«Ταλαιπωρούμαι! Δεν ζω τη ζωή που ζούσα»: δύσκολες στιγμές για την Κωνσταντίνα, με μια ειλικρινή εξομολόγηση για την καθημερινότητά της και τη μάχη που δίνει.
«Η κόρη μου κατάλαβε ότι εγώ πρέπει να παλέψω για τη ζωή μου κι εκείνη πρέπει να με βοηθήσει για να επιβιώσουμε»
Μια αποκαλυπτική συνέντευξη παραχώρησε η Κωνσταντίνα στην εφημερίδα «On Time», ανοίγοντας την καρδιά της στη δημοσιογράφο Ρενέ Σαραντινού.
Αποτελεί μία από τις πιο αναγνωρίσιμες φωνές της ελληνικής μουσικής, με σημαντικές συνεργασίες στο ενεργητικό της με καλλιτέχνες όπως η Μαρινέλλα, η Βίκυ Μοσχολιού, η Άννα Βίσση και η Χαρούλα Αλεξίου. Το 1987 κυκλοφόρησε τον πρώτο της δίσκο με τίτλο «Τραγούδια για την Κωνσταντίνα», με τη συμμετοχή των Τόκα και Πάριου. Νωρίτερα, το 1983, εκπροσώπησε την Κύπρο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision μαζί με τον Σταύρο Σιδερά, ερμηνεύοντας το τραγούδι «Η αγάπη ακόμα ζει».
Η ζωή της Κωνσταντίνας σήμερα
Είσαι αυστηρή μαμά;
Όχι, δεν είμαι αυστηρή μαμά. Με τη Χριστίνα τσακωνόμαστε για μικροπράγματα, στα σοβαρά τα βρίσκουμε πάντα. Μένουμε μαζί. Δεν τα βρίσκουμε σε θέματα που αφορούν την καθημερινότητα μας, με «χώνει» πολύ, τρέχω εγώ συνέχεια, γιατί αυτή δεν μπορεί, δεν προλαβαίνει… Εμείς γεννήσαμε πρίγκιπες! Είχαμε τα παιδιά μας, επειδή οι εποχές ήταν πλούσιες και τους παρείχαμε τα πάντα, ενώ τώρα που άλλαξαν τα πράγματα, έγιναν πρίγκιπες με παλάτια χτισμένα στην άμμο. Έχουν δυσκολέψει τα πράγματα, τότε ό,τι μας ζητούσαν το είχαν. Έρχεται μια μέρα που δεν γίνεται, πρέπει να κάνουμε οικονομία και δεν μπορούν να προσαρμοστούν σε αυτό.
Αντιμετώπισες αυτό το πρόβλημα με την κόρη σου;
Ευτυχώς, η Χριστίνα το κατάλαβε πολύ νωρίς ότι έχουν αλλάξει τα πράγματα, γιατί αποσύρθηκα από τις πίστες πολύ γρήγορα, μετά το 2005, όταν άρχισαν τα τετραήμερα. Όταν είδε αυτό που έγινε με την Κύπρο το 2013, που μας πήραν τα λεφτά μας, τότε κατάλαβε ότι εγώ πρέπει να παλέψω για τη ζωή μου κι εκείνη πρέπει να με βοηθήσει για να επιβιώσουμε.
Τώρα είσαι καλά οικονομικά;
Καλά είμαι, ταλαιπωρούμαι αλλά δουλεύω. Πάντα έχω μάθει να αγωνίζομαι, ποτέ δεν έχω φτάσει σε σημείο να ζητάω χρήματα, πήγαινα μέχρι εκεί που έφτανε το χέρι μου. Δεν ζω τη ζωή που ζούσα τότε, αυτό είναι πραγματικότητα. Έχουμε υποχρέωση να δουλέψουμε για να αλλάξουμε την καθημερινότητα μας.