Το σύνδρομο του «ευεργετηθέντος αχάριστου» μάς βάζει μπροστά σε μια σκληρή αλλά αληθινή διαπίστωση: όσο περισσότερο βοηθάς κάποιον, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες κάποια στιγμή να τον δεις απέναντί σου.
Γιατί στα εύκολα ξεχνάμε ποιος στάθηκε δίπλα μας στα δύσκολα. Και γιατί, καμιά φορά, στηρίζουμε κάποιον όχι από αγάπη, αλλά από συμφέρον. Το φαινόμενο του ευεργετηθέντος αχάριστου δεν είναι σπάνιο. Αντίθετα, το συναντάμε συχνά στις ανθρώπινες σχέσεις.
Γιατί είναι τόσο εύκολο, όταν όλα πηγαίνουν καλά, να διαγράψουμε από τη μνήμη μας εκείνους που μας κράτησαν όρθιους όταν όλα κατέρρεαν. Και γιατί αρκετές φορές η στήριξη που προσφέρουμε κρύβει μέσα της μια προσδοκία ανταπόδοσης.
Όταν η βοήθεια γίνεται προσδοκία
Πόσες φορές δεν έχουμε βοηθήσει κάποιον, περιμένοντας έστω μια αναγνώριση; Και πόσο συχνά αυτή η προσμονή μετατρέπεται σε εμμονή;
Έτσι, η ευθύνη της αχαριστίας δεν βαραίνει μόνο τον έναν. Δεν αφορά αποκλειστικά τον ευεργετηθέντα. Αγγίζει και τον ευεργέτη. Γιατί όταν δίνεις με αντάλλαγμα στο μυαλό σου, δεν δίνεις πραγματικά ελεύθερα.
Παρατήρησε προσεκτικά ό,τι συμβαίνει γύρω σου. Ίσως μέσα από αυτό να ανακαλύψεις τι έχεις ανάγκη να μάθεις.
Αν βρίσκεσαι στη θέση του ευεργέτη, ίσως συνειδητοποιήσεις πως δεν υπάρχουν αληθινοί ευεργέτες χωρίς προσωπική και εσωτερική εξέλιξη.
Κι αν είσαι στη θέση του ευεργετηθέντος, ίσως καταλάβεις ότι κάποια στιγμή θα κληθείς να γίνεις εσύ ο ευεργέτης κάποιου άλλου. Και τότε η ζωή θα σου επιστρέψει αυτό που χρειάζεσαι, για να ισορροπήσεις.
Η αληθινή περιουσία λέγεται άνθρωποι
Η μοναδική μου περιουσία είναι οι φίλοι μου. Φίλους μου θεωρώ και τους συγγενείς μου, τα παιδιά μου, τους συνεργάτες μου.
Όταν από έναν φίλο ανασύρεις τον καλύτερό του εαυτό, τότε είσαι ευλογημένος. Γιατί στην ουσία είδες μέσα του τον δικό σου καλύτερο εαυτό.
Δεν με απασχολεί πώς συμπεριφέρονται οι φίλοι μου σε τρίτους. Εκεί η ευθύνη βαραίνει τους τρίτους. Και το ίδιο ισχύει και αντίστροφα.
Εκείνο που με ενδιαφέρει είναι η στάση τους απέναντί μου. Κι όταν κάτι δεν με καλύπτει, δεν σπεύδω να κατηγορήσω. Αναζητώ πρώτα τι δικό μου λάθος υπάρχει. Τι χρειάζεται να αλλάξω. Τι έχω να διδαχθώ.
Ακόμα κι αν το μάθημα είναι να απομακρυνθώ από ανθρώπους που κάποτε αποκαλούσα φίλους.
Ό,τι προσφέρεις σε έναν φίλο, με καθαρή πρόθεση και αγάπη, είναι μια κατάθεση στην τράπεζα της αφθονίας. Και μάλιστα με πολλαπλάσιο επιτόκιο.
Με αγαπώ πολύ μέσα από αυτή την ανεκτίμητη φιλική περιουσία που μου χαρίζεται!
Οι σκέψεις μας δεν είναι πάντα σύμμαχοι
Ο πιο κακός σύμβουλος που μπορεί να έχει κανείς είναι οι ίδιες του οι σκέψεις.
Το μεγαλύτερο σφάλμα που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου είναι να κρατάς τις σκέψεις σου κλειδωμένες μέσα σου.
Χρειάζεται να ακούσεις και κάτι πέρα από το ανασφαλές «εγώ» σου.
Η μία σκέψη γεννά την επόμενη και σιγά σιγά δημιουργείς ολόκληρα σενάρια στο μυαλό σου. Κάθε αρνητική σκέψη τα διογκώνει, τα κάνει τεράστια, σχεδόν αληθινά.
Και αρχίζεις να πιστεύεις ότι η φούσκα των ψευδαισθήσεών σου δεν θα σπάσει ποτέ.
Όμως όλες οι σκέψεις πηγάζουν από το υποσυνείδητο, που συχνά φαντάζεται ανεμόμυλους.
Γι’ αυτό και η ζωή έχει φροντίσει να σου στείλει αμέτρητους καθρέφτες.
Συγγενείς, φίλους, ακόμα και αγνώστους. Για να μοιράζεσαι μαζί τους σκέψεις και συμπεριφορές. Για να αναθεωρείς. Για να επαναπροσδιορίζεσαι ξανά και ξανά.
Κι όμως, εσύ πολλές φορές επιλέγεις να παίζεις κρυφτό.
Μόνο με τον εαυτό σου. Κι όμως, δεν σε βρίσκεις ποτέ!
ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΙΔΑΝΙΚΟ ΤΩΡΑ!