Δεν φαντάζεστε τι μπορεί να γράφει ένας τάφος μισό αιώνα μετά. Κι όμως, η φράση που συνοδεύει το όνομα του Βασίλη Αυλωνίτη συνεχίζει να προκαλεί χαμόγελα, συγκίνηση και σκέψη.
«Φάτε, φάτε…»: Η επιγραφή 5 λέξεων στον τάφο του Βασίλη Αυλωνίτη που κουβαλά μια ολόκληρη εποχή Στο Β’ Νεκροταφείο των Πατησίων, εκεί όπου η σιωπή μπλέκεται με τις αναμνήσεις, υπάρχει ένα μνήμα που δεν θυμίζει τα συνηθισμένα. Δεν περιορίζεται σε ημερομηνίες. Φέρει μια φράση που έγινε σχεδόν παροιμιώδης: «Φάτε φάτε… όλα εδώ μένουν». Πέντε λέξεις, με χιούμορ και μια δόση ειρωνείας, που όμως κρύβουν μέσα τους ολόκληρη τη φιλοσοφία ζωής ενός ανθρώπου που χάρισε γέλιο όσο λίγοι και άφησε πίσω του έναν μύθο που δεν σβήνει.
Ο Βασίλης Αυλωνίτης και το αποτύπωμά του
Ο Βασίλης Αυλωνίτης έφυγε από τη ζωή το 1970, αφήνοντας πίσω του μια ανεκτίμητη καλλιτεχνική παρακαταθήκη. Με δεκάδες ταινίες και σπουδαίες συνεργασίες με τη Γεωργία Βασιλειάδου και τον Νίκο Ρίζο, διαμόρφωσε το λαϊκό κωμικό θέατρο και τον ελληνικό κινηματογράφο. Η κηδεία του έγινε σε στενό οικογενειακό κύκλο, όμως η θλίψη ήταν πανελλήνια. Ο κόσμος που είχε μάθει να γελά με τις ατάκες και τις γκριμάτσες του, ένιωσε ότι έχασε κάτι δικό του.
Η Άννα Φόνσου, στενή του φίλη, είχε σταθεί μπροστά στο μνήμα του συγκινημένη και είχε πει: «Ήταν ένας ευγενής άνθρωπος, ένας γίγαντας με την καρδιά μικρού παιδιού».
Η φράση που έμεινε στην ιστορία
Σήμερα, τα οστά του φυλάσσονται σε οστεοφυλάκιο του ίδιου κοιμητηρίου. Ωστόσο, το πνεύμα του παραμένει ζωντανό. Όχι μόνο μέσα από τις ταινίες που προβάλλονται ξανά και ξανά, αλλά και μέσα από αυτή τη χαρακτηριστική επιγραφή. Μια φράση που συμπυκνώνει το χιούμορ, την αυτοσαρκαστική του ματιά και μια βαθύτερη σοφία: τίποτα υλικό δεν μας ακολουθεί. Το γέλιο όμως μένει.
Η επιγραφή λειτουργεί σαν ένας διαχρονικός φόρος τιμής σε έναν καλλιτέχνη που άφησε πίσω του χαρά, αισιοδοξία και μια αίσθηση πως ακόμα και το τέλος μπορεί να ειπωθεί με χαμόγελο.
Δείτε το βίντεο:
Η σκηνή που γυρίστηκε 10 φορές από τα γέλια
Ο Βασίλης Αυλωνίτης υπήρξε από τους σημαντικότερους κωμικούς του ελληνικού κινηματογράφου. Είχε πλούσια διαδρομή τόσο στο θέατρο όσο και στη μεγάλη οθόνη. Ακόμη και όταν δεν κρατούσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ξεχώριζε χάρη στο ταλέντο και τον μοναδικό τρόπο ερμηνείας του.
