Ο ξαφνικός χαμός του Δημήτρη Μαρωνίτη, ενός από τα θύματα του τραγικού τροχαίου στη Ρουμανία, συγκλόνισε τους δικούς του ανθρώπους. Συγκινητική είναι η ανάρτηση ενός ανθρώπου που στάθηκε στο πλάι του σαν πατέρας και δάσκαλος τα τελευταία έξι χρόνια.
Μια σχέση που ξεκίνησε από την πρακτική άσκηση
Ο κ. Γιάννης γνώρισε τον Δημήτρη όταν εκείνος αποφάσισε να ξεκινήσει την πρακτική του για το πρώτο του τεχνικό πτυχίο. Όπως περιγράφει ο ίδιος, από την πρώτη στιγμή ανέπτυξαν μια ιδιαίτερη σχέση, με αγάπη και σεβασμό αμοιβαίο.
«Σε γνώρισα πριν περίπου έξι χρόνια χαρούμενο, αισιόδοξο για το μέλλον σου, όταν ήρθες στην εταιρεία και αποφάσισες να κάνεις πρακτική άσκηση στο πρώτο σου τεχνικό πτυχίο. Η εργατικότητα, η εντιμότητα, η πραότητα του χαρακτήρα σου, μοναδική η θέληση για μάθηση εκπληκτική. Από την πρώτη στιγμή νιώσαμε ότι εγώ απέκτησα ένα νέο δεύτερο γιο και εσύ έναν δεύτερο πατέρα. Εσύ ένα δάσκαλο και εγώ ένα μαθητή. Εξάλλου εσύ έτσι με έλεγες τις περισσότερες φορές: “δάσκαλε, πες εκείνο ή το άλλο τεχνικό θέμα”».
Όνειρα και σχέδια που έμειναν στη μέση
Η σχέση τους είχε εξελιχθεί σε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό, με κοινές προσδοκίες και σχέδια για το μέλλον. Είχαν συζητήσει πρόσφατα την πρακτική του δεύτερου πτυχίου του Δημήτρη και το ενδεχόμενο να αναλάβει το τεχνικό τμήμα της εταιρείας.
«Συζητούσαμε πριν λίγες μέρες για την πρακτική του δεύτερου πτυχίου σου και μετά να αναλάβεις το τεχνικό τμήμα της εταιρείας. Στεναχωριόμουν που ακολουθούσες την αγαπημένη σου ομάδα, τον ΠΑΟΚ, στα εκτός έδρας παιχνίδια και σε συμβούλευα να αποφεύγεις τις φασαρίες και να προσέχεις. Τις περισσότερες φορές με άκουγες με σεβασμό».
Η αγάπη του για τον ΠΑΟΚ και το ταξίδι χωρίς επιστροφή
Η αγάπη του Δημήτρη για την ομάδα του, τον ΠΑΟΚ, ήταν έντονη και πολλές φορές τον οδηγούσε σε ταξίδια για να την παρακολουθήσει. Το τελευταίο του ταξίδι θα ήταν στη Γαλλία, όπως είχε αναφέρει στον κ. Γιάννη.
«Η αγάπη σου για την τέχνη, την εργασία σου, την επιστήμη και το μέλλον σου ήταν πολύ μεγάλη, όμως η αγάπη σου για την αγαπημένη ομάδα ΠΑΟΚ πολύ μεγαλύτερη. Όταν τη Δευτέρα ήμασταν μαζί, μου ανακοίνωσες ότι θα πας με τα φιλαράκια σου στην Γαλλία για τον ΠΑΟΚ. Προσπάθησα να σε αποτρέψω όμως με καθησύχασες ότι θα πάτε με βαν όλοι η παρέα μέσω Ιταλίας. Πώς προέκυψε Ρουμανία, δεν ξέρω. Εξάλλου, μου είπες “μην στεναχωριέσαι, το ίδιο ταξίδι κάναμε στη Γαλλία πριν λίγο καιρό”».
Ένα μέλλον που δεν πρόλαβε να ζήσει
Η συγκινητική εξομολόγηση συνεχίζεται με λόγια για τη μητέρα του Δημήτρη και τη σύντροφό του, Ελπίδα, με την οποία ετοίμαζαν το επόμενο βήμα στη ζωή τους.
«Όμως η κακιά ώρα, η μοίρα και ίσως ένα λάθος δευτερολέπτου… Έφυγες για το μεγάλο ταξίδι χωρίς επιστροφή. Δημήτρη, ο πόνος, η στεναχώρια, η θλίψη μας πολύ μεγάλη. Τα δάκρυά μας περισσεύουν. Πόσο μάλλον της αγαπημένης μανούλας που σε είχε μοναχογιό και μονάκριβο, καθώς και της αγαπημένης σου Ελπίδας, που συζητούσαμε ότι πολύ σύντομα θα πας στους οικείους της να την ζητήσεις, και που ψάχναμε σπίτι (εξού και φωτογραφία) να μείνετε μαζί».
Ένα φωτεινό χαμόγελο που μένει
Τα τελευταία λόγια του κ. Γιάννη είναι γεμάτα συγκίνηση και αποχαιρετισμό σε έναν νέο άνθρωπο που έφυγε νωρίς, αφήνοντας πίσω μόνο αγάπη.
«Δημήτρη, η πραότητα του χαρακτήρος, η αγάπη σου για τους γύρω σου, το φωτεινό σου χαμόγελο θα μείνει για πάντα στην καρδιά μας και στη σκέψη μας.
Καλό σου ταξίδι (παιδί μου)
Ο δεύτερος πατέρας σου και δάσκαλός σου
Γιάννης»