Εορτολόγιο – Ποιοι τιμώνται στις 27 Φεβρουαρίου
Μια ημέρα γεμάτη πίστη και κατανυκτική ατμόσφαιρα είναι η 27η Φεβρουαρίου, καθώς η Εκκλησία τιμά μορφές που έζησαν μακριά από τα φώτα του κόσμου αλλά άφησαν βαθύ αποτύπωμα στην Ορθοδοξία. Ανάμεσά τους, ένας ασκητής της ερήμου με σπάνιο όνομα και σπάνια πνευματική αντοχή.
Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου, σύμφωνα με το εορτολόγιο τιμάται η μνήμη των:
- Οσίου Προκοπίου του Δεκαπολίτη
- Οσίου Στεφάνου του γηροκόμου
- Αγίου Λέανδρου του Επισκόπου Σεβίλλης
- Αγίου Νήσιου
- Αγίου Ασκληπιού και Ιακώβου των Ασκητών
Αύριο, στις Εκκλησίες όλης της χώρας, ψάλλονται οι Α’ Χαιρετισμοί προς την Υπεραγία Θεοτόκο. Είναι η Παρασκευή των Παννυχίδων, μια από τις πιο κατανυκτικές στιγμές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Ο ασκητής της Συρίας με το σπάνιο όνομα
Ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους τιμώμενους Αγίους κατέχει ο Όσιος Ασκληπιός. Το όνομά του δεν είναι συνηθισμένο και παραπέμπει σε θεραπεία και ίαση – όχι του σώματος, αλλά της ψυχής.
Ο Όσιος Ασκληπιός υπήρξε μαθητής του Αγίου Πολυχρονίου, του οποίου η μνήμη τιμάται στις 23 Φεβρουαρίου. Από νεαρή ηλικία ακολούθησε τον δρόμο της άσκησης και της σιωπής, διακονώντας τον Όσιο Ζεβινά και μιμούμενος σε όλα τον Γέροντά του. Η ζωή του ήταν μια συνεχής πορεία ταπείνωσης, προσευχής και αυταπάρνησης.
Αποσύρθηκε στις ερήμους της Συρίας, εκεί όπου οι ασκητές δοκίμαζαν τα όρια της ανθρώπινης αντοχής. Μακριά από τον κόσμο, χωρίς ανέσεις, χωρίς ανθρώπινη δόξα, ο Όσιος Ασκληπιός αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στον Θεό. Η δύναμή του δεν βρισκόταν σε θαυμαστά έργα που προκαλούσαν εντυπώσεις, αλλά στη σταθερότητα της πίστης και στη σιωπηλή του προσφορά.
Οι υπόλοιποι Άγιοι της ημέρας
Την ίδια ημέρα τιμάται και ο Όσιος Προκόπιος ο Δεκαπολίτης, ο οποίος αγωνίστηκε υπέρ της Ορθοδοξίας σε δύσκολες εποχές. Ο Όσιος Στέφανος ο γηροκόμος έγινε γνωστός για την αγάπη και τη φροντίδα του προς τους ηλικιωμένους και τους αδύναμους.
Ο Άγιος Λέανδρος, Επίσκοπος Σεβίλλης, υπήρξε φωτισμένος ποιμένας και θεολόγος, ενώ ο Άγιος Νήσιος και ο Άγιος Ιάκωβος των Ασκητών συμπληρώνουν το πνευματικό παζλ μιας ημέρας αφιερωμένης στην άσκηση, την ταπείνωση και τη διακονία.
Η κατανυκτική ατμόσφαιρα των Α’ Χαιρετισμών
Η 27η Φεβρουαρίου μάς εισάγει και σε μια από τις πιο συγκινητικές ακολουθίες της Ορθοδοξίας. Στους ναούς ψάλλεται η Α’ Στάση των Χαιρετισμών προς την Παναγία, μέσα από τον Ακάθιστο Ύμνο.
Α’ Χαιρετισμοί
Ακάθιστος Ύμνος – Α’ Στάσις
Ἄγγελος πρωτοστάτης, οὐρανόθεν ἐπέμφθη, εἰπεῖν τῇ Θεοτόκω τὸ Χαῖρε· καὶ σὺν τῇ ἀσωμάτῳ φωνῇ, σωματούμενόν σε θεωρῶν, Κύριε, ἐξίστατο καὶ ἵστατο, κραυγάζων πρὸς Αὐτὴν τοιαῦτα· Χαῖρε, δ’ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει, χαῖρε, δι’ ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει. Χαῖρε, τοῦ πεσόντος Ἀδάμ ἡ ἀνάκλησις, χαῖρε, τῶν δακρύων τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις. Χαῖρε, ὕψος δυσανάβατον ἀθρωπίνοις λογισμοῖς, χαῖρε, βάθος δυσθεώρητον καὶ ἀγγέλων ὀφθαλμοῖς. Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις Βασιλέως καθέδρα, χαῖρε, ὅτι βαστάζεις τὸν βαστάζοντα πάντα. Χαῖρε, ἀστὴρ ἐμφαίνων τὸν ἥλιον, χαῖρε, γαστὴρ ἐνθέου σαρκώσεως. Χαῖρε, δι’ ἧς νεουργεῖται ἡ κτίσις, χαῖρε, δι’ ἧς βρεφουργεῖται ὁ Κτίστης. Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Βλέπουσα ἡ Ἁγία, ἑαυτήν ἐν ἁγνείᾳ, φησὶ τῷ Γαβριὴλ θαρσαλέως· τὸ παράδοξόν σου τῆς φωνῆς, δυσπαράδεκτόν μου τῇ ψυχῇ φαίνεται· ἀσπόρου γὰρ συλλήψεως, τὴν κύησιν πὼς λέγεις κράζων· Ἀλληλούια.
