«Χημειοθεραπεία, ακτινοβολίες, πόνοι, εμετός»: Tσακίζει κόκκαλα ο Νίκος, μόλις έκλεισε τα 30 και έχει καρκίνο

Η ιστορία του Νίκου, που στα 30 του χρόνια ήρθε αντιμέτωπος με τον καρκίνο, είναι σκληρή αλλά γεμάτη δύναμη. Μέσα από τον πόνο, τις χημειοθεραπείες και τις ακτινοβολίες, μιλά για τη ζωή, την αγάπη και την ελπίδα.

Τα γενέθλια που σημάδεψαν τη ζωή του

«Μόλις έκλεισα τα 30.. Και μόλις έσβησα και τα κεράκια στην τούρτα! Με γέμιση σοκολάτα, παρακαλώ.. Μμμ πλούσια γεύση, απόλαυση.. Δεν απολαμβάνω πολλά πράγματα τώρα πια.. Είχα όμως την τιμητική μου.. Γενέθλια είναι αυτά! Έτσι μάνα; είπα!

Και κατευθείαν τα δάκρυα έγιναν ποτάμι.. Αχ! η ευαίσθητή μου.. Και του χρόνου αγόρι μου… Και του χρόνου.. Εδώ! Εδώ μαζί.. Μου είπε.. Και πραγματικά το εννοεί..»

Η αγάπη και η απώλεια

«Ακριβώς όπως μου αρέσει.. Ακριβώς με τα άτομα που πρέπει.. Εκείνα που άντεξαν να με βλέπουν να πονώ, να με βλέπουν χωρίς μαλλιά, να με βλέπουν στο αναπηρικό καροτσάκι, να με βλέπουν άσχημο, καμιά φορά μελαγχολικό, να βλέπουν έναν άλλο Νίκο.. Έναν αλλιώτικο Νίκο Φωτόπουλο.

Κάποιοι σε εγκαταλείπουν.. Όχι απλά γιατί δεν σε αγαπούν, αλλά γιατί σε αγαπούν τόσο πολύ που δεν αντέχουν να σε βλέπουν έτσι… Το φιλοσόφησα.. Θα μπορούσες να σκεφτείς ότι ίσως και να το δικαιολόγησα, γιατί απλά έτσι με βόλεψε.. Και τούτη η φιλοσοφία δεν με πληγώνει καθόλου.»

Η ζωή πριν την αρρώστια

«Μην με βλέπεις αδύναμο εμένα! Εγώ πριν ένα χρόνο δύο δουλειές έκανα.. Μάλιστα! Δυνατό παιδί όλοι έλεγαν.. Το πρωί βροντοφώναζα στις λαϊκές, για τα υπέροχα προϊόντα που πουλούσα, αν περνούσες από τον πάγκο μου, δεν υπήρχε περίπτωση να φύγεις αδιάφορος.. Κερνούσα, αγαπούσα, γελούσα και πουλούσα.. Αυτή ήταν η ζωή μου το πρωί.

Μα το βράδυ έβρισκα την αληθινή αγάπη.. Μία αγάπη που δεν θα πεθάνει ποτέ. Dj! Σε όποιο μαγαζί με καλούσε! Και ναι είχα και κοινό που με ακολουθούσε. Πόση αγάπη για αυτή τη μουσική. Πόσο την αγαπώ….»

Η διάγνωση που άλλαξε τα πάντα

«Θα αναρωτιέσαι τι έχω; Καρκίνο έχω.. Τρόμαξες; Χτυπά κάθε πόρτα.. Δεν διαλέγει.. Έχω οστεόλυση. Μάλιστα για να το βρω πέρασα του Χριστού τα πάθη.. Πόνοι και ξανά πόνοι.. Νοσοκομεία και κάθε λογής γιατρός, έλα τίποτα δεν είναι ο μυς φταίει. Πάρε κανένα παυσίπονο, μη τραβολογιέσαι στα νοσοκομεία συνέχεια! Και εγώ αυτό έκανα. Εκτός από ένα πρωινό.

16 Μαρτίου 2016 Πονάω τόσο… Αααα! Σήμερα θα πάω και θα παίξω ότι πεθαίνω..

Μηηη Γιατρέ πονάω, μη με ακουμπάς! Τρόμος κυρίευσε τα μάτια του γιατρού.. Γρήγορα , γρήγορα μια ακτινογραφία..

Ναι, φίλη μου, μια γα….μένη ακτινογραφία! Και τσούπ να τα μαντάτα.. Προσοχή το πόδι θα σπάσει.. Προσοχή μόνο πατερίτσες… ή καλύτερα καροτσάκι..»

Ο αγώνας και τα μαθήματα ζωής

«Από τότε.. μετρώ 6 χημειοθεραπείες.. 10 ακτινοβολίες στο πόδι, πόνους, παρενέργειες, εμετούς, η ψυχολογία να ανεβοκατεβαίνει.. Μια διαφορετική ζωή.. Διδάχθηκα όμως πολλά..

Έμαθα να αγαπώ, να συγχωρώ, να δικαιολογώ, να μιλώ μέσα από τη ψυχή μου, να είμαι αληθινός.. Έμαθα την αξία της οικογένειας, την αξία της φιλίας, την αξία της κάθε στιγμής.

Έμαθα να ξεχωρίζω το τιτίβισμα των πουλιών.. Αν είναι χαρμόσυνο ή λυπημένο.. Έμαθα πολλά πράγματα.. Και εύχομαι να είμαι καλά και να συνεχίζω να μαθαίνω, να αναπνέω, να οραματίζομαι..»

Το παιχνίδι συνεχίζεται

«Πρέπει όμως να σε αφήσω τώρα.. Έχω ένα μάτς να κερδίσω και το έχω αφήσει στη μέση.. Σε ευχαριστώ που τα είπαμε.. Αλλά σε αυτό το μάτς, εγώ είμαι ο επιθετικός και πρέπει να σκοράρω! Για την ομάδα μου! Την οικογένειά μου και τους φίλους μου.

Σε ευχαριστώ…».