Θυμάστε τον δημοσιογράφο Θοδωρή Δρακάκη, που άφησε έντονο αποτύπωμα στα δελτία ειδήσεων του Star; Δείτε πώς είναι σήμερα, τι τον οδήγησε να απομακρυνθεί από την τηλεόραση και πώς άλλαξε ριζικά τη ζωή του, μακριά από τα φώτα, στην Τήνο.
Ο Θοδωρής Δρακάκης υπήρξε για χρόνια μια από τις σταθερές παρουσίες της ενημέρωσης. Μετά από 21 ολόκληρα χρόνια στο κανάλι, πήρε τη μεγάλη απόφαση να αποσυρθεί από την ενεργό δράση, να αφήσει πίσω του την Αθήνα και να εγκατασταθεί μόνιμα στη Τήνο. Εκεί ζει μια εντελώς διαφορετική καθημερινότητα, μακριά από κάμερες και στούντιο, απολαμβάνοντας πιο ήρεμους ρυθμούς ζωής και έχοντας πλέον και έναν νέο ρόλο, αυτόν του παππού.
«Εδώ μπορώ να ηρεμήσω, εδώ έχω αληθινούς φίλους που αγαπάω και με αγαπούν. Είναι καιρός να αφιερώσω λίγο χρόνο στη γυναίκα μου», έχει δηλώσει σε συνέντευξή του.
Η μάχη με τον καρκίνο και η στιγμή που άλλαξαν όλα
Ο ίδιος είχε συγκλονίσει το κοινό όταν μίλησε ανοιχτά για τη σοβαρή περιπέτεια υγείας που πέρασε, αποκαλύπτοντας πως χρειάστηκε να δώσει σκληρή μάχη με τον καρκίνο.
«Κύριε Δρακάκη, έχετε επιθετικό καρκίνο κι αν δεν εισαχθείτε άμεσα στο νοσοκομείο κινδυνεύει η ζωή σας… Έφυγα, πήρα ένα μπουκάλι ουίσκι, ένα πακέτο τσιγάρα – που δεν κάπνιζα τότε – πήγα στην Πάρνηθα με το αυτοκίνητό μου και ήπια» είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ο Θοδωρής Δρακάκης.
Μιλώντας στο περιοδικό People, αποκάλυψε λεπτομέρειες που μέχρι τότε κρατούσε μέσα του.
«Στις 2 Ιανουαρίου 2006 για ακόμη μία φορά, είχα πρόβλημα με την υγεία μου. Για ένα χρόνο, όποτε πήγαινα τουαλέτα, έβγαζα αίμα, αλλά δεν έλεγα τίποτα για να μην αναστατώσω την οικογένειά μου.
Όμως, δεν γινόταν άλλο. Πονούσα πάρα πολύ για να συνεχίσω να αποσιωπώ κι έτσι το είπα στη γυναίκα μου και πήγαμε στο νοσοκομείο. Αυτή την εικόνα δεν θα την ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου. Μόλις μπήκαμε στο γραφείο του γιατρού κι αφού είχα κάνει τις απαραίτητες εξετάσεις, μου είπε: Καρκίνος. Και μάλιστα επιθετικής μορφής. Θα χρειαστεί να κάνουμε εισαγωγή», δηλώνει.
Και συνεχίζει:
«ΟΚ, του είπα. Θα το σκεφτω και κάποια στιγμή θα ξανάρθουμε. Δεν καταλάβατε κύριε Δρακάκη, έχετε καρκίνο κι αν δεν εισαχθείτε άμεσα στο νοσοκομείο κινδυνεύει η ζωή σας, μου απάντησε.
Έφυγα, πήρα ένα μπουκάλι ουίσκι, ένα πακέτο τσιγάρα – που δεν κάπνιζα τότε – πήγα στην Πάρνηθα με το αυτοκίνητό μου και ήπια. Ήθελα να ηρεμήσω και να καταλάβω τη σοβαρότητα της κατάστασης. Αμέσως μετά πήρα τηλέφωνο τον Σταμάτη Μαλέλη και του είπα: Φίλε μου Σταμάτη, έχω αυτό κι αυτό και δεν ξέρω αν θα σε ξαναδώ ποτέ. Μετά γύρισα σπίτι, μιλήσαμε όλοι μαζί κι έκανα την εισαγωγή στο νοσοκομείο. Έκανα κάποιες κυστεοσκοπήσεις και υπερήχους για να ελέγχεται η εσωτερική κατάσταση της κύστης».
Η νίκη, η ευγνωμοσύνη και το μάθημα ζωής
Ο Θοδωρής Δρακάκης κατάφερε τελικά να βγει νικητής από αυτή τη δοκιμασία, τονίζοντας ότι μεγάλο ρόλο έπαιξε ο γιατρός του και η συνεχής παρακολούθηση.
«Δόξα τω Θεώ, όλα πήγαν καλά χάρη στον γιατρό μου, Πλάτωνα Κεχαγιά. Εκείνη την περίοδο ήμασταν όλοι μες στο άγχος, θέλαμε όλα να είναι εντάξει και να μην αντιμετωπίσω ξανά κάποιο παρόμοιο πρόβλημα.
Από αυτή μου την περιπέτεια, που δεν εύχομαι να συμβεί ποτέ σε κανέναν άνθρωπο στον κόσμο, κατάλαβα ότι τίποτα στη ζωή δεν είναι δεδομένο και πως πρέπει να χαιρόμαστε και να εκτιμάμε την κάθε μας στιγμή μέσα στη μέρα, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει το αύριο».
Στο παρελθόν, μάλιστα, είχε αντιμετωπίσει και άλλο σοβαρό θέμα υγείας, όταν υπέστη καρδιακή προσβολή, γεγονός που τον έκανε ακόμη πιο συνειδητοποιημένο για την αξία της ζωής.
Από την Κωνσταντινούπολη στα δύσκολα φοιτητικά χρόνια
Μέχρι τα 15 του χρόνια, η ζωή του στην Κωνσταντινούπολη έμοιαζε ιδανική. Όλα άλλαξαν το 1972, όταν οι γονείς του τον έστειλαν εσπευσμένα στην Αθήνα, καθώς υπήρχε κίνδυνος για τη ζωή του από συνέταιρο του πατέρα του. Αρχικά έμεινε με συγγενείς, μέχρι να καταφέρουν να έρθουν και οι γονείς του.
Ως φοιτητής στη Νομική, αναγκάστηκε να δουλεύει σκληρά για να συντηρεί τον εαυτό του:
«Η πρώτη μου δουλειά ήταν βοηθός γκαρσονιού – ούτε καν γκαρσόνι – σε μία χαρτοπαικτική λέσχη στην Πλατεία Αμερικής. Άδειαζα τα τασάκια, τα έπλενα και παράλληλα σέρβιρα. Αργότερα δούλεψα και στη λαχαναγορά του Ρέντη. Κουβαλούσα σακιά με πατάτες και τα πήγαινα στους πάγκους.
Σηκωνόμουν από τις 4:00 τα ξημερώματα και γύριζα σπίτι μου στις 8:00 το βράδυ με κατακόκκινη την πλάτη μου και με αφόρητους πόνους. Όταν μπήκα στη δημοσιογραφία και άρχισα να πληρώνομαι με ένα χιλιάρικο περίπου, έβγαζα μόνος μου τα έξοδα μου. Κι έτσι έπαψα να γίνομαι βάρος στους δικούς μου», λέει χαρακτηριστικά.