Κοτζιάς: Υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ ήθελαν για τα Σκόπια σκέτο το όνομα «Μακεδονία»

Σε συνέντευξή του στο news247 ο Νίκος Κοτζιάς επισημαίνει ότι υπήρχαν τόσο βουλευτές όσο και υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι κατά τις διαπραγματεύσεις για την ονομασία των Σκοπίων, προτιμούσαν να ονομαστεί η χώρα σκέτο «Μακεδονία».

Συγκεκριμένα αναφέρει στη συνέντευξή του στο News247:

«Η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ήθελε τη Συμφωνία (σ.σ. των Πρεσπών). Και ορισμένοι την ήθελαν και χωρίς καν τον προσδιορισμό “Βόρεια”. Τέτοιου είδους φωνές υπήρχαν και στο Υπουργικό Συμβούλιο στο οποίο έλεγαν ότι είμαι λίγο… σκληρός.

«Στους συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι έχουν μία εχθρική προδιάθεση, έλεγα πάντα ότι δεν υπήρξε άλλος συνεργαζόμενος που να τους φέρθηκε καλύτερα από εμάς. Με άλλους όμως συνομιλούν δημοσίως. Προσφάτως, ο κ. Τσίπρας εκθείασε δημόσια το έργο του Καμμένου με συνέντευξή στο militaire.gr και ο τελευταίος αποκάλυψε ότι εξακολουθούν να τα λένε φιλικά. Τώρα! Τρία χρόνια μετά την καταψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών και της κυβέρνησης!».

Παράλληλα, ο πρώην υπουργός εξωτερικών στην ίδια συνέντευξη, μεταξύ άλλων, σχολιάζει το κείμενο θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας πως «στο κείμενο των 120 σελίδων που έβγαλε ο ΣΥΡΙΖΑ με τις προγραμματικές του θέσεις» του έκανε «καταπληκτική εντύπωση» το γεγονός ότι «δεν υπάρχει η λέξη πατριωτισμός», ενώ στη συνέχεια σημειώνει χαρακτηριστικά: «Υπάρχει επίσης μόνο δύο φορές η λέξη πατρίδα. Μία στη φράση “η Τουρκία ακολουθεί το σχέδιο της Γαλάζιας Πατρίδας» και άλλη μία στη φράση “να επαναπατρίσουμε τους ομογενείς”. Μέχρι εκεί φτάνει η έννοια της πατρίδας για τον ΣΥΡΙΖΑ.»

Αναλυτικά η συνέντευξη του πρώην Υπουργού Εξωτερικών στο news247:

Γιατί προτιμήσατε κατά τη διάρκεια της τελετής για τις υπογραφές στη Συμφωνία των Πρεσπών αλλά σε προηγούμενη επίσκεψη σας στα Σκόπια εκείνο το πολύ χαρακτηριστικό καπέλο;
Εμένα μου φάνηκαν ωραία. Ήταν και δώρα. Τα φόραγα γιατί όπως ξέρουν όλοι έχω κάνει πολλά χειρουργεία για καρκίνο. Το τελευταίο εξ αυτών ήταν βαρύ δερματολογικό με μεταμόσχευση και ως εκ τούτου πρέπει να προστατεύομαι από τον ήλιο και τις αντανακλάσεις του. Όταν πήγα στα Σκόπια, είχε χιόνι. Πάνω στο χιόνι γίνεται η χειρότερη αντανάκλαση του ήλιου. Στις Πρέσπες υπήρχε νερό. Και το νερό, επίσης, έχει ισχυρή αντανάκλαση του ήλιου. Εκατομμύρια ανθρώπων φορούν έτσι και αλλιώς καπέλο. Με ρώτησε εκείνη την εποχή κάποιος: “μα καλά γιατί δεν το λες”. Του απάντησα “ε, τότε θα έλεγαν ότι είχα λυμένα τα κορδόνια μου”. Δεν έβρισκαν τίποτα σοβαρό για να μου κάνουν κριτική.

