Όταν ο Γιώργος Παπαδάκης ήταν εργάτης κλωστοϋφαντουργίας – Το συγκινητικό “αντίο” συναδέλφου του στο εργοστάσιο

Ο Γιώργος Παπαδάκης δεν υπήρξε μόνο ο δημοσιογράφος που συντρόφευε για δεκαετίες τα πρωινά της Ελλάδας, αλλά και ένας άνθρωπος βαθιά δεμένος με τον κόσμο της δουλειάς, όπως θυμάται με συγκίνηση ένας παλιός του συνάδελφος από τα χρόνια της κλωστοϋφαντουργίας.

Το συγκινητικό αντίο ενός παλιού συναδέλφου

Με μια φορτισμένη συναισθηματικά ανάρτηση με τίτλο «Ο Γιώργος, ο παντοτινός “εργάτης κλωστοϋφαντουργίας”», ο Γιώργος Γιαννακόπουλος αποχαιρετά τον αγαπημένο του φίλο και συνάδελφο Γιώργος Παπαδάκης. Στο κείμενό του γυρίζει πίσω στα χρόνια που εργάστηκαν μαζί στο εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας ΠΑΝΑΓΟΣ ΑΒΕΝΥ, στο κάτω Χαλάνδρι, και μοιράστηκαν κοινές αγωνίες, όνειρα και αγώνες.

Φιλία από τα χρόνια της Μεταπολίτευσης

Ο Γιώργος Γιαννακόπουλος περιγράφει μια φιλία που γεννήθηκε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης και δυνάμωσε μέσα από τη σκληρή καθημερινότητα της δουλειάς. Από τις πρώτες πολιτικές κουβέντες στην ταβέρνα «ο Κήπος», με «ταβερνιάρη» τον αδελφό του Γιώργου Παπαδάκη, τον Μάρκο, μέχρι τα πρωινά καφεδάκια πριν τη βάρδια, η κοινή τους πορεία ήταν γεμάτη ένταση αλλά και αλληλεγγύη.

Εργάτες στο εργοστάσιο και μπροστάρηδες στους αγώνες

Όπως θυμάται, ο ίδιος εργαζόταν στο κλωστήριο, ενώ ο Γιώργος Παπαδάκης στο βαφείο. Εκείνα τα χρόνια ο Γιώργος ήταν ήδη φοιτητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο και οι συνάδελφοί τους τον αποκαλούσαν χαριτολογώντας «Η διανόηση στην εργατιά». Ψηλός, ευθυτενής, με μακριά μαύρα μαλλιά και το χαρακτηριστικό του μουστάκι, ξεχώριζε όχι μόνο για την εμφάνισή του αλλά και για τη συνέπειά του στη δουλειά.

Μαζί πρωτοστάτησαν και στο συνδικαλιστικό κίνημα, ιδρύοντας το πρώτο σωματείο εργαζομένων στο εργοστάσιο. Περίπου 500 εργαζόμενοι συμμετείχαν σε μια προσπάθεια που μόνο εύκολη δεν ήταν. Με άκρα μυστικότητα συγκεντρώθηκαν οι πρώτες 21 υπογραφές – όσες απαιτούνταν για την έγκριση του σωματείου από το Πρωτοδικείο – με τον κίνδυνο της απόλυσης να είναι διαρκώς παρών.

Η συνέπεια που δεν άλλαξε ποτέ

Στην πρώτη κλαδική απεργία, πριν ακόμη χαράξει, οργανώθηκε η πρώτη απεργιακή κινητοποίηση στο εργοστάσιο. Τότε γράφτηκε στο σωματείο η πλειοψηφία των εργαζομένων και, με τη στήριξη των συναδέλφων τους, ο Γιώργος Παπαδάκης και ο Γιώργος Γιαννακόπουλος ανέλαβαν τη διοίκηση.

«Πανέξυπνος, αγωνιστής, οργανωτικός», γράφει για εκείνον, τονίζοντας πως ενέπνεε σεβασμό γιατί παρέμενε από τους πιο συνεπείς εργαζόμενους, χωρίς να αφήνει τα συνδικαλιστικά του καθήκοντα να επηρεάζουν τη δουλειά του. Το εργοστάσιο υπήρξε, όπως του έλεγε, «κεφάλαιο» της ζωής του, κάτι που κέρδισε με το ήθος και τον ανοιχτό του χαρακτήρα.

Ο ίδιος άνθρωπος σε όλη του τη διαδρομή

Σύμφωνα με τον φίλο του, ο Γιώργος Παπαδάκης δεν άλλαξε ποτέ. Ούτε όταν ξεκίνησε ως νεαρός δημοσιογράφος στις αρχές της δεκαετίας του ’80 στην ΕΡΤ, ούτε αργότερα, όταν η δημοσιογραφική του πορεία απογειώθηκε. Γι’ αυτό και, όπως σημειώνει, όλη η Ελλάδα περίμενε κάθε πρωί την τηλεοπτική του «Καλημέρα», όπως ακριβώς εκείνος περίμενε κάποτε τον φίλο του για τον πρώτο καφέ πριν από τη βάρδια.