Σε ένα από τα πιο απομονωμένα σημεία του Αιγαίου, ετοιμάζεται ένα έργο με έντονο συμβολισμό που τιμά μια γυναίκα-σύμβολο της Ελλάδας, την Κυρά της Ρω, η οποία αφιέρωσε τη ζωή της στην ύψωση της ελληνικής σημαίας.
Ο ανδριάντας που θα στηθεί σε βράχο της Ρω
Σε έναν βράχο ύψους περίπου 10 μέτρων πάνω από τη θάλασσα πρόκειται να τοποθετηθεί ο ανδριάντας της θρυλικής Κυράς της Ρω, Δέσποινας Αχλαδιώτη, στο νησί όπου για δεκαετίες ύψωνε καθημερινά την ελληνική σημαία.
Το έργο φέρει την υπογραφή του διακεκριμένου γλύπτη Ευάγγελου Τύμπα, ο οποίος βρέθηκε στο νησί μαζί με τον δήμαρχο Καστελορίζου, Νικόλαο Ασβέστη, τη Δευτέρα 23 Μαρτίου, με σκοπό την έναρξη των διαδικασιών για την τοποθέτηση του ανδριάντα.
Δήμαρχος και γλύπτης έφτασαν στο νησί της Ρω με πλωτό σκάφος, όπου, συνοδευόμενοι από τον διοικητή της φρουράς, απέτισαν φόρο τιμής στο κοιμητήριο όπου αναπαύεται η Κυρά της Ρω.
Το σημείο που επιλέχθηκε και ο συμβολισμός
Αμέσως μετά, προχώρησαν στην επιλογή της ακριβούς τοποθεσίας. Ο ανδριάντας θα τοποθετηθεί σε σημείο με έντονη ορατότητα, πάνω σε βράχο που δεσπόζει στο τοπίο, ενισχύοντας τον συμβολισμό της παρουσίας της Κυράς της Ρω.
Όπως ανέφερε ο δήμαρχος, «ο γλύπτης κ. Ευάγγελος Τύμπας, με υψηλή καλλιτεχνική ευαισθησία και απόλυτο σεβασμό στην ιστορική αλήθεια, αποτύπωσε τη συγκλονιστική εκείνη στιγμή κατά την οποία η θρυλική Κυρά της Ρω, Δέσποινα Αχλαδιώτη, στεκόταν αγέρωχη σε αυτόν τον βράχο και ύψωνε την ελληνική σημαία στη βραχονησίδα Ρω. Με τον τρόπο αυτό μεταφέρεται ένα διαχρονικό μήνυμα αυταπάρνησης, ευθύνης και εθνικής αξιοπρέπειας.
Για τον λόγο αυτό, ο γλύπτης δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα τόσο στο ακριβές σημείο τοποθέτησης όσο και στην οπτική σύγκλιση του έργου, γνωρίζοντας ότι η παράδοση αποτελεί το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζεται ο πολιτισμός κάθε τόπου.
Το έργο αυτό αποτελεί πρωτοβουλία και φόρο τιμής από τον δήμαρχο και το δημοτικό συμβούλιο του Καστελορίζου προς την Κυρά της Ρω, Δέσποινα Αχλαδιώτη, ως ελάχιστη ένδειξη ευγνωμοσύνης για την προσφορά της και ως διαρκής υπενθύμιση του δικού μας χρέους απέναντι στην πατρίδα, τη μνήμη και την εθνική μας ταυτότητα».
Η ζωή και η προσφορά της Κυράς της Ρω
Η Κυρά της Ρω (1890-1982), κατά κόσμον Δέσποινα Αχλαδιώτη, υπήρξε μια εμβληματική μορφή για την Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε στην Αντίσταση και για 40 ολόκληρα χρόνια, από το 1943 μέχρι τον θάνατό της, ύψωνε καθημερινά την ελληνική σημαία στη νησίδα της Ρω και την κατέβαζε με τη δύση του ήλιου.
Είχε εγκατασταθεί στο νησί από το 1924 μαζί με τον σύζυγό της και την τυφλή μητέρα της, επιλέγοντας μια ζωή απομονωμένη αλλά γεμάτη νόημα.
Ποια ήταν η θρυλική Κυρά της Ρω
Σε ένα μικρό και απομονωμένο νησί του Αιγαίου, κοντά στο Καστελόριζο και πολύ κοντά στα τουρκικά παράλια, έζησε μια γυναίκα που έγινε σύμβολο. Για τέσσερις δεκαετίες, κάθε πρωί ύψωνε την ελληνική σημαία και κάθε βράδυ τη μάζευε, θέλοντας να υπενθυμίζει σε κάθε περαστικό πλοίο την ελληνικότητα του τόπου.