Η Συμφωνία των Πρεσπών, η εφαρμογή της, προβλέπει την ψήφιση μνημονίων από την πλευρά της ελληνικής βουλής. Πως προβλέπετε να εξελιχθεί αυτή η διαδικασία κ. Κοτζιά;
Η κυβέρνηση πρέπει να αναμετρηθεί με το παρελθόν της. Ιδιαίτερα ορισμένα στελέχη της. Ορισμένα από αυτά έχουν υπογράψει κάτω από κείμενα με το όνομα “Μακεδονία” νέτο σκέτα ή έχουν προτείνει ως “λύση” κάτι τέτοιο. Η υποκρισία και η διγλωσσία έχουν βρεθεί στριμωγμένες και φαντάζομαι ότι η ΝΔ θα προσπαθήσει να τις καλύψει με κοινοβουλευτικά τερτίπια.

Και για τα εμπορικά σήματα;
Η κυβέρνηση, παρά το γεγονός ότι ισχυρίζεται ότι αναγνωρίζει και εφαρμόζει τη Συμφωνία, δεν την φροντίζει. Για το όνομα καταγωγής είναι υποχρεωμένες οι εταιρείες της γείτονος να χρησιμοποιούν δεσμευτικά το όνομα “Βόρεια Μακεδονία”. Το θέμα έκλεισε με τις “Πρέσπες”. Είχαμε καταγράψει πάνω από 3200 εταιρείες στις δύο χώρες που περιέχουν στο εμπορικό τους σήμα το όνομα Μακεδονία. Για τα brand names έπρεπε να δημιουργηθεί μία επιτροπή τεχνοκρατών η οποία με βάση το ευρωπαϊκό δίκαιο, το οποίο δίνει στην Ελλάδα πλεονεκτήματα, θα ρύθμιζε το ζήτημα σε τρία χρόνια μετά την υπογραφή της Συμφωνίας. Σε λίγο αυτά συμπληρώνονται και όμως αυτή η Επιτροπή δεν έχει ακόμα δημιουργηθεί. Κάποιοι προφανώς δεν θέλουν να λειτουργήσει η Επιτροπή για να χρεώνουν το πρόβλημα στην ίδια τη Συμφωνία.

Υπήρχε, επίσης και πρόβλεψη της Συμφωνίας για επιτροπή η οποία θα αναλάμβανε το έργο της αλλαγής των σχολικών εγχειριδίων της Βόρειας Μακεδονίας με βάση όσα προβλέπονται στο κείμενο. Αυτό το προχωρήσαμε και ήταν έτοιμο για υπογραφή. Το είχε αναλάβει ο Μάρκος Μπόλαρης ο οποίος έκανε πολύ καλή δουλειά με την ομάδα επιστημόνων από την Θεσσαλονίκη. Οι πανεπιστημιακοί αυτοί είχαν το πλεονέκτημα ότι μιλάνε τις γλώσσες όλης της περιοχής. Είχαμε την καλύτερη ομάδα ιστορικών σε σχέση με το Μακεδονικό ζήτημα. Η επόμενη κυβέρνηση δεν ολοκλήρωσε το έργο με προσωπική ευθύνη του κ. Δένδια. Δημιουργήθηκε πριν από λίγο καιρό μία νέα επιτροπή με αξιόλογους επιστήμονες οι οποίοι όμως δεν μιλάνε τη γλώσσα της Βόρειας Μακεδονίας, δεν μπορούν να διαβάσουν οι ίδιοι τα βιβλία. Επιπλέον, οι περισσότεροι δεν έχουν ειδίκευση στο «Μακεδονικό».

