Η ζωή της Φρόσως Κοκκόλα ήταν γεμάτη θέατρο, τραγούδι και σημαντικές στιγμές στο ελληνικό καλλιτεχνικό στερέωμα. Παρ’ όλα αυτά, το τέλος της υπήρξε ήσυχο και μοναχικό, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Η ζωή της Φρόσως Κοκκόλα από τη Σμύρνη στο θέατρο
Αφιέρωμα στην σπουδαία Φρόσω Κοκκόλα: Ο ευτυχισμένος γάμος με τον Λαυρέντη Διανέλλο, σχέση με την Κοτοπούλη, η ζωή στο ορφανοτροφείο και το μοναχικό τέλος.
Η Φρόσω Κοκκόλα – Διανέλλου ανήκε στη γενιά των ηθοποιών που άφησαν έντονο αποτύπωμα στο ελληνικό θέατρο και κινηματογράφο. Παράλληλα, διακρίθηκε και στο τραγούδι, ερμηνεύοντας με ιδιαίτερη επιτυχία παραδοσιακά και δημοτικά τραγούδια.
Η Φρόσω Κοκκόλα γεννήθηκε στη Σμύρνη στις 6 Φεβρουαρίου 1912, ενώ οι ρίζες της οικογένειάς της βρίσκονταν στα Κύθηρα. Ήταν παιδί του Μάρκου και της Μαρίας Κοκόλα, όμως σε πολύ μικρή ηλικία έμεινε ορφανή και πέρασε τα επόμενα 13 χρόνια της ζωής της σε ορφανοτροφείο.
Εκεί έκανε και τα πρώτα της βήματα στο θέατρο, συμμετέχοντας σε παραστάσεις που διοργανώνονταν στον χώρο. Σε μία από αυτές τις εμφανίσεις την εντόπισε ο σπουδαίος σκηνοθέτης Κάρολος Κουν. Η ίδια μιλούσε πάντα με ενθουσιασμό για εκείνον και για την ευκαιρία που της έδωσε να συμμετάσχει στη «Λαϊκή Σκηνή».
Το 1934 πρωταγωνίστησε στην «Ερωφίλη» του Γεωργίου Χορτάτζη, ερμηνεύοντας τον ομώνυμο ρόλο. Στην παράσταση συμμετείχαν ακόμη ο Παντελής Ζερβός στον ρόλο του βασιλιά και ο Λυκούργος Καλλέργης ως Πανάρετος, ενώ η ίδια έζησε τότε την έντονη χαρά της πρώτης της σημαντικής θεατρικής παρουσίας.
Όσα λίγοι γνωρίζουν για την καριέρα της
Η πορεία της στο θέατρο συνοδεύτηκε από εξαιρετικές κριτικές από σημαντικές πνευματικές προσωπικότητες της εποχής, κάτι που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό σήμερα.
Μαζί με τον Κάρολο Κουν εμφανίστηκε σε σημαντικά έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, όπως: «Παντρολογήματα» του Νικολάι Γκόγκολ, «Άλκηστη» του Ευριπίδη, «Πλούτος» του Αριστοφάνη, «Κατά φαντασία ασθενής» του Μολιέρου και «Βυσσινόκηπος» του Αντόν Τσέχωφ.
Παράλληλα, ιδιαίτερη ήταν η σχέση που ανέπτυξε με τη μεγάλη ηθοποιό Μαρίκα Κοτοπούλη, η οποία στάθηκε δίπλα της την περίοδο 1937 έως 1941.
Στα πρώτα χρόνια της Κατοχής, η Κοτοπούλη της είχε παραχωρήσει το καμαρίνι της στο θέατρο «Ρεξ».
Εκεί περνούσε τα βράδια μετά τις παραστάσεις για να αποφεύγει τα μπλόκα των Γερμανών στους δρόμους, καθώς το σπίτι της βρισκόταν στη Λεωφόρο Συγγρού. Η Κοτοπούλη τη φρόντιζε σαν παιδί της. Της έφερνε φαγητό, τη σκέπαζε πριν φύγει από το θέατρο και την προστάτευε.
Στη σκηνή του «Ρεξ» συμμετείχε σε πολλές παραστάσεις, μεταξύ των οποίων τα έργα: «Μάκβεθ», «Έκτο πάτωμα», «Δον Ζουάν», «Το μεράκι του άρχοντα», «Πολεμικές εικόνες», «Τιτανικός βαλς», «Θερμή αγκαλιά», «Φρενίτιδα» και άλλα.
Ο γάμος με τον Λαυρέντη Διανέλλο και η κοινή τους ζωή
Μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής της ήρθε το 1938, χρονιά που έμελλε να καθορίσει την προσωπική της πορεία.
Τότε παντρεύτηκε τον ηθοποιό Λαυρέντη Διανέλλο – τον αγαπημένο «πατέρα» του ελληνικού κινηματογράφου. Είχαν γνωριστεί τρία χρόνια νωρίτερα, όταν συνεργάστηκαν στο έργο «Πλούτος» του Αριστοφάνη στη σκηνή του Κάρολου Κουν.
Το ζευγάρι έζησε μαζί για σαράντα τρία χρόνια και απέκτησε μια κόρη, τη Μαρία. Για τη Φρόσω Κοκκόλα ο «Λαυρεντάκος» της ήταν πολλά περισσότερα από σύζυγος. Ήταν σύντροφος ζωής, φίλος και στήριγμα.
«Θα θελα να περνάγαμε τα στερνά μας χρόνια μαζί» σιγοψιθύρισε κάποτε και ένα δάκρυ κύλησε στο πρόσωπό της, που είχε ήδη σημαδευτεί από τον χρόνο.
Ο Λαυρέντης Διανέλλος αρρώστησε το 1977 και εκείνη στάθηκε συνεχώς στο πλευρό του. Η «κακιά αρρώστια» όμως τον νίκησε το 1978.
Η Φρόσω Κοκκόλα φρόντισε να τον φέρει κοντά της στο νεκροταφείο της Ραφήνας. Συνέχισε να ζει στο μικρό σπίτι που είχαν χτίσει μαζί με κόπο.
«Κουράστηκα για να το φτιάξω», έλεγε. «Μέχρι τούβλα και λάσπη κουβάλησα! Ηθελα να ήταν τώρα κοντά μου ο Λαυρέντης.»
Η Φρόσω Κοκκόλα έμεινε στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου ως μια ξεχωριστή μορφή, που ξεχώρισε τόσο για το ταλέντο όσο και για το ήθος της.
Δείτε το βίντεο-αφιέρωμα:
Έφυγε από τη ζωή ήσυχα σε ηλικία 87 ετών. Ο θάνατός της πέρασε σχεδόν απαρατήρητος, καθώς δεν αφιερώθηκε ούτε ένα μικρό μονόστηλο στις εφημερίδες της εποχής.