Άφησε τα παλάτια, τα αξιώματα και τη χλιδή της αυτοκρατορικής ζωής για να ζήσει μόνος στην έρημο, μέσα στη σιωπή και την προσευχή. Σήμερα η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Οσίου Αρσενίου του Μεγάλου, ενός από τους σημαντικότερους ασκητές της Ορθοδοξίας.
Σήμερα Παρασκευή, 8 Μαΐου, σύμφωνα με το εορτολόγιο τιμάται η μνήμη του Οσίου Αρσενίου του Μεγάλου.
Επίσης τιμάται η μνήμη των Αγίων Θεοχάρους και Αποστόλου των αυτάδελφων, του Αποστόλου Ιωάννου του Θεολόγου, του Οσίου Μήλιου του υμνωδού και η Σύναξη της Παναγίας της Κασσωπίτρας.
Τα ονόματα που γιορτάζουν σήμερα είναι τα εξής:
- Αρσένιος, Αρσένης, Αρσενία, Αρσίνα, Αρσινόη*,
- Θεολόγος, Θεολόγης, Θολόγος, Θολόγης, Θολόης, Θεολογία, Θολογία,
- Μήλιος, Μήλης, Μηλιώ, Μηλιά, Μηλίτσα,
- Κασσιόπη,
- Θεοχάρης, Θεοχαρούλα, Χαρούλα*.
*Υπάρχουν και άλλες ημερομηνίες που γιορτάζει αυτό το όνομα.
Ο Όσιος Αρσένιος ο Μέγας
Ο Όσιος Αρσένιος ο Μέγας γεννήθηκε στη Ρώμη και υπήρξε διάκονος της Εκκλησίας της Ρώμης. Προερχόταν από εύπορη και βαθιά ευσεβή οικογένεια και έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Μεγάλου (379 – 395 μ.Χ.).
Από νεαρή ηλικία ξεχώριζε για τη σοφία, το ήθος και την πνευματικότητά του. Αφιέρωσε τη ζωή του στην προσευχή, στη μελέτη και στην τήρηση των εντολών του Θεού, αποκτώντας βαθιά πνευματική γνώση.
Η φήμη της σοφίας του έφτασε μέχρι τα αυτοκρατορικά ανάκτορα και, με υπόδειξη του βασιλιά Γρατιανού και του Πάπα Ιννοκεντίου, ο Θεοδόσιος τον επέλεξε ως δάσκαλο των παιδιών του, Αρκαδίου και Ονωρίου.
Στην Κωνσταντινούπολη τιμήθηκε ιδιαίτερα, έλαβε τον τίτλο του πατρικίου και θεωρούνταν σχεδόν βασιλοπάτωρ. Παρ’ όλα αυτά, η πολυτελής ζωή των ανακτόρων δεν τον γέμιζε.
Άφησε τα πάντα και έφυγε στην έρημο
Ο Όσιος Αρσένιος παρακαλούσε συνεχώς τον Θεό να τον απαλλάξει από τα υψηλά αξιώματα και να τον οδηγήσει σε δρόμο σωτηρίας.
Σύμφωνα με την παράδοση, άκουσε μία υπερκόσμια φωνή να τον καλεί να εγκαταλείψει τον κόσμο. Τότε άφησε πίσω του τα λαμπρά ενδύματα και τη ζωή των ανακτόρων, μεταμφιέστηκε και έφυγε για την Αίγυπτο.
Εκεί εγκαταστάθηκε στη Σκήτη και έγινε μοναχός, αφιερώνοντας τη ζωή του στη σιωπή, την ησυχία και την προσευχή.
Η μόρφωση, η ταπεινότητα και η ασκητική ζωή του τον ανέδειξαν σε πνευματικό οδηγό της ερήμου. Πλήθος ανθρώπων τον επισκεπτόταν για να ακούσει τις συμβουλές και τη διδασκαλία του, ενώ ακόμη και ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος ζητούσε τη γνώμη του για θεολογικά ζητήματα.
Σε μία από τις επισκέψεις του, όταν του ζήτησαν να πει έναν λόγο πνευματικής ωφέλειας, εκείνος απάντησε:
«Εάν σας πω κάποιο λόγο, θα τον εφαρμόσετε;»
Και όταν εκείνοι απάντησαν καταφατικά, τους είπε:
«Όπου ακούετε ότι βρίσκεται ο Αρσένιος, μην πλησιάζετε σε αυτόν».
Η απάντηση αυτή θεωρείται χαρακτηριστικό παράδειγμα της μεγάλης του ταπείνωσης.
Τα τελευταία χρόνια και η κοίμησή του
Για να αποφύγει τη δημοσιότητα αλλά και τις βαρβαρικές επιδρομές, εγκατέλειψε αργότερα τη Σκήτη και πήγε κοντά στη Μέμφιδα και έπειτα στην Κανώπη.
Εκεί, το 445 μ.Χ., κοιμήθηκε ειρηνικά.
Όταν οι μαθητές του τον ρώτησαν πώς ήθελε να τον θάψουν, εκείνος απάντησε:
«Ὦ, τέκνα μου, νὰ δέσετε σχοινίον εἰς τοὺς πόδας μου καὶ νὰ μὲ σύρετε εἰς τὸ βουνόν».
Ακόμη και αυτή η επιθυμία φανέρωνε τη βαθιά του ταπείνωση.
Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης περιγράφει τον Όσιο Αρσένιο ως έναν άνθρωπο λιτό στην όψη αλλά με αγγελικό και σεβάσμιο πρόσωπο, που ενέπνεε δέος σε όσους τον συναντούσαν.
Δείτε το βίντεο:
Τα τρία αποφθέγματα που άφησε πίσω του
Ο Όσιος Αρσένιος άφησε πίσω του τρία ιδιαίτερα γνωστά αποφθέγματα.
Το πρώτο ήταν η συνεχής υπενθύμιση προς τον εαυτό του να μη ξεχάσει ποτέ τον λόγο για τον οποίο εγκατέλειψε τον κόσμο και πήγε στην έρημο: τη θέωση και τη σωτηρία της ψυχής.
Το δεύτερο ήταν η προσευχή:
«Ὁ Θεός μου, μὴ ἐγκαταλείπῃς με, ὅτι οὐδὲν ἐποίησα ἀγαθὸν ἐνώπιόν Σου, ἀλλὰ δὸς μοι διὰ τὴν ἀγαθότητά Σου βαλεὶν ἀρχήν».
Με αυτά τα λόγια ο Όσιος εξέφραζε τη βαθιά του ταπείνωση, θεωρώντας πως δεν είχε κάνει τίποτα άξιο ενώπιον του Θεού.
Το τρίτο απόφθεγμα ήταν η συμβουλή:
«πᾶσαν σου τὴν σπουδὴν ποίησον, ἶνα ἡ ἔνδον σου ἐργασία κατὰ Θεὸν ἦ, καὶ νικήσης τὰ ἔξω πάθη».
Με τα λόγια αυτά προέτρεπε τους πιστούς να αφιερώνονται στην εσωτερική πνευματική εργασία και στην προσευχή, ώστε να μπορέσουν να νικήσουν τα πάθη και τις αδυναμίες τους.