Η ιστορία της Δήμητρας και του Αναστάση ξεκίνησε πριν από 20 χρόνια, όταν ήταν ακόμη έφηβοι. Από τότε μεγάλωσαν μαζί, έζησαν κοινές εμπειρίες και έχτισαν μια μακρόχρονη σχέση. Όμως σήμερα, μετά από δύο δεκαετίες κοινής πορείας, η Δήμητρα βρίσκεται μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα: εκείνη θέλει γάμο και οικογένεια, ενώ εκείνος αποφεύγει σταθερά την ιδέα του γάμου.
Μια σχέση που ξεκίνησε από τα σχολικά χρόνια
Γνωριστήκαμε με τον Αναστάση πριν από είκοσι χρόνια μέσα από μια κοινή παρέα και από εκείνη τη στιγμή δεν χωρίσαμε ποτέ. Εγώ ήμουν μόλις 16 ετών και εκείνος 17. Στην ουσία ήμασταν ακόμη παιδιά.
Πηγαίναμε στο ίδιο σχολείο και περνούσαμε σχεδόν όλη την ημέρα μαζί. Μετά το τέλος των μαθημάτων βγαίναμε βόλτες με το μηχανάκι του, ενώ τα περισσότερα βράδια συναντιόμασταν με τους φίλους και συμμαθητές μας.
Οι γονείς μας γνώριζαν ότι ήμασταν συνεχώς μαζί και δεν είχαν αντίρρηση, αρκεί να είμαστε συνεπείς με τα μαθήματα και τις υποχρεώσεις μας στο σχολείο.
Μεγαλώσαμε μαζί και ωριμάσαμε ως ζευγάρι
Τα χρόνια πέρασαν γρήγορα. Και οι δύο ολοκληρώσαμε τις σπουδές μας στο πανεπιστήμιο και ως φοιτητές αποφασίσαμε να μείνουμε μαζί στο ίδιο σπίτι.
Πλέον δεν ήμασταν απλώς φίλοι αλλά ένα κανονικό ζευγάρι. Η σχέση μας είχε ωριμάσει, όπως και εμείς. Στην ουσία μεγαλώσαμε μαζί, περάσαμε μαζί όλα τα στάδια της ζωής μας.
Βρήκαμε καλές δουλειές και όλα έδειχναν πως αργά ή γρήγορα θα κάναμε το επόμενο βήμα. Φαινόταν σχεδόν αυτονόητο ότι κάποια στιγμή θα παντρευτούμε.
Όμως τα χρόνια πέρασαν και τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα φανταζόμουν.
Διαφορετικές απόψεις για τον γάμο
Με τον καιρό αλλάξαμε και οι δύο. Οι απόψεις και τα πιστεύω μας διαφοροποιήθηκαν.
Εγώ έγινα πιο συντηρητική στις σκέψεις μου, ενώ εκείνος άρχισε να βλέπει τα πράγματα πολύ πιο ελεύθερα. Για μένα ο γάμος ήταν κάτι φυσικό και σημαντικό. Για εκείνον όμως ήταν ένας ξεπερασμένος θεσμός.
‘Ποιός λογικός άνθρωπος παντρεύεται σήμερα;’ μου έλεγε κάθε φορά που άνοιγα αυτή τη συζήτηση.
Το βιολογικό ρολόι και η επιθυμία για οικογένεια
Σήμερα εγώ είμαι 36 ετών και εκείνος 37. Κάθε φορά όμως που αναφέρω το θέμα του γάμου, βρίσκει έναν τρόπο να το αποφεύγει και να αλλάζει κουβέντα.
Κάποια στιγμή αποφάσισα να μιλήσουμε σοβαρά. Τον κάθισα κάτω και του εξήγησα ότι νιώθω πως το βιολογικό μου ρολόι αρχίζει να πιέζει και ότι θέλω να γίνω μητέρα.
Η απάντησή του όμως με αιφνιδίασε.
Μου είπε ότι ένα παιδί δεν είναι απαραίτητο να έρθει μετά από γάμο και ότι πλέον οι εποχές έχουν αλλάξει. Μου είπε ακόμη ότι δεν είναι σίγουρος αν θα είναι καλός πατέρας, αλλά θα μπορούσαμε —αν θέλω— να κάνουμε ένα παιδί και απλώς να υπογράψουμε ένα σύμφωνο συμβίωσης.
Οι δικαιολογίες και οι φόβοι για το μέλλον
Συχνά μου απαριθμεί πολλούς λόγους για τους οποίους θεωρεί δύσκολο να αποκτήσουμε παιδί.
Μου λέει ότι η ζωή έχει γίνει πλέον πολύ ακριβή και ότι η ανατροφή ενός παιδιού απαιτεί πολλά χρήματα. Δεν θα ήθελε, όπως λέει, να μην μπορεί να του προσφέρει όλα όσα χρειάζεται, ακόμη και σπουδές στο εξωτερικό.
Κάποια στιγμή έφτασε να μου πει ότι με τον κόσμο όπως εξελίσσεται σήμερα, δεν ξέρει αν έχει νόημα να φέρουμε ένα παιδί στον κόσμο.
‘Δεν βλέπεις γύρω μας τι γίνεται; Σε τι κόσμο θα ζήσει;’ μου είπε.
Το όνειρο για έναν παραδοσιακό γάμο
Εγώ όμως θέλω να σκέφτομαι το μέλλον με αισιοδοξία. Θέλω να πιστεύω ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα.
Ονειρεύομαι έναν γάμο όπως τον έκαναν οι παππούδες μου και οι γονείς μου. Θέλω να φορέσω το λευκό νυφικό μου και να ανέβω τα σκαλιά της εκκλησίας.
Θέλω να δημιουργήσουμε μια μεγάλη οικογένεια και να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας μαζί, με αξίες και αγάπη, σαν καλοί γονείς.
Τώρα όμως, μετά από τόσα χρόνια κοινής ζωής, αναρωτιέμαι…
Τι μπορώ ακόμη να ελπίζω;
Δήμητρα