Γιατί το δίδυμο Τσίπρα-Κοτζιά έφτασε στη λύση ενώ οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν έφτασαν καν κοντά;
Μεγάλο κομμάτι της ελληνικής πολιτικής τάξης και μεγάλο κομμάτι των κυρίαρχων δυνάμεων στη χώρα δεν είχαν καταλάβει τη μακρόχρονη σημασία του “Μακεδονικού”. Επί σαράντα χρόνια η ελληνική δεξιά και το ΠΑΣΟΚ θεώρησαν καλό να αποσιωπούμε το πρόβλημα “καθότι εσωτερικό πρόβλημα της Γιουγκοσλαβίας”. Όπως όμως αποδεικνύω στο βιβλίο μου, “Η Λογική της Λύσης”, σ’ αυτά τα 40 χρόνια έγινε η ολοκλήρωση μίας εθνογένεσης. Αυτό το νέο έθνος αναζητούσε ταυτότητα από τα τέλη του 19ου αιώνα όταν άρχισε να διαμορφώνεται σε αντιπαράθεση με τους Σέρβους και τους Βούλγαρους, όχι με τους Έλληνες. Γι’ αυτό και υπέκλεψαν στοιχεία της ελληνικής ιστορίας. Ακόμα, δεν έγινε αντιληπτή στην Ελλάδα η ενδυνάμωση της ηγεσίας των Σλαβομακεδόνων μέσα στην ίδια τη Γιουγκοσλαβία και η όλο και μεγαλύτερη «ελευθερία» που απέκτησαν για το χειρισμό του “Μακεδονικού”.

Το δεύτερο πράγμα που δεν αντιλήφθηκαν οι εγχώριες πολιτικές δυνάμεις μετά το 1991 είναι ότι τον διεθνή παράγοντα δεν τον έκαιγε καθόλου η ιστορία μας. Αυτό που τον έκαιγε ήταν να μην καταρρεύσει αυτό το κράτος και επεκταθούν σ’ αυτό οι πόλεμοι της Βοσνίας κάτι το οποίο ίσως να προκαλούσε επέμβαση τρίτων δυνάμεων. Κατά συνέπεια δεν επρόκειτο ποτέ να μας “καταλάβουν”, γιατί τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα ήταν διαφορετικά. Οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις τότε στην Ελλάδα είχαν εκείνη την εποχή, ας το πω ευγενικά, επιπόλαια επιχειρήματα. Ότι κινδυνεύει η Ελλάδα να αποσταθεροποιηθεί, να διαλυθεί ως κράτος αν υπάρχει η λέξη Μακεδονία στο όνομα του γείτονά της. Όμως, κανείς δεν πίστευε εκείνη την εποχή πώς μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο.

Έπρεπε μήπως να αλλάξει κάτι και στη διαπραγμάτευση;
Ναι. Όπως εξηγώ στο βιβλίο μου, δεν μπορείς να κάνεις διαπραγματεύσεις αποκλειστικά με τη διαμεσολάβηση τρίτων. Για να λυθούν τέτοια δύσκολα ιστορικά προβλήματα, πρέπει να διαμορφωθούν σχέσεις εμπιστοσύνης ανάμεσα στις πλευρές. Αυτή η σχέση εμπιστοσύνης δεν μπορεί να διαμορφωθεί με διαμεσολαβητή. Η πείρα η δική μου έλεγε ότι στην προσπάθεια κάθε πλευράς να “πείσει” τον διαμεσολαβητή, “αναγκαστικά” παραμένει σκληρή στις θέσεις της. Φορτώνει πάνω σε αυτές όλο και περισσότερα επιχειρήματα. Όμως πίσω από τις θέσεις, η διαπραγμάτευση κρύβει τα συμφέροντα. Οι θέσεις είναι εργαλείο προκειμένου να ικανοποιήσεις το συμφέρον σου. Το θεμελιακό συμφέρον είναι η λύση. Όχι μία κάποια σάπια ρήξη ή ένας σάπιος συμβιβασμός, σαν αυτόν που έκανε στις ΑΟΖ η τωρινή ελληνική κυβέρνηση, αλλά μία δημιουργική λύση. Επέμενα άρα στη διαπραγμάτευση των δυο μας, Δημητρόφ και μένα. Στα δύο τρία των διαπραγματεύσεων μας ο εξαίρετος διαμεσολαβητής Νίμιτς δεν ήταν παρών. Και ορισμένες φορές ακόμα και όταν ήταν παρών του ζητούσα να συζητήσω κατ’ ιδίαν με τον Δημητρόφ. Πολλές συζητήσεις τις κάναμε το βράδυ. Για να αποκτήσεις μία σχέση εμπιστοσύνης, πρέπει να κινηθείς και εκτός πρωτοκόλλου.