Ήταν μια μορφή που ταυτίστηκε με την έννοια του καθήκοντος και της προσφοράς. «Με την ελληνική σημαία υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα βαθιά ριζωμένη μέσα μου πέρασα όλες τις κακουχίες», έλεγε χαρακτηριστικά.
Το πραγματικό της όνομα ήταν Δέσποινα Αχλαδιώτη, όμως έμεινε γνωστή σε όλους ως Κυρά της Ρω ή Κυρά της Ρωμιοσύνης. Κατά την περίοδο της Κατοχής συμμετείχε ενεργά στην Αντίσταση και από το 1943 μέχρι το τέλος της ζωής της δεν σταμάτησε να υψώνει την ελληνική σημαία.
Η ζωή στην απομόνωση και οι δυσκολίες
Στη δεκαετία του 1920 εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Ρω με τον σύζυγό της Κώστα, όπου ασχολήθηκαν με την κτηνοτροφία. Μετά τον θάνατό του το 1940, συνέχισε να ζει στο νησί με την τυφλή μητέρα της και αργότερα ολομόναχη.
Παρά τις δυσκολίες, κατάφερε να διατηρήσει ζωντανή την παρουσία της Ελλάδας στο νησί, καλλιεργώντας τη γη και φροντίζοντας τα ζώα της.
Δεν εγκατέλειψε ποτέ τη Ρω, ακόμη και όταν το Καστελόριζο ερημώθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά το 1943, εξαιτίας των πολεμικών γεγονότων και της προσφυγιάς των κατοίκων.
Η σημαία και η ιστορική συγκυρία
Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Συνθήκη των Παρισίων το 1947, τα Δωδεκάνησα ενσωματώθηκαν στην Ελλάδα, γεγονός που καθόρισε και την πορεία της Ρω.
Η ίδια είχε υψώσει πρώτη φορά την ελληνική σημαία το 1929, όμως από την περίοδο της Κατοχής το έκανε καθημερινά μέχρι το τέλος της ζωής της. «Την έχω τη σημαία στο σπίτι, όταν πεθάνω να την πάρω μαζί μου», είχε δηλώσει σε συνέντευξή της στον Φρέντυ Γερμανό στην ΕΡΤ.
Το περιστατικό του 1975 και η αντίδρασή της
Τον Αύγουστο του 1975, ο τούρκος δημοσιογράφος Ομάρ Κασάρ μαζί με δύο ακόμη άτομα αποβιβάστηκαν στη Ρω και ύψωσαν τη δική τους σημαία, εκμεταλλευόμενοι την προσωρινή απουσία της για λόγους υγείας.
Όταν η Κυρά της Ρω επέστρεψε, κατέβασε αμέσως τη σημαία τους. Λίγες ημέρες αργότερα, την 1η Σεπτεμβρίου 1975, κατέπλευσε στο Καστελόριζο το ανθυποβρυχιακό «Γ. Πεζόπουλος» ως ένδειξη συμπαράστασης.
Οι τιμές και το τέλος της ζωής της
Η Δέσποινα Αχλαδιώτη τιμήθηκε από πολλούς φορείς, όπως η Ακαδημία Αθηνών, το Πολεμικό Ναυτικό, η Βουλή των Ελλήνων, ο Δήμος Ρόδου και η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος.
Το υπουργείο Εθνικής Άμυνας της απένειμε μετάλλιο για την προσφορά της την περίοδο 1941-1944, αναγνωρίζοντας τις υπηρεσίες της προς την πατρίδα.
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών, στο νοσοκομείο της Ρόδου. Σύμφωνα με την επιθυμία της, τάφηκε στη Ρω, δίπλα στον ιστό της ελληνικής σημαίας, με τιμές εθνικής ηρωίδας. Στο νησί σώζονται ακόμη το εκκλησάκι του Άι Γιώργη και τα μικρά σπίτια όπου έζησε.
Η ίδια έλεγε; «Τα ξερονήσια του Καστελόριζου και της Ρω τα αγαπώ. Έμεινα μόνη μου το 1943 στο Καστελόριζο με την τυφλή μου μάνα, όταν έφευγαν όλοι οι κάτοικοι του νησιού στη Μέση Ανατολή και στην Κύπρο. Με την ελληνική σημαία υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα βαθιά ριζωμένη μέσα μου πέρασα όλες τις κακουχίες. Βέβαια η ζωή στη Ρω δεν είναι και τόσο ευχάριστη, αλλά νιώθεις πιο πολύ την Ελλάδα χαμένος όπως είσαι στο πέλαγος, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τις Γούρικες ακτές. Την ελληνική σημαία, θέλω να μου τη βάλουν στον τάφο μου».
Πηγή: newsbeast.gr
To «alldaynews.gr» αποποιείται κάθε ευθύνη από τις αναδημοσιεύσεις άρθρων τρίτων ιστοσελίδων, για τα οποία (άρθρα) την ευθύνη την έχει ο υπογράφων ως πηγή.