Ήταν γνωστός για τις χαρακτηριστικές του γκριμάτσες και τις «μούτες», όπως λέγονται στον χώρο της υποκριτικής. Προκαλούσε γέλιο όχι μόνο στο κοινό, αλλά και στους ίδιους τους συναδέλφους του. Αυτοδίδακτος, χωρίς σπουδές σε δραματική σχολή, λειτουργούσε αυθόρμητα σε παραστάσεις και γυρίσματα. Οι αυτοσχεδιασμοί του συχνά εμπλούτιζαν τα σενάρια, ενώ στο θέατρο δεν δίσταζε να αλληλεπιδρά ακόμη και με το κοινό.
Το ιερό τέρας της Ελληνικής Κωμωδίας, Βασίλης Αυλωνίτης.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που οι συμπρωταγωνιστές του αιφνιδιάζονταν από τις ατάκες του και ξεσπούσαν σε γέλια, αδυνατώντας να συνεχίσουν τη σκηνή. Από την ταινία «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός», μέχρι τη θρυλική στιγμή στη «Σωφερίνα» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Αυλωνίτης άφησε ανεξίτηλο στίγμα.
Στη «Σωφερίνα» υποδύθηκε τον αξέχαστο Γύλο, ή αλλιώς τον Σπανοβαγγελοδημήτρη Νικόλαο του Νικολάου. Ένα όνομα… γρίφος, σε συνδυασμό με το πρόβλημα στα μάτια που έκανε τον ήρωα να αλληθωρίζει, δημιουργούσε μια ξεκαρδιστική φιγούρα.
Το δικαστήριο που δεν μπορούσε να σοβαρευτεί
Η σκηνή στο δικαστήριο έμεινε στην ιστορία ως μία από τις πιο αστείες της καριέρας του. Για να ολοκληρωθεί, χρειάστηκαν πάνω από δέκα λήψεις, καθώς ηθοποιοί, κομπάρσοι και τεχνικοί δεν κατάφερναν να συγκρατήσουν τα γέλια τους. Αφορμή ήταν η στιχομυθία του Αυλωνίτη με τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο, ο οποίος στον ρόλο του προέδρου προσπαθούσε μάταια να προφέρει το επίθετο του μάρτυρα, Γύλου. Τις συνεχείς διακοπές είχε περιγράψει ο ίδιος ο δημιουργός της ταινίας, ο Αλέκος Σακελλάριος, σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ.
Η «Σωφερίνα» αποτέλεσε τη μοναδική συνεργασία της Αλίκης Βουγιουκλάκη με τη Μάρω Κοντού. Η Βουγιουκλάκη συνήθιζε να αποφεύγει κοινές εμφανίσεις με άλλες μεγάλες πρωταγωνίστριες, θέλοντας να προλάβει συγκρίσεις από τους κριτικούς κινηματογράφου που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν παρεξηγήσεις.
Το σενάριο βασίστηκε στο θεατρικό έργο του Γιώργου Ρούσου «Το τελευταίο ψέμα». Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 26 Οκτωβρίου 1964. Την ίδια εβδομάδα προβλήθηκε και το «Το Δόλωμα» με το ίδιο πρωταγωνιστικό δίδυμο, Βουγιουκλάκη – Αλεξανδράκη, αλλά από διαφορετική εταιρεία παραγωγής. Ένα σπάνιο γεγονός για την εποχή, που ωστόσο δεν επηρέασε αρνητικά τις εισπράξεις, αφού και οι δύο ταινίες γνώρισαν επιτυχία.
Η «Σωφερίνα» κατέλαβε την τέταρτη θέση σε εισιτήρια εκείνη τη σεζόν, ενώ «Το Δόλωμα» βρέθηκε στη δεύτερη. Παρ’ όλα αυτά, η «Σωφερίνα» ξεχώρισε ιδιαίτερα για τους δεύτερους ρόλους, με σπουδαία ονόματα όπως ο Αυλωνίτης, ο Παπαγιαννόπουλος, ο Πάντζας, ο Κωνσταντίνου και σε μια σύντομη εμφάνιση ο Κώστας Χατζηχρήστος.
Η παρουσία του Χατζηχρήστου ήταν ένα μικρό «δώρο» προς την Αλίκη Βουγιουκλάκη, η οποία είχε κάνει αντίστοιχη σύντομη εμφάνιση στην ταινία «Ο παράς κι ο φουκαράς»…
Δείτε το βίντεο