Και πως εξασφαλίστηκε αυτό;
Για παράδειγμα, υπήρχε ένα εξαιρετικό εστιατόριο στη Βιέννη, το Opera, που βρίσκεται δίπλα στη φημισμένη Οπερα της πόλης. Συγκεντρώνονται εκεί όλοι οι μεγάλες προσωπικότητες της κλασικής μουσικής. Ο ιδιοκτήτης είναι Αλβανός της Βόρειας Μακεδονίας και λάτρης της Ελλάδας στην οποία κάνει τις διακοπές του. Εκεί λοιπόν, συζητώντας με τον Δημητρόφ, συχνά με ένταση, αρχίσαμε να συγκλίνουμε. Η καμπή έγινε ένα βράδυ που μιλήσαμε για τους εκβιασμούς και τις απειλές που δεχόμασταν.

Εκείνος ανησυχούσε και για τα παιδιά του που βρίσκονταν στην Ολλανδία με τη γυναίκα του. Εγώ είχα να αντιμετωπίσω τις σφαίρες και τα αίματα που μου έστελναν αλλά και το γεγονός ότι στενό συγγενικό μου πρόσωπο νοσηλευόταν με σοβαρό πρόβλημα υγείας. Έτσι ήρθαμε πιο κοντά. Καταλάβαμε, δηλαδή, ότι εκείνος και εγώ ενδιαφερόμασταν να βρούμε μία λύση και ότι ο διαχωρισμός αφορούσε όχι το δίπολο Βορειομακεδόνες-Έλληνες αλλά το δίπολο εχθροί της λύσης και φίλοι της λύσης. Μίας λύσης ενεργητικής. Έτσι και αλλιώς στην Ελλάδα υπάρχουν τρεις εξωτερικές πολιτικές. Της αδράνειας, της υποχώρησης και της ενεργητικής, δημιουργικής λύσης.

Υπάρχει κάτι ιδιαίτερο εδώ;
Ναι! Η διαλεκτική της ζωής. Χάρη στους ακροδεξιούς Έλληνες και Βορειομακεδόνες, χάρη στις σφαίρες και τα αίματα που έστελναν, συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε κοινό συμφέρον, ότι αυτοί οι ακροδεξιοί και στις δύο χώρες ήταν κοινοί μας εχθροί. Οι ακροδεξιοί έκαναν και άλλο ένα καλό. Σήμερα που πάρα πολλοί ισχυρίζονται ότι έχουν κατανοήσει το πνεύμα της Συμφωνίας των Πρεσπών σε αντίθεση με μένα που υποτίθεται δεν την έχω καταλάβει, λίγο μεταφυσικά είναι η αλήθεια, δεν μπορούν να αμφισβητήσουν τον ρόλο μου για τη Συμφωνία. Διότι έχω φάει τόσο βρίσιμο, τόσο απειλή και τόσους δημόσιους εκβιασμούς, στους οποίους ποτέ δεν υποχώρησα, που όλοι μαζί αυτοί μου το χρέωσαν αυτό το θετικό γεγονός.

