Ένας 24χρονος καταδικάστηκε για τον θάνατο της 27χρονης Ειρήνης Καντένα, την οποία παρέσυρε με μηχανάκι και εγκατέλειψε λίγο πριν από τον γάμο της. Η απόφαση του δικαστηρίου έφερε συγκίνηση και αγανάκτηση στους συγγενείς της.
Καταδίκη σε 12 χρόνια κάθειρξη για τον οδηγό
Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης επέβαλε ποινή κάθειρξης 12 ετών σε έναν 24χρονο που κρίθηκε ένοχος για επικίνδυνη οδήγηση με θανατηφόρα κατάληξη και εγκατάλειψη θύματος. Το δυστύχημα σημειώθηκε το 2022, όταν η 27χρονη νηπιαγωγός Ειρήνη Καντένα παρασύρθηκε από τη μηχανή του κατηγορούμενου την ώρα που περπατούσε στην οδό Παπαναστασίου, μπροστά από το νοσοκομείο Θεαγένειο.
Ο νεαρός, αλβανικής καταγωγής, δεν σταμάτησε να βοηθήσει, αλλά μετέφερε τη μηχανή του σε άλλο σημείο. Συνελήφθη λίγες ώρες αργότερα στο πλαίσιο του αυτοφώρου. Η Ειρήνη, που είχε βγει με τις φίλες της για τις προετοιμασίες του γάμου της, υπέστη σοβαρά τραύματα και νοσηλεύτηκε σε καταστολή. Παρά τις προσπάθειες των γιατρών και την εγχείρηση στην οποία υποβλήθηκε, δεν τα κατάφερε.
«Η ψυχή της κόρης μου ζητάει δικαιοσύνη»
Η μητέρα της 27χρονης κατέθεσε στο δικαστήριο ζητώντας την παραδειγματική τιμωρία του κατηγορούμενου. Όπως είπε, «η ψυχή της κόρης μου ζητάει δικαιοσύνη». Ξεκαθάρισε πως η κόρη της δεν επέστρεφε από ξέφρενο πάρτι, αλλά είχε πάει για τις τελευταίες ετοιμασίες του γάμου.
Ο 24χρονος στην απολογία του αρνήθηκε τις κατηγορίες. Υποστήριξε πως πήγαινε στο σπίτι του, άρχισε να βρέχει, κι ενώ οδηγούσε με 50 χλμ./ώρα, το μηχανάκι του γλίστρησε και έπεσε πάνω στην κοπέλα. Ο εισαγγελέας όμως μίλησε για έναν κυνικό και αμετανόητο άνθρωπο, ζητώντας την καταδίκη του.
Η τραγική ειρωνεία: Παρασύρθηκε λίγο πριν από τον γάμο της
Η Ειρήνη Καντένα, μια νέα γυναίκα από τη Θεσσαλονίκη, είχε βγει με τις φίλες της το βράδυ της Πέμπτης για το αποχαιρετιστήριο πάρτι πριν τον γάμο. Ήταν μόλις δύο μέρες πριν από την ημέρα που θα παντρευόταν. Καθώς επέστρεφε, παρασύρθηκε από μηχανάκι που οδηγούσε ένας 20χρονος αλβανικής καταγωγής (σύμφωνα με μεταγενέστερη πληροφορία για την ηλικία) ο οποίος την εγκατέλειψε αβοήθητη μπροστά στο Θεαγένειο.
Η Ειρήνη μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου παρέμεινε διασωληνωμένη και σε κρίσιμη κατάσταση. Παρά τις ιατρικές προσπάθειες και τη χειρουργική επέμβαση, τελικά υπέκυψε στα τραύματά της. Η είδηση του θανάτου της προκάλεσε βαθιά θλίψη στην οικογένεια, τον σύντροφό της, τους φίλους και τους συνεργάτες της.