Γνῶσιν ἄγνωστον γνῶναι, ἡ Παρθένος ζητοῦσα, ἐβόησε πρὸς τὸν λειτουργοῦντα· ἐκ λαγόνων ἁγνῶν, υἷον πῶς ἔσται τεχθῆναι δυνατόν; λέξον μοι. Πρὸς ἥν ἐκεῖνος ἔφησεν ἐν φόβῳ, πλὴν κραυγάζων οὕτω· Χαῖρε, βουλῆς ἀπορρήτου μύστις, χαῖρε, σιγῆς δεομένων πίστις. Χαῖρε, τῶν θαυμάτων Χριστοῦ τὸ προοίμιον, χαῖρε, τῶν δογμάτων αὐτοῦ τὸ κεφάλαιον. Χαῖρε, κλῖμαξ ἐπουράνιε, δι’ ἧς κατέβη ὁ Θεός, χαῖρε, γέφυρα μετάγουσα ἀπὸ γῆς πρὸς οὐρανόν. Χαῖρε, τὸ τῶν Ἀγγέλων πολυθρύλητον θαῦμα, χαῖρε, τὸ τῶν δαιμόνων πολυθρήνητον τραῦμα. Χαῖρε, τὸ φῶς ἀρρήτως γεννήσασα, χαῖρε, τὸ πῶς μηδένα διδάξασα. Χαῖρε, σοφῶν ὑπερβαίνουσα γνῶσιν, Χαῖρε, πιστῶν καταυγάζουσα φρένας. Χαῖρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Δύναμις τοῦ Ὑψίστου, ἐπεσκίασε τότε, πρὸς σύλληψιν τῇ Ἀπειρογάμω· καὶ τὴν εὔκαρπον ταύτης νηδύν, ὡς ἀγρὸν ὑπέδειξεν ἡδὺν ἅπασι, τοῖς θέλουσι θερίζειν σωτηρίαν, ἐν τῷ ψάλλειν οὕτως· Ἀλληλούια.
Ἔχουσα θεοδόχον, ἡ Παρθένος τὴν μήτραν, ἀνέδραμε πρὸς τὴν Ἐλισάβετ. Τὸ δὲ βρέφος ἐκείνης εὐθὺς ἐπιγνόν, τὸν ταύτης ἀσπασμὸν ἔχαιρε, καὶ ἅλμασιν ὡς ἄσμασιν, ἐβόα πρὸς τὴν Θεοτόκον· Χαῖρε, βλαστοῦ ἀμάραντου κλῆμα, χαῖρε, καρποῦ ἀκήρατου κτῆμα. Χαῖρε, γεωργὸν γεωργοῦσα φιλάνθρωπον, χαῖρε, φυτουργὸν τῆς ζωῆς ἠμῶν φύουσα, Χαῖρε, ἄρουρα βλαστάνουσα εὐφορίαν οἰκτιρμῶν, χαῖρε, τράπεζα βαστάζουσα εὐθηνίαν ἱλασμῶν. Χαῖρε, ὅτι λειμῶνα τῆς τρυφῆς ἀναθάλλεις, χαῖρε, ὅτι λιμένα τῶν ψυχῶν ἑτοιμάζεις. Χαῖρε, δεκτὸν πρεσβείας θυμίαμα, χαῖρε, παντός τοῦ κόσμου ἐξίλασμα. Χαῖρε, Θεοῦ πρὸς θνητοὺς εὐδοκία, χαῖρε, θνητῶν πρὸς Θεὸν παρρησία. Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Ζάλην ἔνδοθεν ἔχων, λογισμῶν ἀμφιβόλων, ὁ σώφρων Ἰωσὴφ ἐταράχθη· πρὸς τὴν ἄγαμόν σὲ θεωρῶν, καὶ κλεψίγαμον ὑπονοῶν Ἄμεμπτε· μαθὼν δέ σου τὴν σύλληψιν, ἐκ Πνεύματος Ἁγίου, ἔφη· Ἀλληλούια.