Όταν μιλάτε για απειλές, εκτός από τις γνωστές, υπήρξαν και άλλες;
Ναι. Αλλά το χειρότερο που συνέβη ήταν όταν η φρουρά κατάφερε να εντοπίσει έναν από αυτούς που ανώνυμα απειλούσε. Τον απέκλεισε, λοιπόν, στο χώρο που βρισκόταν. Η τότε ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη αρνήθηκε να τον συλλάβει. Έφτασε διπλωμάτης να ρωτήσει τον τότε υπουργό, “αν θα έπρεπε να βρεθεί ο Κοτζιάς σε χαντάκι για να επέμβετε;”. Στους Αμπελόκηπους έγινε αυτό το περιστατικό. Και το μόνο που έκαναν τότε ήταν να τον καλέσουν ύστερα από δύο εβδομάδες και να του συστήσουν “να είναι προσεκτικός”! Ενώ αν τον έπιαναν τότε, πιθανά να μην είχαμε τα επόμενα επεισόδια. Και θα φτάναμε, πλέον, εύκολα, στην κύρια πηγή αυτών των επιθέσεων. Αλλά δεν είμαι σίγουρος αν όλοι ήθελαν να τον εντοπίσουμε…

Ποια φαντάζεστε ότι είναι η κύρια πηγή των επιθέσεων;
Αυτός που δεν θα ήθελε να βρεθεί ποιος ήταν… Και κάποιοι που του συμπαραστέκονταν…

Οι εχθροί σας λένε ότι από τη στιγμή που οι ΗΠΑ, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ δεν είχαν πρόβλημα με τη Συμφωνία, απεναντίας την ήθελαν για τους δικούς τους λόγους, δεν ήταν τελικά και πολύ δύσκολο να την πετύχετε…
Η Συμφωνία ούτε τους Αμερικανούς αφορούσε ούτε το ΝΑΤΟ ούτε τους Ρώσους. Αυτά τα ξεκαθάρισα από την αρχή. Στους Αμερικανούς είπα να μην ανακατευτούν γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα σκοτωνόμασταν δημόσια. Στους Ρώσους είπα να πάψουν επίσης να ανακατεύονται διότι δεν επιδιώκουμε να λύσουμε το πρόβλημα του ΝΑΤΟ αλλά ένα ελληνικό, εθνικό πρόβλημα. Αν συμπίπτει όμως με τα συμφέροντα τρίτων αυτό δεν ήταν το δικό μας κίνητρο. Είναι τα δικά μας εθνικά συμφέροντα. Κατά συνέπεια η δυσκολία δεν αφορούσε στην στάση τρίτων. Αφορούσε, στον πυρήνα του προβλήματος, τις δεσμεύσεις που είχαν στην ίδια τους την ταυτότητα οι Σλαβομακεδόνες.

Ένα παράδειγμα;
Είχαμε πει με τον Δημητρόφ από το 2017 στη Θεσσαλονίκη ότι θα μετονομαστεί το αεροδρόμιο “Μέγας Αλέξανδρος” σε “διεθνές αεροδρόμιο Σκοπίων”. Και επίσης ότι ο κεντρικός δρόμος που συνδέει τα σύνορα της Ελλάδας με τα Σκόπια θα μετονομαστεί από “λεωφόρος Μεγάλου Αλεξάνδρου” σε “λεωφόρο Φιλίας των Λαών”. Η Ντόρα Μπακογιάννη είπε και τι έγινε; Μα η εν λόγω και πολλοί άλλοι χρόνια προσπαθούσαν να το αλλάξουν. Η δυσκολία ήταν ότι για τους Βορειομακεδόνες αποτελούσαν τρομερό ξερίζωμα αυτές οι παραδοχές. Ιδιαίτερα η παραδοχή ότι δεν έχουν καμία σχέση με την ελληνική ιστορία, ότι δεν κατάγονται από τους αρχαίους Μακεδόνες και ότι ο προσδιορισμός τους είναι γεωγραφικός και μόνο.

