Η συγκλονιστική ζωή της Σωτηρίας Μπέλλου, γεμάτη δυσκολίες, βία, φυλακή αλλά και ένα πείσμα που τη μετέτρεψε σε μία από τις σημαντικότερες φωνές του ελληνικού τραγουδιού.
Η Σωτηρία Μπέλλου, η τελευταία μεγάλη μορφή του ρεμπέτικου, γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1921 σε χωριό κοντά στη Χαλκίδα. Τα πρώτα της χρόνια τα πέρασε με τη γιαγιά και τον παππού της, ο οποίος ήταν ιερέας.
Οι γονείς της διατηρούσαν μπακάλικο και λόγω δουλειάς την άφησαν στους παππούδες της. Μεγάλωσε μαζί με τα τέσσερα αδέλφια της, έχοντας έντονη παρουσία στην εκκλησία, όπου έψελνε και περνούσε χρόνο χτυπώντας την καμπάνα. Στα έξι της επέστρεψε στο πατρικό της για να ξεκινήσει το σχολείο.
Το ανήσυχο παιδί που ονειρευόταν το τραγούδι
Παρότι μεγάλωσε σε αυστηρό περιβάλλον, η ίδια χαρακτήριζε τον εαυτό της «διαβολάκι». Ήταν ζωηρή, πεισματάρα και απαιτητική. Αυτή η δυναμική προσωπικότητα ήταν που τη βοήθησε αργότερα να κυνηγήσει το όνειρό της.
Η επιθυμία να γίνει τραγουδίστρια γεννήθηκε όταν, ως μαθήτρια, είδε την ταινία «Προσφυγοπούλα» με τη Σοφία Βέμπο. Εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από την ερμηνεία της, που άρχισε να τη μιμείται μπροστά στον καθρέφτη, αντιγράφοντας κινήσεις και εκφράσεις.
Αρχικά οι γονείς της θεωρούσαν αυτή την επιθυμία παιδικό παιχνίδι. Όταν όμως κατάλαβαν ότι το εννοούσε, αντέδρασαν έντονα. Εκείνη την εποχή, ιδιαίτερα για τις γυναίκες, το επάγγελμα της τραγουδίστριας είχε κακή φήμη. Ο πατέρας της ήθελε να τη δει παντρεμένη, με οικογένεια και ήσυχη ζωή στο χωριό. Η πραγματικότητα όμως ήταν τελείως διαφορετική.
Ένας γάμος που έγινε εφιάλτης
Το 1938 παντρεύτηκε τον Βαγγέλη Τριμούρα, έναν ελεγκτή λεωφορείων. Η σχέση ξεκίνησε με φλερτ, αλλά πολύ γρήγορα μετατράπηκε σε έναν δύσκολο και βίαιο γάμο.
Ο σύζυγός της ξενυχτούσε, έπινε και όταν εκείνη διαμαρτυρόταν, την κακοποιούσε. Σε μία από τις πιο σκληρές στιγμές της ζωής της, ενώ ήταν έγκυος, τη χτύπησε τόσο άγρια που έχασε το παιδί της. Παρά τα όσα περνούσε, η Μπέλλου δεν έφευγε εύκολα από αυτή τη σχέση.
Το βιτριόλι και η φυλακή που τη σημάδεψαν
Όταν έμαθε ότι ο άντρας της την απατούσε, έχασε τον έλεγχο. Σε έναν έντονο καυγά, του πέταξε βιτριόλι στο πρόσωπο. Το περιστατικό αυτό οδήγησε στη σύλληψή της και στη φυλάκισή της.
Η αρχική καταδίκη ήταν τρία χρόνια, ωστόσο τελικά έμεινε στη φυλακή για έξι μήνες. Παρόλα αυτά, το γεγονός αυτό τη σημάδεψε για όλη της τη ζωή.
Μετά την αποφυλάκισή της επέστρεψε στο σπίτι της, όμως πλέον αντιμετωπιζόταν με καχυποψία και αποδοκιμασία τόσο από την οικογένειά της όσο και από την κοινωνία. Σύντομα εντάχθηκε στον χώρο της Αριστεράς. Ήταν πλέον γνωστή ως κομμουνίστρια, τραγουδίστρια και πρώην κρατούμενη.
Η δύσκολη αρχή στην Αθήνα της Κατοχής
Στις 29 Οκτωβρίου 1940 αποφάσισε να φύγει για την Αθήνα, σε μια περίοδο που η Ελλάδα βρισκόταν ήδη σε πολεμική ένταση λόγω της ιταλικής εισβολής.
«Φεύγω, αλλά μια μέρα θα γυρίσω στη Χαλκίδα μεγάλη και τρανή», είπε στους γονείς της.
Το ταξίδι ήταν δύσκολο. Το τρένο ήταν γεμάτο στρατιώτες και ένας από αυτούς, βλέποντάς τη εξαντλημένη και πεινασμένη, της έδωσε ένα καρβέλι ψωμί. Από την άνεση του σπιτιού της, βρέθηκε να εξαρτάται από την καλοσύνη αγνώστων.
Στην Αθήνα αναγκάστηκε να κάνει κάθε είδους δουλειά για να επιβιώσει. Έπλενε πιάτα, πουλούσε τσιγάρα και παστέλια, δούλευε ως αχθοφόρος σε σταθμούς, ενώ πολλές φορές κοιμόταν σε βαγόνια τρένων.
Όπως είχε πει η ίδια: «Εγκατέλειψα τα πλούτη και ήρθα εδώ και έκανα την υπηρέτρια. Και λαντζιέρισα έγινα και Ριζοσπάστη πουλούσα».
Η επιστροφή, η αντίσταση και το ξεκίνημα της καριέρας
Οι δυσκολίες την ανάγκασαν προσωρινά να επιστρέψει στο πατρικό της, όμως εκεί αντιμετώπισε ξανά βία από τον πατέρα της. Έτσι πήρε την απόφαση να επιστρέψει στην Αθήνα και να αντέξει κάθε δυσκολία για να πετύχει.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στην Αντίσταση, συνελήφθη από τους Γερμανούς και υπέστη βασανιστήρια.
Παράλληλα, όταν δεν βρισκόταν υπό κράτηση, έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε σε ταβέρνες. Το 1945 εμφανιζόταν στην ταβέρνα του Καλλέργη στα Εξάρχεια. Εκεί την άκουσε ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο οποίος αναγνώρισε αμέσως το ταλέντο της και της άνοιξε τον δρόμο για μια σπουδαία καριέρα.
