Η τραγωδία των Τεμπών παραμένει μια ανοιχτή πληγή για την κοινωνία, όσο η αλήθεια μοιάζει να χάνεται μέσα σε αργές διαδικασίες και γραφειοκρατικά εμπόδια. Η Μαρία Καρυστιανού, που έχασε το παιδί της εκείνο το μοιραίο βράδυ, συνεχίζει με επιμονή να ζητά απαντήσεις και απόδοση ευθυνών, προχωρώντας σε δηλώσεις που προκαλούν έντονη αίσθηση.
«Συμμετέχουμε σε μια δίκη-παρωδία»
Η τοποθέτησή της είναι ξεκάθαρη και αιχμηρή. «Συμμετέχουμε σε μια δίκη-παρωδία», δηλώνει, περιγράφοντας μια διαδικασία που, όπως υποστηρίζει, υπονομεύει την ουσιαστική διερεύνηση της υπόθεσης. Πίσω από τα λόγια της κρύβεται η αγωνία δεκάδων οικογενειών που βλέπουν τις εξελίξεις να καθυστερούν, πολιτικά πρόσωπα να προστατεύονται από ασυλίες και κρίσιμα στοιχεία να έχουν αλλοιωθεί ή χαθεί πριν καν εξεταστούν σε βάθος.
Η Μαρία Καρυστιανού μιλά ανοιχτά για μια προσπάθεια περιορισμού των ευθυνών στο «ανθρώπινο λάθος» χαμηλόβαθμων στελεχών, αφήνοντας στο απυρόβλητο όσους είχαν θεσμική ευθύνη για τις σοβαρές καθυστερήσεις στα συστήματα ασφαλείας.
«Συνεχίζεται η δίκη για τα εξαφανισμένα βίντεο, από την οποία απουσιάζουν οι άνθρωποι που πρώτοι τα ακούμπησαν, δηλαδή ο ανακριτής, οι αστυνομικοί της ΔΕΕ, οι εισαγγελικοί λειτουργοί που τους συνόδευαν, οι οποίοι και θα μας έδιναν τις πληροφορίες για το πού πήγαν. Επίσης, λείπουν και μάρτυρες από την πλευρά της Interstar, οι οποίοι βρήκαν τα βίντεο δύο χρόνια μετά και προχώρησαν τη διαδικασία» είπε η κυρία Καρυστιανού σύμφωνα με το larissanet.
«Είναι δυνατόν να γίνεται μια δίκη και να απουσιάζουν αυτοί οι μάρτυρες; Τι δίκη είναι αυτή; Η μόνη λέξη που μου έρχεται είναι πως έχουμε μια δίκη-παρωδία στην οποία αναγκαστικά συμμετέχουμε, χωρίς όμως να σταματούμε να καταγγέλλουμε αυτά που γίνονται», πρόσθεσε.
Η μάχη φτάνει μέχρι το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο
Βλέποντας, όπως λέει, ότι εντός Ελλάδας η διαδικασία δεν προχωρά όπως θα έπρεπε, η Μαρία Καρυστιανού επέλεξε να μεταφέρει τον αγώνα και εκτός συνόρων. Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατέθεσε τη φωνή των συγγενών, ζητώντας την προσοχή και την εποπτεία των ευρωπαϊκών θεσμών, ώστε η έρευνα να μην σταματήσει μπροστά σε «ιερές αγελάδες».
Η αναφορά της σε «δίκη-παρωδία» έρχεται σε μια περίοδο που η κοινωνία παρακολουθεί με ένταση τις εξελίξεις και η εμπιστοσύνη στους θεσμούς δοκιμάζεται.
Το ζήτημα της ασυλίας και οι πολιτικές ευθύνες
Οι συγγενείς των θυμάτων δίνουν ιδιαίτερο βάρος στην άρνηση άρσης της ασυλίας υπουργών και στελεχών που συνδέονται με τις καθυστερήσεις στην ολοκλήρωση των κρίσιμων συστημάτων ασφαλείας. Για τη Μαρία Καρυστιανού, η δικαιοσύνη δεν μπορεί να λειτουργεί επιλεκτικά.
Η επιμονή της στον χαρακτηρισμό «παρωδία» βασίζεται στην πεποίθηση ότι το πολιτικό σύστημα επιχειρεί να προστατεύσει τον εαυτό του, αφήνοντας αναπάντητο το αίτημα για πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης και δικαίωση των 57 ανθρώπων που χάθηκαν.
Σύμβολο μιας κοινωνίας που ζητά δικαιοσύνη
Η στάση της έχει ξεπεράσει τα όρια μιας προσωπικής τραγωδίας. Έχει εξελιχθεί σε σύμβολο για πολλούς πολίτες που δεν θέλουν να αποδεχθούν τον θάνατο και την ατιμωρησία ως κανονικότητα. Οι παρεμβάσεις της αγγίζουν τον πυρήνα της δημοκρατίας και θέτουν ένα δύσκολο ερώτημα: Πώς μπορεί μια κοινωνία να αισθάνεται ασφαλής όταν η αλήθεια υποχωρεί μπροστά σε πολιτικές ισορροπίες;
Καμία υποχώρηση μέχρι την τελική δικαίωση
Η αναφορά στη «δίκη-παρωδία» λειτουργεί, όπως λέει, και ως προειδοποίηση. Οι συγγενείς δεν σκοπεύουν να συμβιβαστούν με μισές αλήθειες. Η κα Καρυστιανού έχει ξεκαθαρίσει πως κάθε απόπειρα συγκάλυψης θα βρίσκει απέναντί της την αποφασιστικότητα των οικογενειών.
Η φωνή της, γεμάτη πόνο αλλά και δύναμη, υπενθυμίζει ότι η δικαιοσύνη παραμένει το τελευταίο στήριγμα του πολίτη. Η δικαστική πορεία αναμένεται μακρά και δύσκολη, όμως η πλευρά των θυμάτων δηλώνει αποφασισμένη να μην επιτρέψει τη λήθη.
Το ρεπορτάζ για τις κινήσεις της αναδεικνύει το μεγάλο χάσμα ανάμεσα στη λαϊκή απαίτηση για κάθαρση και στη στάση της πολιτείας. Ο όρος «δίκη-παρωδία» φαίνεται πως θα συνοδεύσει τις εξελίξεις το επόμενο διάστημα, καθώς η αναζήτηση της αλήθειας μπαίνει στην πιο κρίσιμη φάση της. Οι 57 ψυχές ζητούν δικαίωση και, όσο η Μαρία Καρυστιανού συνεχίζει να μιλά, το αίτημα αυτό θα παραμένει ζωντανό και επίμονο.