Η 6η Μαΐου είναι αφιερωμένη σε έναν Άγιο που έζησε μακριά από τον κόσμο, σε σπηλιές και ερημικά μέρη, αφήνοντας πίσω του ένα ισχυρό πνευματικό αποτύπωμα.
Ποιοι γιορτάζουν σήμερα
Σύμφωνα με το εορτολόγιο, τιμάται η μνήμη του Οσίου Σεραφείμ που ασκήτευσε στο Όρος Δόμβου, καθώς και του Προφήτη Ιώβ.
Τα ονόματα που έχουν την τιμητική τους σήμερα είναι:
- Σεραφείμ, Σεραφειμία, Σεραφείμα,
- Σεραφίνα, Σεραφειμή, Σεραφειμούλα,
- Σεραφειμίτσα*,
- Ιώβ, Ιωβία, Ιώβη*.
Η ζωή του Οσίου Σεραφείμ
Ο Όσιος Σεραφείμ, κατά κόσμον Σωτήρης, γεννήθηκε στο Ζέλι Βοιωτίας από γονείς με βαθιά πίστη. Από πολύ μικρός έδειξε ιδιαίτερη αγάπη για τις Αγίες Γραφές και την ασκητική ζωή.
Σε νεαρή ηλικία, παρά τις αντιρρήσεις της οικογένειάς του, εγκαταστάθηκε στο Μονύδριο του Προφήτη Ηλία, στο όρος Κάρκαρα. Εκεί έκτισε ναό αφιερωμένο στον Σωτήρα Χριστό και αφιερώθηκε στην προσευχή και την άσκηση.
Η φήμη του εξαπλώθηκε γρήγορα και πολλοί πιστοί άρχισαν να τον επισκέπτονται για καθοδήγηση και βοήθεια. Θέλοντας όμως να αποφύγει τη δημοσιότητα, εγκατέλειψε το σπήλαιο και μετέβη στη Μονή των Αγίων Αναργύρων.
Η πορεία του στη μοναχική ζωή
Αργότερα εγκαταστάθηκε στη Μονή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα στο Σαγμάτιο όρος, ανάμεσα σε Βοιωτία και Εύβοια. Εκεί διακρίθηκε για την πνευματικότητά του και έλαβε το μοναχικό σχήμα, παίρνοντας το όνομα Σεραφείμ. Στη συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος.
Η φήμη του ως πνευματικού ανθρώπου ενισχυόταν συνεχώς, γεγονός που τον οδήγησε να αναζητήσει ξανά την απομόνωση, μακριά από τη δόξα και τον θαυμασμό των ανθρώπων.
Η ασκητική ζωή στο Δόμβου
Με την άδεια του ηγούμενου, εγκαταστάθηκε στη δυτική πλευρά του Ελικώνα, στην περιοχή Δομπού. Εκεί ίδρυσε ναό αφιερωμένο στον Σωτήρα, δημιούργησε κελιά και συγκέντρωσε γύρω του λίγους μοναχούς.
Για περίπου δέκα χρόνια έζησε σε αυστηρή άσκηση, μεταδίδοντας στους μαθητές του τα ιδανικά της μοναχικής ζωής και της πνευματικής καθαρότητας.
Το τέλος της ζωής του
Ο Όσιος Σεραφείμ εκοιμήθη σε ηλικία 75 ετών, στις 6 Μαΐου του 1602 μ.Χ., ημέρα Μεσοπεντηκοστής. Σύμφωνα με την παράδοση, είχε προαισθανθεί το τέλος του και κοινώνησε πριν αφήσει την τελευταία του πνοή.
Η ζωή του παραμένει μέχρι σήμερα παράδειγμα ταπεινότητας, πίστης και αφοσίωσης στην πνευματική πορεία.
