Η Ορθοδοξία απέκτησε δύο νέους Αγίους, τον παπά Τύχωνα τον Αγιορείτη και τον Χατζηγεώργη, μετά από επίσημη απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Δύο μορφές με έντονη ασκητική ζωή, που άφησαν βαθύ αποτύπωμα στο Άγιον Όρος και στις ψυχές όσων τους γνώρισαν.
Η απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου
Ο παπά Τύχων ο Αγιορείτης και ο Χατζηγεώργης ο Αγιορείτης αναγνωρίστηκαν και επίσημα ως Άγιοι από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Πολλοί έμαθαν τον παπά Τύχωνα μέσα από τη σειρά του Mega για τον Άγιο Παΐσιο, όπου παρουσιάστηκε ως ο πνευματικός του.
Τι αναφέρει η ανακοίνωση της Συνόδου
Ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος συνέχισε καί σήμερον, 11ην Φεβρουαρίου 2026, τάς ἐργασίας αὐτῆς, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, πρός ἐξέτασιν τῶν ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει ἀναγεγραμμένων θεμάτων.
Τό Ἱερόν Σῶμα ἀπεφάσισεν ὁμοφώνως τήν κατάταξιν εἰς τό ἁγιολόγιον τῆς Ἐκκλησίας τῶν ὁσιακῆς βιοτῆς Ἁγιορειτῶν Ἱερομονάχου Τύχωνος, τοῦ ἐν τῷ ἐν τῇ Σκήτῃ Καψάλας Ἱερῷ Σταυρονικητιανῷ Κελλίῳ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἀσκήσαντος, καί μοναχοῦ Γεωργίου, τοὐπίκλην Χατζη-Γεώργη, τοῦ ἐκ Καππαδοκίας καταγομένου καί ἐν Κωνσταντινουπόλει κοιμηθέντος.
Ποιος ήταν ο παπά Τύχων
Ο παπά – Τύχων γεννήθηκε στη Ρωσία, στη Νόβια Μιχαλόφσκα, το 1884. Κατά κόσμον ονομαζόταν Τιμόθεος. Οι γονείς του, Παύλος και Ελένη, ήταν άνθρωποι βαθιάς πίστης και του μετέδωσαν από νωρίς την αγάπη για τον Θεό. Από μικρό παιδί ήθελε να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στη μοναχική ζωή.
Οι γονείς του, βλέποντας τον έντονο ζήλο αλλά και τον ζωηρό χαρακτήρα του, δίσταζαν να του δώσουν αμέσως την ευχή για Μοναστήρι. Του επέτρεψαν όμως, από τα 17 έως τα 20 του χρόνια, να επισκέπτεται Μονές. Εκείνη την περίοδο έκανε ατελείωτα προσκυνήματα σε περίπου διακόσιες Μονές της Ρωσίας.
Παρά την κούραση από τις μεγάλες οδοιπορίες, απέφευγε τη φιλοξενία, για να ασκείται περισσότερο και να μη βαραίνει τους άλλους.
Στη συνέχεια προσκύνησε στο Θεοβάδιστο Όρος Σινά, όπου έμεινε δύο μήνες, και έπειτα στους Αγίους Τόπους. Εκεί ασκήτεψε πέρα από τον Ιορδάνη ποταμό. Όμως το ανήσυχο πνεύμα της εποχής δεν του επέτρεπε να βρει την ησυχία που ποθούσε. Έτσι κατέληξε στο Άγιον Όρος.
Η πρώτη του εγκατάσταση ήταν στο Κελί του Μπουραζέρη, όπου έμεινε πέντε χρόνια. Επειδή όμως οι πολλοί Ρώσοι προσκυνητές δεν του επέτρεπαν την εσωτερική ηρεμία, πήγε στα Καρούλια, όπου ασκήτεψε δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια με αυστηρούς αγώνες. Προσπαθούσε να γίνει άγγελος όχι μόνο στο σχήμα, αλλά και στην καρδιά.
Αργότερα εγκαταστάθηκε στην άκρη της Καψάλας, σε Σταυρονικητιανό Κελί, όπου διακόνησε έναν Γέροντα μέχρι την κοίμησή του. Έπειτα έμεινε μόνος στην Καλύβη και αύξησε ακόμη περισσότερο τους πνευματικούς του αγώνες. Η ταπείνωση και το φιλότιμό του τον γέμιζαν με τη Χάρη του Θεού.
Σταδιακά έγινε πνευματικό στήριγμα για πολλούς ανθρώπους που έτρεχαν κοντά του για συμβουλή και παρηγοριά. Τον παρακαλούσαν να χειροτονηθεί, ώστε να εξομολογεί και να προσφέρει άφεση αμαρτιών. Ο ίδιος, βλέποντας την ανάγκη των ανθρώπων, δέχθηκε.
Δεν ανησυχούσε ποτέ για τον εαυτό του. Ζούσε με φόβο Θεού και βαθιά ευλάβεια. Ξεκινούσε και τελείωνε τα πάντα με το «Δόξα σοι ο Θεός». Είχε συμφιλιωθεί πλήρως με τον Θεό και ζούσε, όπως έλεγαν, μέσα στη θεία δοξολογία.
Το 1968 άρχισε να μιλά συχνά για τον θάνατό του, σαν να τον είχε προαισθανθεί. Οι σωματικές του δυνάμεις τον εγκατέλειπαν. Μετά τον Δεκαπενταύγουστο έπεσε στο κρεβάτι και έπινε μόνο νερό, καθώς ένιωθε εσωτερική καύση. Ακόμη και τότε, δεν ήθελε άνθρωπο κοντά του, για να μη διακόπτεται η αδιάλειπτη προσευχή του.
Ποιος ήταν ο Χατζηγεώργης
Σύμφωνα με τις agioritikesmnimes.blogspot.com ο π. Γεώργιος (Χατζη-Γεώργης) Αγιορείτης από την Καππαδοκία γεννήθηκε το 1809 και εκοιμήθη στις 17 Δεκεμβρίου 1886.
Γεννήθηκε στην Κερμήρα της Καισάρειας Καππαδοκίας. Οι γονείς του, Ιορδάνης και Μαρία από τη Γκέλβερη (Ναζιανζό), ήταν πλούσιοι όχι μόνο σε υλικά αγαθά αλλά κυρίως σε αρετές, βοηθώντας διαρκώς τους φτωχούς.
Απέκτησαν δύο γιους, τον Γαβριήλ (μετέπειτα Χατζη-Γεώργη) και τον Αναστάσιο, και στη συνέχεια έζησαν με αυξημένη πνευματικότητα. Η μητέρα του είχε από μικρή ασκητικό φρόνημα.
Όταν ο Γαβριήλ πήγε σχολείο, δεν μπορούσε να μάθει γράμματα, παρότι ήταν ευφυής. Φαινόταν σαν θεία οικονομία. Τέσσερα χρόνια δεν κατάφερε ούτε να συλλαβίζει. Επειδή τον μάλωναν, κατέφευγε συχνά σε σπηλιές, ιδίως σε εκείνη με τα αποτυπώματα του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου. Εκεί νήστευε αυστηρά, προσευχόταν και έκανε πολλές μετάνοιες. Όταν εξαντλούνταν, έτρωγε χόρτα του βουνού.
To «alldaynews.gr» αποποιείται κάθε ευθύνη από τις αναδημοσιεύσεις άρθρων τρίτων ιστοσελίδων, για τα οποία (άρθρα) την ευθύνη την έχει ο υπογράφων ως πηγή.
