Με μια ιδιαίτερα αιχμηρή δημόσια παρέμβαση απάντησε η Αναστασία Ισαάκ, κόρη του Τάσου Ισαάκ, στη συγγνώμη που εξέφρασε ο Τουρκοκύπριος ακαδημαϊκός και πρώην ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ, Νιαζί Κιζίλγιουρεκ, για τη δολοφονία του πατέρα της.
Η Αναστασία Ισαάκ ξεκαθάρισε ότι, σχεδόν 30 χρόνια μετά τα αιματηρά γεγονότα του Αυγούστου του 1996 στη Δερύνεια, εκείνο που ζητά δεν είναι μια συγγνώμη, αλλά η ανάληψη ευθύνης, η τιμωρία των δραστών και η απόδοση δικαιοσύνης.
«Χρέος σας είναι να τιμωρηθούν οι δολοφόνοι»
Η κόρη του Τάσου Ισαάκ παρενέβη με σχόλιό της κάτω από την ανάρτηση του Νιαζί Κιζίλγιουρεκ, στην οποία ο πρώην ευρωβουλευτής ανέφερε ότι αισθάνθηκε ντροπή για τις δολοφονίες του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού.
Ο ίδιος υποστήριξε ακόμη ότι οι Τουρκοκύπριοι οφείλουν μια συγγνώμη στην Αναστασία, η οποία δεν είχε ακόμη γεννηθεί όταν ο πατέρας της λιντσαρίστηκε στη Νεκρή Ζώνη.
Η απάντησή της ήταν άμεση και ιδιαίτερα σκληρή:
«Χρέος όλων σας δεν είναι να μου ζητάτε συγγνώμη, αλλά να αναλάβετε την ευθύνη και να απαιτήσετε να τιμωρηθούν οι δολοφόνοι».
Στη συνέχεια έγραψε:
«Τους δολοφόνους δηλαδή, που εσείς τους κάνατε υπουργούς και βουλευτές. Χρέος όλων σας να αποδοθεί δικαιοσύνη σε όλες τις οικογένειες που εδώ και τριάντα χρόνια κουβαλούν στις μνήμες τους τις δολοφονίες των παιδιών, αδερφών, πατεράδων τους».
Η ανάρτηση της Αναστασίας Ισαάκ
Η Αναστασία Ισαάκ ολοκλήρωσε την τοποθέτησή της με ένα αιχμηρό υστερόγραφο, απορρίπτοντας τη λογική ότι μία ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να υποκαταστήσει τις πράξεις και την πραγματική απόδοση δικαιοσύνης.
«Για να μην ξεχνιόμαστε, τον ανθρωπισμό τον έδειξε με πράξεις ο πατέρας μου και όχι ένα post στο Facebook», έγραψε χαρακτηριστικά.
Τι υποστήριξε ο Νιαζί Κιζίλγιουρεκ
Στη δική του ανάρτηση, ο Νιαζί Κιζίλγιουρεκ αναφέρθηκε εκτενώς στα αιματηρά γεγονότα που συγκλόνισαν την Κύπρο τον Αύγουστο του 1996.
Ο Τουρκοκύπριος ακαδημαϊκός και πρώην ευρωβουλευτής έκανε λόγο για οργανωμένη βία από εθνικιστικές ομάδες, με τη συμμετοχή και την ανοχή των «αρχών» του ψευδοκράτους.
Παράλληλα, επέκρινε τη στάση του Ραούφ Ντενκτάς, υποστηρίζοντας ότι μετά τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ υποδέχθηκε στο λεγόμενο «προεδρικό μέγαρο» άτομα που είχαν συμμετάσχει στα επεισόδια.
Ο Νιαζί Κιζίλγιουρεκ ανέφερε ότι αισθάνθηκε ντροπή ως Τουρκοκύπριος, επειδή, όπως έγραψε, οι δράστες ενεργούσαν στο όνομα ολόκληρης της τουρκοκυπριακής κοινότητας.
Αναλυτικά όσα έγραψε ο Νιαζί Κιζίλγιουρεκ
Το καλοκαίρι που δολοφονήθηκαν ο Τάσος και ο Σολωμός ένιωσα μεγάλη ντροπή!
Εκείνο το καλοκαίρι, πρώτα δολοφονήθηκε ο Κουτλού Ανταλί. Στη συνέχεια, οι φρικτές πράξεις βίας που διαδέχονταν η μία την άλλη έκαναν τον καυτό, κιτρινισμένο Αύγουστο του 1996 να μείνει στην ιστορία ως ένας κατάμαυρος μήνας.
Εκείνον τον Αύγουστο, Ελληνοκύπριοι μοτοσικλετιστές στην περιοχή της Δερύνειας κατάφεραν να ξεφύγουν από τους στρατιώτες του ΟΗΕ και μπήκαν στη νεκρή ζώνη. Άρχισαν να προχωρούν προς τους στρατιώτες, τους αστυνομικούς και τους «πλήρως εξοπλισμένους πολίτες» που βρίσκονταν απέναντί τους.
