Σήμερα, Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά έναν Άγιο με σπάνιο όνομα, που υπέμεινε βασανιστήρια επειδή αρνήθηκε να προδώσει την πίστη του στον Χριστό και στο τέλος οδηγήθηκε στον αποκεφαλισμό.
Σύμφωνα με το εορτολόγιο, τιμάται η μνήμη του Αγίου Ρηγίνου Ιερομάρτυρος και του Αγίου Ταρασίου. Σήμερα γιορτάζουν τα εξής ονόματα:
Ρηγίνη, Ρηγίνα, Ρεγίνα, Ρεγγίνα, Ρήγισσα, Ρηγούλα, Ρηγίλη, Ρήγω, Ρηγοπούλα, Ρήγας, Ρηγίνος, Ρήγος, Ταράσιος, Ταράσης, Ταρσή, Ταρσώ, Ταρασία και Ταρσίτσα.
Ο Άγιος Ρηγίνος επίσκοπος Σκοπέλου και Ιερομάρτυρας
Ο Άγιος Ρηγίνος γεννήθηκε στη Λιβαδειά Βοιωτίας στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ., από γονείς ευσεβείς και ενάρετους. Από μικρός έλαβε τόσο την κοσμική παιδεία όσο και την ορθόδοξη αγωγή, θεμελιώνοντας βαθιά πίστη και πνευματική καλλιέργεια. Η αγάπη του για τον Θεό και η αφοσίωσή του στην Εκκλησία τον ανέδειξαν σε σκεύος εκλογής και ζωντανό ναό της Αγίας Τριάδας.
Οι ταραχές μετά την Α’ Οικουμενική Σύνοδο
Έζησε στα χρόνια που βασίλευαν οι δύο γιοι του Μεγάλου Κωνσταντίνου: ο Κωνστάντιος στην Κωνσταντινούπολη και ο Κώνστας στη Ρώμη. Αν και ανατράφηκαν μέσα στη χριστιανική πίστη, ο Κωνστάντιος υιοθέτησε συνειδητά τις θέσεις του Αρειανισμού, ενώ ο Κώνστας παρέμεινε πιστός στις αποφάσεις της Α’ Οικουμενικής Συνόδου. Και οι δύο, πάντως, επιδίωξαν την καταπολέμηση της ειδωλολατρίας και τη διατήρηση της ενότητας της Εκκλησίας.
Ωστόσο, οι παρεμβάσεις τους στα εκκλησιαστικά ζητήματα όξυναν τις αντιπαραθέσεις μεταξύ των οπαδών και των αντιπάλων της Συνόδου, διευρύνοντας το ήδη υπάρχον ρήγμα. Οι αρειανικές έριδες του 4ου αιώνα προκάλεσαν έντονες αναταράξεις στον εκκλησιαστικό χώρο.
Σε αυτό το κλίμα, ο Άγιος Ρηγίνος στάλθηκε στη Σκόπελο από τον θείο του, Άγιο Αχίλλειο (15 Μαΐου), πολιούχο της Λάρισας, για να στηρίξει τους εξόριστους και να τους ενισχύσει στην ορθόδοξη πίστη.
Σύμφωνα με τον Συναξαριστή του Αγίου Αχιλλείου, ο Ρηγίνος συμμετείχε μαζί του στις εργασίες της Α’ Οικουμενικής Συνόδου το 325 μ.Χ. Παρότι η αίρεση του Αρείου καταδικάστηκε, οι υποστηρικτές της συνέχισαν να διαδίδουν τις απόψεις τους, προκαλώντας νέα αναστάτωση. Οι αυτοκράτορες Κωνστάντιος και Κώνστας συμφώνησαν τελικά στη σύγκληση νέας Συνόδου στη Σαρδική (σημερινή Σόφια) το 343 μ.Χ. Εκεί έλαβε μέρος και ο Άγιος Ρηγίνος, αντικρούοντας με θάρρος και θεολογική σαφήνεια τις αιρέσεις.
Το μαρτύριο και ο αποκεφαλισμός του
Μετά τη Σύνοδο επέστρεψε στη Σκόπελο. Λίγα χρόνια αργότερα, η Εκκλησία δοκιμάστηκε εκ νέου από τον αυτοκράτορα Ιουλιανό τον Παραβάτη (361 – 363 μ.Χ.), ο οποίος επιχείρησε να επαναφέρει την αρχαία ελληνική θρησκεία.