Είχε γίνει μία πολύ σοβαρή προεργασία. Πού στήριζαν την εμμονή τους οι Βορειομακεδόνες και ο Γκρουέφσκι; Στο ότι είχαν μία ισχυρή ομάδα φίλων της Βόρειας Μακεδονίας στην Ευρωβουλή, είχαν μία ομάδα φίλων 19 κρατών-μελών της ΕΕ. Και επίσης υπήρχε αυτή η πενταμερής Αμερικανών, Άγγλων, Γάλλων, Γερμανών και Ιταλών οι οποίοι στήριζαν φανερά τους Βορειομακεδόνες. Πριν πάω λοιπόν στη διαπραγμάτευση, με τη στάση μου, τις προτάσεις μου και τον τρόπο που εξέθετα το σοβινισμό του Γκρουέφσκι οδήγησα στο να διαλυθούν ή να αποσυρθούν όλες αυτές οι ομάδες. Η διαπραγμάτευση έγινε χωρίς τα μεγάλα στηρίγματα της Βόρειας Μακεδονίας. Φανταστείτε να κάναμε μία διαπραγμάτευση στην οποία να είχαμε απέναντι 19 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο τέλος θα παίζαμε το “παιχνίδι της επίρριψης ευθύνης”. “Καθαρίσαμε” λοιπόν προηγούμενα το έδαφος. Μείναμε τετ-α-τετ οι δυο μας, χωρίς στη συνέχεια να κάνω κατάχρηση του όγκου της Ελλάδας. Εξάλλου η Ελλάδα χρειαζόταν μια έντιμη συμφωνία.

Την πρώτη φορά που συζητήσαμε το μακεδονικό στο Συμβούλιο των Υπουργών των Εξωτερικών της ΕΕ ήταν το καλοκαίρι του 2015. Ήθελαν οι γνωστοί φίλοι της γείτονος να περάσουν ένα ψήφισμα στο οποίο η τότε FYROM θα παρουσιαζόταν ως υποψήφια χώρα για ένταξη και ότι έπρεπε η ΕΕ να κάνει τα αδύνατα δυνατά να γίνει κράτος-μέλος της. Έβαλα βέτο. Άρχισε μία έντονη συζήτηση στην οποία μου επιτέθηκαν πάρα πολλοί. Τους έπεισα όμως με τη συμπεριφορά που είχα δείξει τους προηγούμενους τέσσερις μήνες αλλά και με το ότι την επομένη θα πήγαινα στα Σκόπια, ως ο πρώτος Έλληνας ΥΠΕΞ που θα επισκεπτόταν τη χώρα, ότι είχαν άδικο. Τους είπα λοιπόν ότι δεν μπορούν να μου “φορέσουν” ένα ψήφισμα εις βάρος της διαπραγματευτικής μου θέσης μία μέρα πριν επισκεφτώ την τότε ΦΥΡΟΜ. Επίσης έπαιξε σπουδαίο ρόλο το γεγονός ότι ουδέποτε κατήγγειλα δημόσια τα Σκόπια. Ο δεξιός Τύπος με κατάγγελνε συνεχώς ότι δεν απαντώ. Αλλά εγώ δεν είμαι κοκοράκι σε κοκορομαχία. Λύση ήθελα.

Όταν η ΕΕ πήρε την απόφαση να γίνει εμπάργκο στην τότε FYROM, έβαλα βέτο, το μοναδικό για τη Βόρεια Μακεδονία. Τα εμπάργκο και οι άλλες ανοησίες που έγιναν τη δεκαετία του 1990 διέλυσαν τη σχέση μας με τη Βόρεια Μακεδονία και της έφεραν αλληλεγγύη καθώς και αναγνωρίσεις από τα πιο ισχυρά κράτη της ΕΕ σε βάρος των συμφερόντων μας. Γι’ αυτό ο Ανδρέας Παπανδρέου “μάζεψε” άρον-άρον το εμπάργκο. Όταν οι πρεσβείες με το προσωπικό τους στα Σκόπια έκαναν πορείες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ρητή εντολή στην ελληνική διπλωματική αρχή ήταν να μην συμμετάσχει. Δεν δώσαμε έτσι κανένα πάτημα στους εθνικιστές των Σκοπίων. Κατάπληκτοι στα Σκόπια, διαπίστωναν ότι η Ελλάδα δεν συμμετείχε σε ενέργειες εις βάρος τους. Έκαναν τρεις μέρες να πιστέψουν ότι έβαλα βέτο για το εμπάργκο. Όλα αυτά αποσκοπούσαν στη δημιουργία κλίματος εμπιστοσύνης και στο να πειστούν ότι δεν είχαμε καμία πρόθεση να διαλύσουμε τη Βόρεια Μακεδονία. Εκ των υστέρων όλα φαίνονται εύκολα.

