Ο Δημήτρης Καλλιβωκάς ανοίγει την καρδιά του και μιλά με λόγια που συγκλονίζουν, περιγράφοντας τη δύσκολη καθημερινότητα που βιώνει τα τελευταία χρόνια.
Ο αγαπημένος 97χρονος ηθοποιός της Φίνος Φιλμ, καθηλωμένος πλέον σε αναπηρικό αμαξίδιο, εξομολογείται με ειλικρίνεια και πόνο: «Ψάχνω τρόπο να φύγω από τη ζωή… Κουράστηκα και δεν θέλω να περνάω τις περισσότερες ώρες της ημέρας σε ένα καροτσάκι.
Ακόμα κι αν ήθελα να πέσω από την Ακρόπολη, θα έπρεπε κάποιος να με πάει εκεί. Και δεν νομίζω πως θα το έκανε κανείς. Είμαι ήδη 97 χρονών. Δεν με ενδιαφέρει να ζήσω άλλο»!
- Από τον Νίκο Νικόλιζα
Μια εξομολόγηση που συγκλονίζει
Με αυτά τα λόγια, ένας από τους τελευταίους μεγάλους πρωταγωνιστές του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, ο Δημήτρης Καλλιβωκάς, περιγράφει τη δική του δύσκολη πραγματικότητα, προκαλώντας έντονη συγκίνηση.
Την ώρα που η Μεγάλη Πέμπτη συμβολίζει τη Σταύρωση του Χριστού, ο ίδιος βιώνει τον δικό του προσωπικό Γολγοθά. Μια δοκιμασία που, όπως παραδέχεται, δεν περίμενε ποτέ ότι θα αντιμετωπίσει – ούτε ο ίδιος, ούτε η σύζυγός του Ιωάννα.
Η αγαπημένη του σύντροφος έχει χάσει πλήρως την όρασή της και φιλοξενείται σε ίδρυμα στην Τήνο, γεγονός που επιβαρύνει ακόμα περισσότερο την ψυχολογία του.
Η καθημερινότητα που άλλαξε δραματικά
Σήμερα, όπως εξηγεί, οι λέξεις βγαίνουν δύσκολα από το στόμα του, ενώ οι σκέψεις του είναι βαριές. Παρόλα αυτά, ετοιμάζεται να ταξιδέψει στην Τήνο για να πάρει τη σύζυγό του, ώστε να περάσουν μαζί λίγες ημέρες στο εξοχικό τους για το Πάσχα.
Όμως, τα σοβαρά κινητικά προβλήματα που αντιμετωπίζει, σε συνδυασμό με την τύφλωση της γυναίκας του, κάνουν τα πράγματα εξαιρετικά δύσκολα.
«Ξέρεις πώς είναι από εκεί που οδηγούσα και πήγαινα παντού μόνος μου, τώρα να με μεταφέρουν άλλοι με καροτσάκι; Να μην έχεις την ελευθερία σου και να μην μπορείς να κάνεις αυτά που θέλεις;» λέει με εμφανή πικρία.
Αναμνήσεις που πονάνε
Ο ίδιος θυμάται τις όμορφες στιγμές του παρελθόντος, όταν κάθε Πάσχα το περνούσαν μαζί στην Τήνο.
«Κάθε Πάσχα πηγαίναμε στο εξοχικό μας, ψήναμε με την Ιωάννα και πηγαίναμε μαζί στη θάλασσα, χέρι-χέρι. Τώρα ούτε εγώ ούτε εκείνη μπορούμε να κάνουμε αυτή τη διαδρομή. Αλλά δεν θέλω να παραπονιέμαι. Απλώς θέλω να φύγω ήρεμα από τη ζωή» λέει.
Παράλληλα, αναφέρει πως οι περισσότεροι φίλοι και συνεργάτες του από τον χώρο έχουν φύγει από τη ζωή, αφήνοντάς τον ακόμη πιο μόνο.
Η μοναξιά και οι άνθρωποι που έμειναν δίπλα του
Στο πλευρό του βρίσκεται μια γυναίκα που τον φροντίζει και, όπως λέει, είναι ο «φύλακας άγγελός» του.
«Το τηλέφωνο δεν χτυπάει πια. Έχω μόνο τον ανιψιό μου κι εσένα που με παίρνετε τηλέφωνο και ακούω μια ανθρώπινη φωνή» εξομολογείται, προκαλώντας συγκίνηση.
Το 2021, όταν η σύζυγός του έχασε εντελώς την όρασή της, πήραν μαζί την δύσκολη απόφαση να μεταφερθεί σε ίδρυμα στην Τήνο, ώστε να έχει την απαραίτητη φροντίδα, καθώς ο ίδιος δεν μπορούσε πλέον να τη βοηθήσει.
Ο ψυχολογικός αγώνας που συνεχίζεται
Από τότε, η ψυχολογική του κατάσταση επιβαρύνθηκε σημαντικά. Η απουσία της γυναίκας του, με την οποία μοιράστηκαν πάνω από πενήντα χρόνια ζωής, του στοίχισε βαθιά.
Παρά τις δυσκολίες και το γεγονός ότι βρίσκεται πλέον σε αναπηρικό αμαξίδιο, συνεχίζει να τη βλέπει όσο πιο συχνά μπορεί.
«Κάποτε έλεγα πως θέλω να φύγω πρώτος από τη ζωή. Τώρα το εύχομαι ακόμα περισσότερο. Πρέπει να φύγω όσο ακόμα αντέχει το μυαλό μου» λέει με σπασμένη φωνή, ευχαριστώντας για το ενδιαφέρον και τη συνομιλία αυτές τις άγιες ημέρες.
Δείτε τις πρόσφατες εικόνες από την εμφάνισή του τον Νοέμβριο