Κατά τους διωγμούς που εξαπέλυσε, ο Έπαρχος Ελλάδος και Σποράδων έφτασε στη Σκόπελο και κάλεσε τον Ρηγίνο να απαρνηθεί τον Χριστό και να προσκυνήσει τα είδωλα. Ο Άγιος, όμως, στάθηκε ακλόνητος. Στις 25 Φεβρουαρίου του 362 μ.Χ. οδηγήθηκε για τελευταία φορά ενώπιον του Επάρχου. Στις πιέσεις και τις προτροπές να αρνηθεί την πίστη του, δεν απάντησε τίποτα.
Οδηγήθηκε στο στάδιο του νησιού, όπου υπέστη φρικτά βασανιστήρια. Τελικά, στη θέση «Παλαιό γεφύρι», αποκεφαλίστηκε από τον δήμιο. Τη νύχτα, οι Χριστιανοί παρέλαβαν το τίμιο σώμα του και το έθαψαν στο δάσος του λόφου που υψώνεται πάνω από το σημείο του μαρτυρίου. Εκεί βρίσκεται μέχρι σήμερα ο τάφος του.
Ο Άγιος Ταράσιος Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης
Ο Άγιος Ταράσιος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη, από ευσεβείς και ευγενείς γονείς, τον Γεώργιο – κριτή και πατρίκιο – και την Ευκρατία. Ήταν θείος του Αγίου Φωτίου (6 Φεβρουαρίου). Χάρη στη μόρφωση και τις ικανότητές του ανέλαβε το αξίωμα του πρωτασηκρίτου.
Η εκλογή του μέσα σε δύσκολες εποχές
Η εποχή του σημαδεύτηκε από τη διαμάχη για τις ιερές εικόνες. Μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Παύλου Δ’ του Κυπρίου (30 Αυγούστου), η βασίλισσα Ειρήνη η Αθηναία, επίτροπος του ανήλικου γιου της Κωνσταντίνου ΣΤ’ (780 – 798 μ.Χ.), αναζήτησε έναν ηγέτη με θεολογική κατάρτιση, πίστη και διοικητική ικανότητα.
Έτσι, παρά τις αρχικές του αρνήσεις, ο Ταράσιος εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης από τους λαϊκούς, αφού πρώτα έλαβε τη διαβεβαίωση ότι θα συγκληθεί Οικουμενική Σύνοδος για την επίλυση των θεολογικών ζητημάτων. Η χειροτονία του πραγματοποιήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 784 μ.Χ.
Η Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος και το έργο του
Κατά την πατριαρχία του αποκαταστάθηκαν οι σχέσεις με τη Δυτική Εκκλησία επί Πάπα Αδριανού Α’ (771 – 795 μ.Χ.). Το 787 μ.Χ. συγκλήθηκε στη Νίκαια η Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος, η οποία καταδίκασε τους εικονομάχους και ακύρωσε τη Σύνοδο του 754 μ.Χ., θεμελιώνοντας τη διδασκαλία της στις θέσεις του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού (4 Δεκεμβρίου). Η όγδοη συνεδρία πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου οι βασιλείς Ειρήνη και Κωνσταντίνος υπέγραψαν τους Όρους της Συνόδου.
Ο Άγιος Ταράσιος αγωνίστηκε και κατά της σιμωνίας, δηλαδή της εξαγοράς εκκλησιαστικών αξιωμάτων. Παράλληλα ανέπτυξε σημαντικό φιλανθρωπικό έργο, προσφέροντας βοήθεια στους φτωχούς και ενισχύοντας την κοινωνική συνοχή.
Η αγάπη του για τον μοναχισμό τον οδήγησε στην ίδρυση Μονής στον Βόσπορο, όπου και τάφηκε μετά την οσιακή κοίμησή του, την Τετάρτη της Α’ εβδομάδας των Νηστειών το 806 μ.Χ. Το 813 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Α’ ο Ραγκαβές επένδυσε με άργυρο τον τάφο του, μαζί με τη βασίλισσα Προκοπία, δείχνοντας τον σεβασμό τους στη μνήμη του.
Η Σύναξη του Αγίου Ταρασίου τελούνταν στη Μεγάλη Εκκλησία.