Η συμπεριφορά απέναντι σε έναν γονιό με άνοια απαιτεί λεπτότητα, γνώση και συναισθηματική αντοχή. Δεν πρόκειται απλώς για απώλεια μνήμης, αλλά για μια συνολική μεταβολή στον τρόπο που αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει τον κόσμο γύρω του.
Κατανόηση πίσω από τη σύγχυση και τον θυμό
Η άνοια επηρεάζει όχι μόνο τη μνήμη αλλά και τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς. Ένας γονιός που άλλοτε ήταν πρότυπο σταθερότητας μπορεί ξαφνικά να γίνει καχύποπτος, απότομος ή ευερέθιστος. Πίσω από αυτές τις συμπεριφορές, όμως, συχνά κρύβεται ο φόβος και η αβεβαιότητα. Είναι κρίσιμο να θυμάστε πως «δεν σας μιλούν εναντίον σας». Τα λόγια και οι πράξεις τους είναι αποτέλεσμα της νόσου – όχι της πρόθεσής τους. Όταν το συνειδητοποιείτε αυτό, μπορείτε να διαχειριστείτε πιο ήρεμα τις αντιδράσεις τους.
Πώς να μην εκνευρίζεστε όταν επαναλαμβάνονται
Ο θυμός είναι απολύτως φυσιολογικός. Όταν ο γονιός σας ρωτάει ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα ή δείχνει να μη συνεργάζεται, είναι δύσκολο να μην εκνευριστείτε. Όμως βοηθά να αλλάξετε οπτική. Η επανάληψη δεν είναι πείσμα – είναι μνήμη που σβήνει. Η άρνηση συνεργασίας δεν είναι αντίδραση – είναι αδυναμία κατανόησης.
Ένας πρακτικός τρόπος για να αντιδράσετε καλύτερα είναι να πάρετε μια βαθιά ανάσα πριν μιλήσετε. Θυμηθείτε ότι «η άνοια δεν είναι συμπεριφορά αλλά σύμπτωμα». Αυτή η μικρή παύση μπορεί να κάνει μεγάλη διαφορά στην ηρεμία σας.
Η αυτονομία είναι σχετική και μεταβαλλόμενη
Η αυτονομία στους ανθρώπους με άνοια δεν είναι πάντα δεδομένη. Μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να διατηρηθεί για καιρό, σε άλλες όμως φθίνει χωρίς να το καταλάβετε αμέσως. Δεν χρειάζεται να κάνουν ό,τι έκαναν παλιά – αρκεί να κάνουν ό,τι μπορούν με ασφάλεια.
Είναι «σημαντικό να δίνετε ευθύνη χωρίς κίνδυνο». Μπορούν, για παράδειγμα, να συμμετέχουν στο δίπλωμα ρούχων, αλλά όχι στο σιδέρωμα. Μπορούν να επιλέξουν τι θα φορέσουν, αλλά όχι αν θα πάρουν ή όχι τα φάρμακά τους. Η ισορροπία ανάμεσα στην αυτονομία και την ασφάλεια είναι το κλειδί για μια ήρεμη καθημερινότητα.
Πότε είναι σωστό να μείνει στο σπίτι και πότε χρειάζεται μόνιμη φροντίδα
Οι ενοχές είναι συχνές σε τέτοιες αποφάσεις, αλλά σπάνια έχουν βάση. Το να παραμένει ο γονιός στο σπίτι είναι όμορφο όταν υπάρχει χρόνος, στήριξη και υπομονή. Όταν όμως αρχίζει να χάνεται ο προσανατολισμός, όταν ξεχνά πράγματα επικίνδυνα ή όταν γίνεστε μάρτυρες επιθετικών συμπεριφορών, ίσως είναι πιο φροντιστικό να ζητήσετε βοήθεια ή να επιλέξετε έναν ειδικό χώρο υποστήριξης.
Μην καθοδηγείστε από τις κρίσεις των άλλων ή από εσωτερική αυστηρότητα. Ο μόνος πραγματικός οδηγός είναι η «ασφαλής και αξιοπρεπής καθημερινότητα». Αν αυτό δεν είναι εφικτό με τις δικές σας δυνάμεις στο σπίτι, τότε η επιπλέον βοήθεια δεν είναι αποτυχία – είναι φροντίδα.
Μην παραμελείτε τα δικά σας συναισθήματα
Η φροντίδα ανθρώπων με άνοια είναι ένας συνεχής, απαιτητικός αγώνας. Μοιάζει με μαραθώνιο – και κανείς δεν μπορεί να τον τρέξει μόνος. Η κόπωση, η θλίψη, η απώλεια του γονιού σας, παρόλο που είναι ακόμη εδώ, είναι φορτία που δεν πρέπει να κρατάτε μέσα σας.
Είναι «απαραίτητο να αναγνωρίζετε το συναίσθημά σας». Μιλήστε σε δικούς σας ανθρώπους, σε φίλους ή επαγγελματίες ψυχικής υγείας. Μην προσπαθείτε να είστε ήρωες. Το να ζητάτε βοήθεια δεν είναι ένδειξη αδυναμίας, αλλά ωριμότητας. Και μόνο αν στέκεστε ψυχικά δυνατοί μπορείτε να προσφέρετε πραγματική στήριξη στον γονιό σας.
Η σχέση σας μπορεί να παραμείνει ζωντανή και ουσιαστική
Η άνοια δεν διαγράφει τις κοινές σας αναμνήσεις – απλώς τις σκεπάζει. Όμως κάθε φορά που αγγίζετε το χέρι του, που λέτε μια ιστορία από τα παλιά, που γελάτε μαζί, δημιουργείτε δεσμούς που παραμένουν.
Μην προσκολλάστε σε ό,τι έχει ξεχάσει. Εστιάστε σε ό,τι μπορεί ακόμη να αισθανθεί. Η ηρεμία, η συνέπεια και η τρυφερότητα είναι τα μεγαλύτερα δώρα που μπορείτε να του προσφέρετε – γιατί δημιουργούν ένα πλαίσιο στο οποίο αισθάνεται ασφάλεια, ακόμη κι όταν ο κόσμος του φαίνεται μπερδεμένος και ξένος.
Η πορεία της άνοιας είναι δύσκολη. Αλλά με γνώση, αποδοχή και φροντίδα, μπορείτε να τη διανύσετε με αξιοπρέπεια και δύναμη – τόσο για εκείνον, όσο και για εσάς.
Πηγή: mama365