Αφού πλησίασαν αρκετά, άρχισαν να τρέχουν προς τα πίσω, αλλά μπλέχτηκαν στα συρματοπλέγματα. Άνδρες με ρόπαλα που έτρεχαν πίσω τους χτυπούσαν τους Ελληνοκύπριους μέχρι θανάτου. Ήταν μια φρικιαστική εικόνα.
Ένας νεαρός άνδρας, που είχε μπλεχτεί στα συρματοπλέγματα και δεν μπορούσε να ξεφύγει, λιντσαριζόταν με ρόπαλα.
Οι τηλεοπτικοί σταθμοί μετέδιδαν ζωντανά αυτή τη σκηνή αγριότητας.
Τρεις ημέρες αργότερα έγινε η κηδεία του Τάσου Ισαάκ. Η κηδεία, που πραγματοποιήθηκε μέσα σε βαθιά σιωπή και μαύρη θλίψη, επρόκειτο να τελειώσει με μια τρομακτική σκηνή.
Ο Σολωμός Σολωμού, συγγενής του Τάσου, μετά την κηδεία ενώθηκε με μια ομάδα που κινήθηκε προς τον βορρά και έφτασε στο βόρειο άκρο της νεκρής ζώνης. Με ένα τσιγάρο στο στόμα, άρχισε να σκαρφαλώνει στον ιστό όπου κυμάτιζε η τουρκική σημαία.Οι τηλεοπτικοί σταθμοί μετέδιδαν και πάλι ζωντανά.
Ξαφνικά, ο Σολωμός γλίστρησε προς τα κάτω από τον ιστό στον οποίο είχε σκαρφαλώσει και σωριάστηκε στο έδαφος. Ο νεαρός άνδρας είχε πέσει νεκρός από πυρά που ανοίχθηκαν από τον βορρά, σαν πουλί που το πυροβολούν στο κυνήγι.
Εκείνο το καλοκαίρι έριξαν αλάτι στις πληγές των Ελληνοκυπρίων.
Η «τελετουργία θανάτου» στη Δερύνεια είχε οργανωθεί από τις επίσημες αρχές. Στο νησί είχαν μεταφερθεί βίαιες «εθνικιστικές» ομάδες ως μέτρο εναντίον των Ελληνοκύπριων διαδηλωτών.
Οι δημοσιογράφοι που συγκεντρώθηκαν στις 11 Αυγούστου μπροστά από το Τουρκοκυπριακό Γραφείο Πληροφοριών είχαν προειδοποιηθεί εκ των προτέρων:«Αυτή είναι μια ιδιαίτερη μέρα. Σήμερα δεν μπορείτε να γράψετε όλα όσα βλέπετε ούτε να φωτογραφίσετε όλα όσα βλέπετε. Μην ξεχνάτε ότι έχουμε καταγεγραμμένα τα ονόματα όλων σας».
Οι δημοσιογράφοι θα καταλάβαιναν τι ακριβώς σήμαιναν αυτά τα λόγια όταν έφταναν στην περιοχή των επεισοδίων. Ένας δημοσιογράφος, βλέποντας ανθρώπους να περιφέρονται κατά μήκος της γραμμής κατάπαυσης του πυρός κρατώντας σημαίες με τις τρεις ημισελήνους, ρόπαλα και κυνηγετικά όπλα, ρώτησε:-«Τι συμβαίνει, έχουμε κυνήγι;»-«
Σήμερα επιτρέπεται κάθε είδους κυνήγι», πήρε για απάντηση.
Το χειρότερο απ’ όλα ήταν ότι ο Ντενκτάς, μετά την άγρια δολοφονία του Τάσου Ισαάκ-, φιλοξένησε στο προεδρικό του μέγαρο όσους είχαν κουραστεί από το «κυνήγι», τους πρόσφερε λεμονάδα για να δροσιστούν και, μέσα σε συνθήματα «Μπασμπούγ Ντενκτάς» («Αρχηγέ Ντενκτάς»), δήλωσε με θράσος στον Τύπο:«Εμείς δεν θα σας δώσουμε τη γη μας!»
Εκείνο το καλοκαίρι, ως άνθρωπος πονούσε η συνείδησή μου και ως Τουρκοκύπριος ένιωσα ντροπή.
Γιατί οι δολοφόνοι ενεργούσαν στο όνομα όλων των Τουρκοκυπρίων.
Ξέρω καλά ότι σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχει κουλτούρα απολογίας. Όμως, όταν σκοτώθηκε ο Τάσος Ισαάκ, η κόρη του βρισκόταν ακόμη στην κοιλιά της μητέρας της. Πιστεύω ότι είναι χρέος όλων μας να ζητήσουμε συγγνώμη – τουλάχιστον από το ορφανό κορίτσι που ήρθε στον κόσμο με το όνομα Αναστασία.