. Αγωνιούσα μην γυρίσω και κοιτάξω και μου κουνηθεί η περούκα. Πολλοί από τους συναδέλφους, ακόμη και πέρυσι φορούσα την περούκα, μου έλεγαν τι “ωραία που έκανες τα μαλλιά σου έτσι”. Δεν είναι μόνο τρίχες. Όταν είσαι σπίτι και δεν φοράς την περούκα σου, βλέπεις την εικόνα σου. Όταν έβλεπα τον εαυτό μου χωρίς περούκα έλεγα ότι “Ρούλα είσαι άρρωστη”. Από τον Αύγουστο που μας πέρασε μέχρι τώρα, τα μαλλιά μου έχουν φτάσει εδώ που έχουν φτάσει».