Πραγματικά εύκολα ήταν το 1990-1992 όταν ο Σαμαράς υπέγραφε κείμενα με σκέτο “Μακεδονία”. Τότε που Μητσοτάκης και Σαμαράς μπορούσαν να βάλουν όρο στους Γερμανούς ότι για να αναγνωριστούν Κροατία και Σλοβενία, θα πρέπει να υπάρξει λύση στη Βόρεια Μακεδονία. Και τέλος πάντων, αν ήταν τόσο εύκολη η Συμφωνία γιατί δεν την πέτυχαν οι προηγούμενοι;

Σας κατηγορούν, επίσης, ότι το τίμημα που πληρώσαμε για τη Συμφωνία είναι πολύ μεγάλο. Αναγνωρίσατε γλώσσα και εθνότητα στους γείτονες.
Εδώ εντοπίζουμε το πρόβλημα για το οποίο μιλήσαμε στην αρχή. Έχω καταλήξει, και το γράφω και στο βιβλίο “Η Λογική της Λύσης”, ότι τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ δεν γνώριζαν τι είχαν συμφωνήσει οι ηγεσίες τους και τι είχαν προτείνει εκείνες προηγουμένως στις διαπραγματεύσεις που έκαναν. Πολλοί δεν ήξεραν. Αλλά την ιστορία δεν την γράφουν άνθρωποι που δεν ξέρουν.

Να σας δώσω ένα παράδειγμα: Είχε μία σύσκεψη με βουλευτές ο Σημίτης για το Μακεδονικό. Τον ρωτούν: Υπάρχει περίπτωση να δεχθούμε, όπως ακούγεται, σύνθετη ονομασία με τη λέξη “Μακεδονία”. Τους διαβεβαιώνει ο Σημίτης: Ποτέ. Την ίδια μέρα ο Σημίτης έχει στείλει, μέσω του Πάγκαλου, τον Ζαχαράκη, τον γενικό γραμματέα του Υπουργείου, να πει στο αυτί του Βανς το εξής: Έχουμε συνεννοηθεί να έρθει ένα ψήφισμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας το οποίο θα λέει ότι ο ΟΗΕ ορίζει διπλή ονομασία για τη FYROM. Σκέτο το όνομα “Μακεδονία” και όλο τα παράγωγα για το εσωτερικό, ενώ για τη διεθνή χρήση το “Μακεδονία (Σκόπια)”. Η διπλή ονομασία ήταν εξ’ αρχής κακή και εκτός πραγματικότητας. Ρωτάει ο Βανς, τα πρακτικά υπάρχουν: Άρα, δεν θέλετε συμφωνία, θέλετε απόφαση που να δεσμεύει; Απαντούν: Θα πάρει την απόφαση το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, εμείς θα φωνάζουμε αλλά η επιτροπή της ΕΕ θα το υιοθετήσει και “θα προσαρμοστούμε”.

Πρόκειται στην κυριολεξία για μυστική διπλωματία. Τα αποδεικτικά έγγραφα τα έχω δώσει στη δημοσιότητα, κανείς δεν τα διαψεύδει, κανείς δεν μου απαντά. Για αυτό μόνο κάποιοι ανόητοι λένε ότι οι Πρέσπες ήταν συνέχεια της πολιτικής του Σημίτη.

