«Στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι…». Μια φράση που για δεκαετίες συνόδευε την καθημερινότητα χιλιάδων ανθρώπων στην Ελλάδα και έμεινε χαραγμένη στη μνήμη όσων μεγάλωσαν πριν από το ίντερνετ και τα smartphones. Πίσω από αυτή τη βελούδινη φωνή κρυβόταν μια γυναίκα με ξεχωριστή πορεία και ένα τέλος βαθιά συγκλονιστικό.
Η ιστορία της Καλλιόπης.
«Στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι…». Δεν υπάρχει σχεδόν κανείς από τους παλαιότερους που να μην έχει καλέσει το «141» και να μην έχει ακούσει εκείνη τη μελωδική, ήρεμη φωνή να αναγγέλλει την ακριβή ώρα στην Ελλάδα. Ήταν χρόνια μακριά από την ψηφιακή εποχή, τότε που ένα τηλεφώνημα αρκούσε για να μάθεις τι ώρα είναι.
Η φωνή αυτή ήταν γνωστή σε όλη τη χώρα, όχι μόνο μέσα από το 141 του ΟΤΕ, αλλά και από τις εκπομπές της κρατικής ραδιοφωνίας της ΕΡΤ.
Λίγοι όμως ήξεραν ποια ήταν πραγματικά. Το όνομά της, το πρόσωπό της και τη θλιβερή ιστορία της Καλλιόπης Παΐσιου. Της γυναίκας που έγινε η «φωνή» του 141 και συμμετείχε στην πρώτη οργανωμένη ραδιοφωνική προσπάθεια στην Ελλάδα το 1948, που αργότερα θεωρήθηκε προπομπός της ΥΕΝΕΔ.
Η Καλλιόπη Παΐσιου, γνωστή στους συναδέλφους της ως «Πιπίτσα», άφησε το στίγμα της στη ραδιοφωνία για δεκαετίες, από τα χρόνια του ’50 και μετά.
Από το 1960 και για πολλά χρόνια, ήταν εκείνη που εκφωνούσε τη χαρακτηριστική φράση «στον επόμενο τόνο», στο πλαίσιο της τηλεφωνικής υπηρεσίας ενημέρωσης ώρας του ΟΤΕ. Η φωνή της παρέμεινε αναλλοίωτη μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1990.
Η ίδια είχε μιλήσει ανοιχτά για το πώς επελέγη για αυτή τη δουλειά:
«Στη δεκαετία του ’50, μας φώναξαν από τον ΟΤΕ περίπου δέκα εκφωνήτριες. Πήγαμε στο στούντιο της ΕΡΤ για να κάνουμε το δοκιμαστικό. Μετά από λίγο, με φώναξαν και μου είπαν: ‘κ. Παΐσιου εσάς επιλέξαμε’. ‘Εμένα;’, τους ρώτησα. Έτσι έγινε».
Συχνά χαρακτήριζε το γεγονός μια απλή σύμπτωση:
«Η ώρα… Μια σύμπτωση ήταν. Τίποτε παραπάνω. Μου το ζήτησαν, την εκφώνησα. Τέλος. Αυτό είναι όλο. Πέρασα τόσα στο ραδιόφωνο. Τριάντα δύο χρόνια εκφωνήτρια… Μόνο αυτό, ένα ‘στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι…’ έμεινε από μένα;», έλεγε με εμφανή πικρία.
Το τραγικό τέλος
Το τέλος της ζωής της ήταν δραματικό. Η Πιπίτσα Παΐσιου είχε καθηλωθεί στο κρεβάτι ύστερα από σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Πέντε ημέρες μετά την έξοδό της από το νοσοκομείο, με τους γιατρούς να μην αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας, ο σύζυγός της, Τάκης Παΐσιος, τη σκότωσε μέσα στο σπίτι τους στα Βριλήσσια, στις 19 Μαρτίου 2010. Αμέσως μετά έδωσε τέλος και στη δική του ζωή.
Σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση, της προκάλεσε ασφυξία τοποθετώντας μαξιλάρι στο πρόσωπό της την ώρα που κοιμόταν. Στη συνέχεια, έστησε ένα μαχαίρι κάθετα στο πάτωμα και έπεσε πάνω του, επιλέγοντας να φύγει από τη ζωή ακολουθώντας τη γυναίκα που αγαπούσε.
Δείτε το βίντεο:
Το έκανε για να τη λυτρώσει
Λίγο πριν αυτοκτονήσει, ο Τάκης Παΐσιος άφησε ένα γράμμα πάνω στο κομοδίνο, φροντίζοντας να είναι ορατό. Σε αυτό εξηγούσε τους λόγους της πράξης του, τονίζοντας πως οδηγήθηκε εκεί από αγάπη και απόγνωση:
«Η απελπισία και η απόγνωση με οδήγησαν στη λύση αυτού του δράματος. Είμαι ο θύτης και το θύμα. Ειδοποιήστε την κόρη μου και την αδελφή μου. Επείγον! Στις 12.30 σχολάει η εγγονή μου. Ενημερώστε την μάνα της, τη Λήδα, να πάει να την πάρει. Ό,τι έχω τα αφήνω στην κόρη μου. Τα χρήματα είναι για την εγγονή μου».
Λίγο αργότερα, η κόρη του ζευγαριού επέστρεψε από το σχολείο, όπου είχε πάει να πάρει τη μικρή. Μπαίνοντας στο σπίτι, βρήκε την πόρτα ανοιχτή και στην κρεβατοκάμαρα αντίκρισε τους γονείς της νεκρούς.
Μέχρι τότε, κανείς δεν γνώριζε ότι ο 90χρονος άνδρας είχε καλέσει στις 8.20 την Άμεση Δράση, προαναγγέλλοντας όσα επρόκειτο να κάνει. Αστυνομικοί έφτασαν στο σπίτι, αλλά ήταν ήδη αργά.
«Όταν η Πιπίτσα έπαθε το εγκεφαλικό και δεν μπορούσε να ανταποκριθεί, ο Τάκης προσπαθούσε να τα προλάβει όλα. Την πήγαινε στο νοσοκομείο, τη φρόντιζε, έβγαζε το εγγονάκι βόλτα, έκανε τα ψώνια. Κάποια στιγμή λύγισε. Κανείς όμως δεν περίμενε να φτάσει εκεί…», είχε καταθέσει γειτόνισσα του ζευγαριού.
Μέχρι σήμερα, πολλοί δεν μίλησαν για έγκλημα, αλλά για μια πράξη που, στα μάτια όσων τους ήξεραν, έμοιαζε με ακραία εκδήλωση ανιδιοτελούς και βαθιάς αγάπης.
