Η άνοια δεν εμφανίζεται ξαφνικά. Στις περισσότερες περιπτώσεις ξεκινά σταδιακά, με μικρές αλλαγές που εύκολα αποδίδονται στο άγχος, την ηλικία ή την καθημερινή κούραση. Το ερώτημα πώς ξεκινάει η άνοια απασχολεί συχνά συγγενείς και φροντιστές, οι οποίοι παρατηρούν πρώτοι ότι κάτι δεν λειτουργεί όπως πριν.
Η άνοια αποτελεί ένα κλινικό σύνδρομο που επηρεάζει τη μνήμη, τη σκέψη, τον προσανατολισμό και τη συμπεριφορά, οδηγώντας σταδιακά σε περιορισμό της αυτονομίας. Η νόσος Alzheimer είναι η συχνότερη αιτία, χωρίς όμως να είναι η μοναδική.
Οι πρώτες αλλαγές στη μνήμη
Το πιο συχνό αρχικό σύμπτωμα είναι οι διαταραχές της πρόσφατης μνήμης. Το άτομο μπορεί:
- να ξεχνά πρόσφατες συζητήσεις ή ραντεβού
- να επαναλαμβάνει τις ίδιες ερωτήσεις
- να χάνει αντικείμενα και να τα βρίσκει σε ασυνήθιστα σημεία
Σε αυτό το στάδιο, παλαιότερες αναμνήσεις συχνά παραμένουν ανέπαφες, γεγονός που καθυστερεί την αναγνώριση του προβλήματος.
Δυσκολία στην οργάνωση και στη σκέψη
Στα πρώτα στάδια της άνοιας μπορεί να εμφανιστούν δυσκολίες:
- στη διαχείριση οικονομικών
- στην οργάνωση καθημερινών δραστηριοτήτων
- στην ολοκλήρωση εργασιών που απαιτούν συγκέντρωση
Η σκέψη γίνεται πιο αργή και οι αποφάσεις απαιτούν περισσότερο χρόνο.
Αλλαγές στη συμπεριφορά και στη διάθεση
Η άνοια δεν αφορά μόνο τη μνήμη. Συχνά παρατηρούνται:
- ευερεθιστότητα ή απόσυρση
- απάθεια και απώλεια ενδιαφέροντος
- άγχος, καχυποψία ή ανεξήγητη θλίψη
Τέτοιες αλλαγές συχνά ανησυχούν πρώτα την οικογένεια.
Γήρανση ή άνοια;
Η περιστασιακή λησμοσύνη μπορεί να είναι φυσιολογική. Όταν όμως τα προβλήματα είναι συχνά, επαναλαμβανόμενα και επηρεάζουν την καθημερινή λειτουργικότητα, χρειάζεται ιατρική διερεύνηση.
Η σημασία της έγκαιρης ιατρικής αξιολόγησης
Η έγκαιρη διάγνωση επιτρέπει σωστή καθοδήγηση, καλύτερο προγραμματισμό της φροντίδας και ουσιαστική υποστήριξη του ασθενούς και της οικογένειας.
Αν παρατηρείτε πρώιμα σημάδια ή έχετε ερωτήματα σχετικά με το πώς ξεκινάει η άνοια, μπορείτε να απευθυνθείτε στον Δρ. Κακλαμάνο για υπεύθυνη ιατρική εκτίμηση και εξατομικευμένη καθοδήγηση, με στόχο τη διατήρηση της ποιότητας ζωής και της αξιοπρέπειας του ασθενούς.