Το αποχαιρετιστήριο μήνυμα του εργοδότη της
Συγκλονιστική ήταν η ανάρτηση του υπεύθυνου του Κέντρου Δημιουργικής Απασχόλησης στην Κοζάνη, όπου εργαζόταν η Ειρήνη. Με λόγια βαθιάς αγάπης και οδύνης, μοιράστηκε τη δική του οπτική για τη νεαρή νηπιαγωγό:
«Ειρήνη μου καλημέρα…
Αυτήν η καλημέρα δεν είναι καλή σαν όλες τις άλλες που στέλνω κάθε μέρα στους φίλους μου…
Σαν αυτήν που έλεγες κάθε μέρα όταν μου άνοιγες την πόρτα με ένα φαρδύ πλατύ χαμόγελο…
Αυτήν την ώρα θα έπρεπε να είμαστε στο ΚΔΑΠ και να είμαστε με τα παιδιά που τόσο λάτρευες, που τόσο σε λάτρευαν…
Έρχομαι στην Θεσσαλονίκη αλλά όχι για τον γάμο σου, αλλά… δεν μπορώ να το πω…
Δεν μπορώ να πιστέψω ότι δε θα σε δω χαμογελαστή, όπως ήσουν πάντα…
Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι κάποιος αλήτης σε πήρε από κοντά μας…
Ένας “άνθρωπος” που ακόμα κι αν συλληφθεί, σε μερικά χρόνια (με τους νόμους που έχουμε) θα ξαναβγεί έξω στην κοινωνία και θα συνεχίσει τη ζωή του και μάλλον θα κάνει τα ίδια ή και χειρότερα σε κάποια άλλη Ειρήνη…
Βλέπεις δεν είχε την τύχη να τον εκπαιδεύσεις εσύ…
Να του μάθεις αυτά που μάθαινες στα παιδιά μας στο ΚΔΑΠ…
Να του μάθεις τι είναι ενσυναίσθηση, ότι δεν είναι καλό πράγμα το να πίνεις αλκοόλ και ειδικά, αν πιεις, να μην οδηγήσεις, γιατί μπορεί να κάνεις κακό…
Να παίξεις μαζί του, να του μάθεις να ζωγραφίζει, να χειροτεχνεί, να του μάθεις να αγαπά τα άλλα παιδιά και να κάνουν φίλους…
Σταμάτησα στα διόδια για να γράψω το κείμενο αυτό, γιατί δεν ήμουν σε θέση να οδηγήσω…
Θυμάμαι την πρώτη ημέρα που σε γνώρισα στη συνέντευξη, όταν ήρθες…
Η συνάδελφος του συντρόφου σου μου είχε πει για σένα, μου είπε τα καλύτερα και μου ζήτησε να σε δω, αν και ξέρει πόσο αυστηρός είμαι στην επιλογή προσωπικού.
Σε θυμήθηκα, όταν μου ανέφερε το επίθετό σου, γιατί μου είχε μείνει χαραγμένο το βιογραφικό σου…
Δεν ήταν σαν όλα τα άλλα…
Ήταν υπέροχο, κατέγραφες όλο σου το εκπαιδευτικό έργο, αλλά στη φωτογραφία είχες ένα αυστηρό ύφος και η αλήθεια είναι ότι για αυτό δεν σε είχα καλέσει νωρίτερα…
Χάρη στην Κατερίνα όμως… σε κάλεσα!
Λέω μέσα μου… ας κάνω το ψυχικό…
Και σκας μέσα στο γραφείο μου με το χαμόγελό σου, με την άνεση και τον τσαμπουκά που σε διέκρινε…
Στο τρίτο δευτερόλεπτο είχες κερδίσει… με το σπαθί σου τη θέση του νηπιαγωγού στο ΚΔΑΠ…
Ειρήνη μου, πόσο θα μας λείψεις…
Καμιά φορά σε μάλωνα για να σε συγκρατήσω καθώς έβγαζες πολύ πάθος πάνω στη δουλειά, αλλά το ήξερες κι εσύ τι ομαδάρα ήμασταν όλοι μαζί…
Ένιωθα τόσο ασφάλεια για τη λειτουργία του ΚΔΑΠ που μπορούσα να φύγω για τις άλλες δουλειές μου χωρίς να ανησυχώ…
Μαζί με τη Μαρία, την Σπυριδούλα και τη Ραφαέλα κάναμε μια αχτύπητη ομάδα που φάνηκε και από τα αποτελέσματα τόσο στην ποιότητα όσο και στην ποσότητα…
Γράφω το όνομά σου και δακρύζω…
Είμαι εδώ στα ψηλά, στα διόδια στον Πολύμηλο και σου γράφω, πριν έρθω να σε χαιρετίσω με τα άλλα κορίτσια για τελευταία φορά…
Ειρήνη μου, κορίτσι μου… καλό σου ταξίδι…
Έκανες αυτό που πάντα ήθελες να κάνεις…
Άφησες το στίγμα σου…
Έκανες δουλειά σ’ αυτή τη ζωή…
Όσο πρόλαβες…
Όσο σε άφησαν…»