Ραγίζει καρδιές ο αδελφός καρκινοπαθούς που έκανε θεραπείες στην κλινική της Θεσσαλονίκης: «Νιώθω τύψεις και οργή»
«Το δωμάτιο νοσηλείας ήταν σε απαράδεκτη κατάσταση»
Μια ιδιαίτερα σοβαρή μαρτυρία έρχεται στο φως σχετικά με τη λειτουργία ογκολογικού τμήματος σε ιδιωτική κλινική της Θεσσαλονίκης, το οποίο, σύμφωνα με τις καταγγελίες, δεν διέθετε την απαιτούμενη άδεια λειτουργίας.
Ο Ζήσης Ναούμ, κάτοικος Καστοριάς, μίλησε για την περιπέτεια του αδελφού του, ο οποίος έπασχε από καρκίνο του πνεύμονα και είχε απευθυνθεί στη συγκεκριμένη κλινική προκειμένου να υποβληθεί σε χημειοθεραπείες.
Η θεραπεία του ξεκίνησε κανονικά, ενώ σε κάποια φάση της ασθένειάς του κρίθηκε αναγκαίο να παραμείνει για ολιγοήμερη νοσηλεία στην κλινική. Ήταν τότε που ο αδελφός του αντίκρισε από κοντά τις συνθήκες που, όπως καταγγέλλει, επικρατούσαν στο δωμάτιο νοσηλείας.
Μιλώντας στο ERTNews, ο Ζήσης Ναούμ περιέγραψε μια εικόνα που τον συγκλόνισε. Υποστήριξε ότι ο χώρος στον οποίο νοσηλευόταν ο αδελφός του βρισκόταν σε απαράδεκτη κατάσταση και ότι οι συνθήκες που αντίκρισε ήταν «πραγματικά άθλιες».
Ο ασθενής έφυγε τελικά από τη ζωή. Όταν αργότερα ο Ζήσης Ναούμ πληροφορήθηκε ότι το συγκεκριμένο ογκολογικό τμήμα φέρεται να λειτουργούσε χωρίς άδεια, ένιωσε, όπως εξομολογείται, τύψεις, θυμό και βαθιά οργή.
«Αντίκρισα πραγματικά άθλιες συνθήκες»
Ο Ζήσης Ναούμ θυμήθηκε την πρώτη φορά που χρειάστηκε να ανέβει στον θάλαμο όπου είχε μεταφερθεί ο αδελφός του. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, όπως εξήγησε, οι συναντήσεις τους γίνονταν κυρίως στο ισόγειο της κλινικής.
«Όταν λοιπόν πήγα εκεί, σε αυτές τις πρώτες φορές που πηγαίναμε στην κλινική, καθόμασταν στο ισόγειο και συζητούσαμε και τον ανεβάσανε σε θάλαμο. Εκεί αντίκρισα πραγματικά άθλιες συνθήκες. Το δωμάτιο νοσηλείας ήταν σε απαράδεκτη κατάσταση», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η αποκάλυψη για τη φερόμενη έλλειψη άδειας λειτουργίας του τμήματος ξύπνησε ξανά δύσκολες μνήμες και ερωτήματα που, όπως λέει, τον βασανίζουν μέχρι σήμερα.
«Νιώθω τύψεις και οργή»
Ο αδελφός του καρκινοπαθούς μίλησε για ένα διπλό συναίσθημα: από τη μία αισθάνεται μια μορφή δικαίωσης επειδή η υπόθεση διερευνάται και όσα είχε αντικρίσει βγαίνουν πλέον στο φως· από την άλλη, όμως, κουβαλά βαθιά θλίψη και τύψεις.
Όπως εξήγησε, για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν είχε μιλήσει δημόσια για τις συνθήκες που είδε. Εκείνη την περίοδο βίωνε ακόμη το πένθος και τον βαρύ πόνο από την απώλεια του αδελφού του, με αποτέλεσμα να μην έχει τη δύναμη να προχωρήσει σε καταγγελία.
Σήμερα ζητά να δοθούν σαφείς απαντήσεις για το πώς λειτουργούσε το συγκεκριμένο τμήμα, ποιοι είχαν την ευθύνη και πόσοι ακόμη ασθενείς ενδέχεται να πέρασαν από τις εγκαταστάσεις του.