Ας επιστρέψουμε στο ζήτημα της γλώσσας…
Κάποιοι δεν έχουν αντιληφθεί, ή καμώνονται ότι δεν ξέρουν, ότι η γλώσσα έχει δοθεί από το 1977. Ο κύριος Μπαμπινιώτης το διαψεύδει. Αλλά ο κύριος Μπαμπινιώτης είναι γνωστός γιατί τις δεκαετίες του 70 και του 80 έλεγε ότι δεν υπάρχει καν ελληνική δημοτική γλώσσα. Έλεγε ψέματα στο αντικείμενό του! Όχι στο δικό μου, τα Διεθνή, που δεν τα ξέρει. Αυτοί οι άνθρωποι το 1977 συμφώνησαν και αναγνώρισαν “μακεδονική γλώσσα”. Και αυτοί οι άνθρωποι άφησαν να αναρτηθεί στον ΟΗΕ η γλώσσα ως “μακεδονική”. Και σε συμφωνίες που συνυπέγραφε όλα αυτά τα χρόνια η Ελλάδα, προσδιορίζεται ως “μακεδονική γλώσσα”. Δεν έδωσα εγώ τίποτα. Το βρήκα μπροστά μου το πρόβλημα. Δεν είχε λύση αυτό το ζήτημα. Ο Νίμιτς μου είπε μάλιστα να το ξεχάσω. Μετά από πολλή σκέψη, έκανα μια εντελώς καινούργια πρόταση: Θα αποδεχτείτε ότι αυτή η γλώσσα είναι σλαβική, δεν έχει καμία σχέση με τη γλώσσα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ότι προσδιορίζεται γεωγραφικά. Άρα τι έκανα; Αυτό που είχαν τυφλά και εν γένει παραδώσει, το διευκρίνισα και το άδειασα από το αρνητικό περιεχόμενο του.

Και η ταυτότητα;
Γι’ αυτό το θέμα υπάρχουν δύο εξαιρετικά άρθρα του Χάρη Παμπούκη στην Καθημερινή. Ο Χάρης έχει διδάξει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, ήταν υπουργός Επικρατείας στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Δεν είναι άνθρωπος του ΣΥΡΙΖΑ ή του Πράττω. Τι λέει σ’ αυτά τα κείμενα; Ότι είναι άλλο πράγμα η ιθαγένεια και άλλο η εθνότητα. Ο Κοτζιάς δεν έδωσε με κανέναν τρόπο ταυτότητα εθνική. Δεν έδωσα εθνικότητα. Ιθαγένεια έδωσα και μάλιστα όχι για πάσα χρήση αλλά μόνο για τα επίσημα ταξιδιωτικά έγγραφα τα οποία γράφουν “πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας-Μακεδόνας”. Ο ορισμός είναι όλη η φράση μαζί. Όταν, δε, συζητήθηκε το θέμα στο κοινοβούλιο των Σκοπίων, με συνταγματική τροπολογία διευκρινίστηκε ότι η Συμφωνία δεν αναφέρεται σε εθνική ταυτότητα. Ενώ λοιπόν οι Βορειομακεδόνες συμβιβάστηκαν, βλέπω μία ελληνική δεξιά που θέλει ανοήτως να τους το δώσει. Κοιτάξτε την ταυτότητά σας. Γράφει “Hellenic Nationality” και η μετάφραση είναι “ελληνική ιθαγένεια”. Η ταυτότητά μου βγήκε το 2006. Δεν κυβερνούσε τότε η Αριστερά. Πάντοτε η λέξη nationality στο διεθνές δίκαιο μεταφράζεται ως ιθαγένεια. Η έννοια έθνος δεν υπάρχει καν στο διεθνές δίκαιο. Για το διεθνές δίκαιο υπάρχει κράτος, όχι έθνος.

Περισσότερα διαβάστε στο News247 εδώ.