Ο Νίκος Κουρής μίλησε ανοιχτά για τη δύσκολη καθημερινότητά του με τον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1, τις περιόδους αυτοκαταστροφής και τον φόβο του τέλους που, όπως εξομολογήθηκε, δεν τον εγκαταλείπει ποτέ.
Ο πρωταγωνιστής της σειράς «IQ 160» παραχώρησε μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στην εκπομπή «Πάμε Δανάη!» και στον δημοσιογράφο Άρη Καβατζίκη. Αναφέρθηκε χωρίς περιστροφές στην ασθένειά του, στις στερήσεις που επιβάλλει στη ζωή του, αλλά και στη σχέση του με τους ανθρώπους που αγαπά.
Δείτε το βίντεο:
Η καθημερινή μάχη με τον διαβήτη
Ο Νίκος Κουρής ζει με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 και έχει μιλήσει δημόσια για τις απαιτήσεις της καθημερινής διαχείρισής του, η οποία περιλαμβάνει συνεχείς μετρήσεις, προσεκτική διατροφή και χορήγηση ινσουλίνης.
Ο γνωστός ηθοποιός εξήγησε ότι έχει αφαιρέσει από τη διατροφή του όσα έχει διαπιστώσει πως επιβαρύνουν τον οργανισμό του. Παράλληλα, υπολογίζει προσεκτικά τόσο την ποσότητα του φαγητού όσο και την ινσουλίνη που χρειάζεται, ώστε να μπορεί να ανταποκρίνεται στους έντονους ρυθμούς της καθημερινότητάς του.
«Έχω βγάλει από τη διατροφή μου όλα όσα θεωρώ ότι μου κάνουν κακό, όχι επειδή είμαι διαβητικός, άπλα κόβω ό,τι έχω μετρήσει ότι μου κάνει άμεσα κακό. Μετράω το πόσο θα φάω και πόση ινσουλίνη θα κάνω, προκείμενου να κάνω όλα αυτά που κάνω μέσα στην ήμερα μου. Έχω πετάξει τελείως τα γαλακτοκομικά, το αλεύρι, το αλκοόλ, άπλα είναι πολύ οδυνηρό γιατί έχεις και επιθυμίες», είπε αρχικά ο Νίκος Κούρης.
Οι υπερβολές και η απόφαση να κόψει το αλκοόλ
Στη συνέχεια, ο Νίκος Κουρής περιέγραψε τον απόλυτο τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ως άνθρωπος, παραδεχόμενος ότι στο παρελθόν πέρασε από περιόδους έντονων υπερβολών και αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς.
Όπως αποκάλυψε, η σχέση του με το αλκοόλ δεν περιοριζόταν σε ένα ή δύο ποτήρια. Έφτασε σε σημείο να καταναλώνει καθημερινά πολύ μεγάλες ποσότητες, μέχρι που μία ημέρα αποφάσισε να το διακόψει εντελώς.
«Είμαι άμετρος, αν δεν είχα διαβήτη μόνο θα έπινα και θα έτρωγα, μου αρέσει πολύ το ποτό, δεν ικανοποιούμαι με δυο ποτηράκια, θέλω να πιω δυο μπουκάλια. Έχω πιει στη ζωή μου 2-3 μπουκάλια καθημερινά, έχω περάσει από αυτοκαταστροφές και είναι απαραίτητες. Για να μπορώ να δουλεύω με αυτούς τους ρυθμούς και έτσι όπως έχω την αξίωση από τον εαυτό μου να δουλεύω, πρέπει να είμαι πολύ προσεκτικός. Εκεί που έπινα τρία μπουκάλια αλκοόλ, ξύπνησα μία μέρα και είπα δεν θα ξαναπιώ αλκοόλ, έχω ένα απόλυτο στοιχείο μέσα μου ως άνθρωπος, είναι ο πυρήνας μου».
«Ζω καθημερινά με τον φόβο του τέλους μου»
Ιδιαίτερα φορτισμένη ήταν η στιγμή κατά την οποία ο ηθοποιός αναφέρθηκε στους φόβους που τον συνοδεύουν. Όπως παραδέχθηκε, η ασθένειά του τον αναγκάζει να παρακολουθεί διαρκώς τον εαυτό του, προκειμένου να διατηρεί τον διαβήτη υπό έλεγχο.
Αυτή η συνεχής εσωτερική παρατήρηση, όπως εξήγησε, μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο να αισθάνεται ότι βρίσκεται στο κέντρο του κόσμου. Με το πέρασμα του χρόνου, όμως, ο ίδιος έμαθε να στρέφεται περισσότερο στους άλλους, δίνοντάς τους χώρο και επιτρέποντας στον εαυτό του να ξεχνά, έστω και προσωρινά, το πρόβλημα υγείας του.
«Εγώ ζω μαζί με το φόβο, έχω εκατομμύρια φόβους, ζω με τον φόβο της αρρώστιας μου, ζω καθημερινά με το φόβο του τέλους μου. Επειδή είσαι στραμμένος συνέχεια προς τα μέσα σου, για να ρυθμίσεις την ιστορία του διαβήτη, νομίζεις ότι είσαι το κέντρο του κόσμου. Τώρα πλέον έχω μάθει, σαν τεχνική, να δίνω περισσότερο χώρο στους άλλους για να ξεχνάω και τον εαυτό μου και το πρόβλημα μου».
Η σύντροφός του και ο γιος τους
Ο Νίκος Κουρής αναφέρθηκε ακόμη στην Έλενα Τοπαλίδου και στον γιο τους, Πέτρο, αναγνωρίζοντας ότι στο παρελθόν τούς είχε παραγκωνίσει και τους είχε κρατήσει μακριά από ένα σημαντικό μέρος της ζωής του.
Πλέον, όπως εξομολογήθηκε, προσπαθεί να ανοίγεται περισσότερο στους ανθρώπους, να γίνεται πιο γενναιόδωρος και να επιτρέπει σε εκείνους που τον αγαπούν να βρίσκονται πραγματικά δίπλα του.
«Έδωσα περισσότερη σημασία στη σύντροφο μου (Έλενα Τοπαλίδου) και στον γιο μας, Πέτρο, γιατί τους είχα παραγκωνίσει, τους είχα αποκομμένους από τη ζωή μου. Με το γιο μου, επειδή τα παιδιά έχουν άλλες απαιτήσεις και διαδρομές, δεν επέτρεπα στον εαυτό μου να χάνεται γιατί είμαι πολύ ευσυνείδητος & φιλότιμος. Τώρα ανοίγομαι στους ανθρώπους, είμαι πιο γενναιόδωρος, ξεχνάω το πρόβλημα μου & έτσι «χρησιμοποιώ» τους ανθρώπους που με αγαπούν, τους αφήνω να με βοηθήσουν».