Χρειάζονται περισσότερα χρήματα απ’ όσα πιστεύουν πολλοί για να φτάσει κάποιος στο σημείο της μέγιστης οικονομικά συνδεδεμένης ευτυχίας, σύμφωνα με νέα διεθνή ανάλυση που εξέτασε 123 χώρες. Η Ελλάδα μάλιστα εμφανίζεται σε σχετικά καλή θέση, καθώς οι μέσες αποδοχές πλησιάζουν σημαντικά το εισόδημα που θεωρείται αρκετό για υψηλά επίπεδα προσωπικής ικανοποίησης.
Πόσο κοστίζει η ευτυχία σε κάθε χώρα
Η σύνδεση ανάμεσα στο χρήμα και την ευτυχία αποτελεί διαχρονικά αντικείμενο συζήτησης. Παρότι η οικονομική άνεση δεν εξασφαλίζει απαραίτητα μια ευτυχισμένη ζωή, αρκετές έρευνες έχουν δείξει ότι το εισόδημα επηρεάζει σημαντικά το αίσθημα ευημερίας μέχρι ένα συγκεκριμένο σημείο.
Η νέα ανάλυση βασίστηκε σε παλαιότερη μελέτη του Πανεπιστημίου Purdue στις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία είχε καταλήξει ότι η αύξηση των εισοδημάτων βελτιώνει την ποιότητα ζωής μόνο έως ένα ορισμένο οικονομικό επίπεδο. Από εκεί και πέρα, η επιπλέον οικονομική ενίσχυση δεν μεταφράζεται απαραίτητα σε μεγαλύτερη ευτυχία.
Η Ισλανδία στην κορυφή της λίστας
Χρησιμοποιώντας τα ευρήματα της έρευνας του Purdue, η εταιρεία Remitly επανυπολόγισε τα δεδομένα λαμβάνοντας υπόψη τον πληθωρισμό, το κόστος ζωής και τις σύγχρονες οικονομικές συνθήκες σε 123 χώρες.
Στόχος ήταν να προσδιοριστεί το λεγόμενο «όριο εισοδήματος ευημερίας», δηλαδή το ποσό που θεωρείται επαρκές ώστε κάποιος να φτάσει στο ανώτατο επίπεδο οικονομικά συνδεδεμένης προσωπικής ικανοποίησης.
Στην κορυφή της κατάταξης βρίσκεται η Ισλανδία, όπου το απαιτούμενο ετήσιο εισόδημα υπολογίζεται στα 163.579 δολάρια. Ακολουθεί η Αυστραλία με 161.302 δολάρια, ενώ στην τρίτη θέση βρίσκεται η Ελβετία με 154.504 δολάρια.
Την πρώτη τετράδα συμπληρώνει η Νέα Ζηλανδία, όπου το αντίστοιχο ποσό ανέρχεται στα 137.361 δολάρια ετησίως.
Οι αναλυτές επισημαίνουν ότι οι υψηλές απαιτήσεις στις χώρες αυτές συνδέονται με το αυξημένο κόστος διαβίωσης, τις υψηλές τιμές αγαθών και υπηρεσιών, αλλά και τα εκτεταμένα κοινωνικά συστήματα που χρηματοδοτούνται μέσω υψηλότερης φορολογίας.
Παρά τα υψηλά οικονομικά όρια, η Ισλανδία εξακολουθεί να συγκαταλέγεται στις πιο ευτυχισμένες χώρες του κόσμου. Η κοινωνική συνοχή, η ασφάλεια, η ισότητα και το ισχυρό κοινωνικό κράτος φαίνεται πως παίζουν καθοριστικό ρόλο στη συνολική ποιότητα ζωής των πολιτών.
Η μοναδική χώρα που ξεπερνά το όριο ευημερίας
Η έρευνα εξέτασε επίσης κατά πόσο οι πραγματικοί μισθοί των πολιτών επαρκούν για να φτάσουν αυτό το επίπεδο οικονομικής ευημερίας.
Η μοναδική χώρα όπου οι μέσες αποδοχές ξεπερνούν το απαιτούμενο όριο είναι η Σλοβενία. Εκεί ο μέσος ετήσιος μισθός ανέρχεται σε 42.754 δολάρια, ενώ το όριο ευημερίας έχει υπολογιστεί στα 36.769 δολάρια.
Η επίδοση αυτή αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό στη στρατηγική της χώρας να ενσωματώνει δείκτες ποιότητας ζωής και κοινωνικής ευημερίας στον σχεδιασμό των δημόσιων πολιτικών, πέρα από τους παραδοσιακούς οικονομικούς δείκτες.
Αμέσως μετά ακολουθούν το Λουξεμβούργο, η Εσθονία, η Σιγκαπούρη, η Λιθουανία και η Τσεχία, χώρες όπου οι μέσοι μισθοί προσεγγίζουν σημαντικά το αντίστοιχο επίπεδο εισοδήματος που συνδέεται με την ευτυχία.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η παρουσία αρκετών χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, οι οποίες εμφανίζουν καλύτερη ισορροπία ανάμεσα στις αποδοχές και το κόστος ζωής σε σύγκριση με πολλές δυτικές οικονομίες.
Η θέση της Ελλάδας στην κατάταξη
Η Ελλάδα καταγράφει επίσης θετική εικόνα, καθώς περιλαμβάνεται στις δέκα χώρες όπου η επίτευξη του οικονομικού ορίου ευημερίας θεωρείται πιο προσιτή.
Σύμφωνα με την ανάλυση, το απαιτούμενο ετήσιο εισόδημα διαμορφώνεται περίπου στα 34.900 δολάρια, ενώ οι μέσες ετήσιες αποδοχές φτάνουν τα 27.900 δολάρια. Αυτό σημαίνει ότι ο μέσος Έλληνας καλύπτει σχεδόν το 80% του ποσού που συνδέεται με το ανώτατο επίπεδο οικονομικά προσδιοριζόμενης ευτυχίας.
Αντίθετα, στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρότι τα εισοδήματα παραμένουν υψηλά, το απαιτούμενο ποσό για την επίτευξη του συγκεκριμένου επιπέδου ευημερίας υπολογίζεται στα 134.827 δολάρια ετησίως. Ως αποτέλεσμα, ο μέσος Αμερικανός εργαζόμενος καλύπτει μόλις λίγο περισσότερο από το μισό του απαιτούμενου ορίου.
Η έρευνα δείχνει τελικά ότι η ευτυχία δεν εξαρτάται μόνο από το ύψος των αποδοχών, αλλά και από τη σχέση τους με το κόστος ζωής, την κοινωνική ασφάλεια και την ποιότητα των δημόσιων υπηρεσιών που απολαμβάνει κάθε πολίτης.