Ο γνωστός τραγουδιστής Τέρης Χρυσός μιλά με ειλικρίνεια για την πορεία του στη μουσική και τα συναισθήματά του σήμερα, σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στην εφημερίδα Espresso και τον Στέργιο Σαμαρτζή. Παρά τη μακρόχρονη διαδρομή του και τη μεγάλη του προσφορά στο ελληνικό τραγούδι, δηλώνει πως νιώθει αδικημένος και ότι δεν του αποδόθηκαν ποτέ οι τιμές που του άξιζαν.
Απολογισμός μιας γεμάτης ζωής
Στην ηλικία των 87 ετών, ο Τέρης Χρυσός δηλώνει γεμάτος από εμπειρίες και συγκινήσεις. «Έχω γυρίσει όλο τον κόσμο, πήγα στην Αμερική 12 φορές, ταξίδεψα σε Καναδά, Αυστραλία, σε κάθε γωνιά της Ευρώπης. Δεν έχω απωθημένα, τα έζησα όλα μέσα από τη δουλειά μου», λέει με συγκίνηση.
Αναγνωρίζει ότι η ζωή ακολουθεί τον δικό της κύκλο: «Οι περισσότεροι καλλιτέχνες της γενιάς μου δεν είναι πια στη ζωή, έχουμε μείνει λίγοι. Έτσι είναι η ζωή και το αποδέχομαι». Ακόμα και για τον θάνατο μιλά ψύχραιμα: «Ας έρθει, φτάνει να μη βασανιστώ. Καλύτερα να με βρει ξαπλωμένο. Δεν κάνω πια όνειρα. Μπορεί αύριο να μην υπάρχω».
Παρότι δεν τον ενδιαφέρει η υστεροφημία, θεωρεί πως όταν φύγει από τη ζωή, θα ακουστούν αλήθειες για την προσφορά του: «Δεν θέλω να με θυμούνται επειδή ήμουν καλός τραγουδιστής, αλλά γιατί ήμουν καλός άνθρωπος».
Η τιμητική σύνταξη και η αίσθηση αδικίας
Ο τραγουδιστής αποκάλυψε πως ζει με μια τιμητική σύνταξη των 750 ευρώ. «Όπως καταλαβαίνετε, δεν τρέχουν λεφτά από τα μπατζάκια μου. Δεν μπορώ να πω ότι ζω εύκολα, αλλά έχω να φάω και να δώσω κι έξω». Αρνείται ωστόσο ότι ζει κάτω από άθλιες συνθήκες: «Είμαι νοικοκύρης άνθρωπος».
Εξηγεί ότι το είδος μουσικής που υπηρέτησε –το ποπ και το ελαφρό– δεν του επέτρεψε να αποκτήσει περιουσία: «Έπαιρνα 1.000 δραχμές μεροκάματο. Δεν μπορούσα να κάνω περιουσία, γιατί ζούσαν από μένα τρεις οικογένειες». Αντιπαραβάλλει τις απολαβές του με εκείνες του Σταμάτη Κόκοτα, που όπως λέει, τότε έπαιρνε 30.000 δραχμές τη βραδιά.
Πώς προέκυψε το καλλιτεχνικό του όνομα
Το όνομα Τέρης Χρυσός δεν ήταν επιλογή του. Όπως θυμάται, τού το έδωσε ο Άλκης Στέας σε έναν διαγωνισμό ταλέντων στη Θεσσαλονίκη, όταν ήταν 20 ετών: «Είχα τραγουδήσει το “Mambo Italiano” και έγινε χαμός. Με ρώτησε πώς με λένε, του είπα “Λευτέρης Χρυσόγελος” και μου απάντησε “Από σήμερα θα λέγεσαι Τέρης Χρυσός”». Ο ίδιος το αγάπησε αμέσως: «Ήταν μικρό, εύηχο και μου άρεσε πολύ».
«Αισθάνομαι πολύ αδικημένος»
Η πιο δυνατή του εξομολόγηση αφορά την αίσθηση αδικίας που κουβαλά: «Αισθάνομαι πολύ αδικημένος, γιατί έχω προσφέρει πάρα πολλά στο ελληνικό τραγούδι και δεν βρέθηκε κανείς να μου πει έναν καλό λόγο ή να κάνει κάτι για μένα».
Με παράπονο, αναφέρεται σε παλιούς συνεργάτες του: «Ένας τραγουδιστής που μου έκανε δεύτερη φωνή –και όχι καλή κιόλας– έχει σήμερα εκατομμύρια και ένα σπίτι καταπληκτικό με λευκό πιάνο στο σαλόνι. Γιατί; Τι παραπάνω είχε;» αναρωτιέται.
Και καταλήγει με την πιο συγκινητική φράση της συνέντευξης: «Θέλω όταν πεθάνω, στον τάφο μου να γράφει “Τέρης Χρυσός, ο αδικημένος”».