Πέτρος Πολυχρονίδης για Μαζωνάκη: «Ήταν ο Γιώργος από τον 4ο όροφο» – Η ιστορία που αποκάλυψε από το 1984
Πολύ πριν γνωρίσει τη μεγάλη επιτυχία στις πίστες, ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν ένα παιδί που οργάνωνε παραστάσεις στην αυλή της πολυκατοικίας του. Μια άγνωστη ιστορία από εκείνα τα χρόνια αποκάλυψε ο Πέτρος Πολυχρονίδης, ο οποίος μεγάλωσε μαζί του στη Νίκαια.
Ο παρουσιαστής αποκάλυψε ότι οι δυο τους υπήρξαν γείτονες και έζησαν στην ίδια πολυκατοικία μέχρι τα εφηβικά χρόνια του μετέπειτα τραγουδιστή. Οι οικογένειές τους μοιράζονταν την ίδια αυλή, ενώ τα παιδιά περνούσαν μαζί μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς τους.
Για τον Πέτρο Πολυχρονίδη, πίσω από τον διάσημο καλλιτέχνη που αγάπησε ολόκληρη η Ελλάδα παρέμενε πάντα το παιδί που γνώριζε από τη γειτονιά.
«Για εμάς ήταν απλά ο Γιώργος από τον 4ο όροφο», έγραψε χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι οι παλιοί φίλοι και γείτονές του παρακολουθούσαν με περηφάνια τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα.
Η συγκινητική ανάρτηση του Πέτρου Πολυχρονίδη
Ο παρουσιαστής ανέφερε ότι διατηρεί δεκάδες όμορφες αναμνήσεις από τα παιδικά χρόνια που μοιράστηκε με τον Γιώργο Μαζωνάκη και τις αδελφές του, Βάσω και Μαρία.
Από όλες αυτές επέλεξε να αφηγηθεί μία ιστορία από το καλοκαίρι του 1984, όταν ο μελλοντικός τραγουδιστής ήταν μόλις 12 ετών.
Αναλυτικά όσα έγραψε:
«Για εμάς ήταν απλά ο Γιώργος από τον 4ο όροφο. Μέχρι τα 15 του, μεγαλώσαμε κάτω από τα ίδια κεραμίδια στην ίδια αυλή στη Νίκαια και όταν πρωτοξεκίνησε την καριέρα του, πολύ πριν γίνει αυτός ο κοσμαγάπητος καλλιτέχνης, ήμασταν τόσο περήφανοι φίλοι και γείτονες που ακολουθούσαμε με ενθουσιασμό τα πρώτα του βήματα στις πίστες.
Έχω δεκάδες όμορφες αναμνήσεις από αυτά τα παιδικά χρόνια (πριν τη δόξα) με τον Γιώργο, τη Βάσω και κυρίως τη Μαρία που μεγαλώσαμε μαζί, εκεί στην Μ.Μπότσαρη, αλλά θέλω να μοιραστώ μόνο τούτη.
Καλοκαίρι 1984. Ο 12χρονος Γιώργος και οι φίλοι του στην πολυκατοικία φτιάχνουν με τα χέρια τους ένα κουκλοθέατρο. Το απόγευμα ο Μαζωνάκης με μια χάρτινη ντουντούκα σαν ντελάλης, καλεί στην αυλή τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς να δούμε την παράσταση που ετοίμασαν αλλά ζητά να φέρουμε 2 δραχμές ο καθένας.
Ο εξάχρονος εαυτός μου ρώτα από αφέλεια γιατί θα πρέπει να δώσουμε λεφτά αφού δεν κατανοώ ακόμα την έννοια των συναλλαγών και ο Γιώργος μου απαντά αφοπλιστικά…
“Εδώ θα κάνουμε τέχνη Πετράκο. Αυτό οι μεγάλοι το πληρώνουν”.
Δεν κατάλαβα τίποτα τότε. Αργότερα συνειδητοποίησα το αυτονόητο. Ο Γιώργος δεν έγινε μετά καλλιτέχνης. Γεννήθηκε.
Αντίο..».
Δείτε την ανάρτηση:
«Ο Γιώργος δεν έγινε μετά καλλιτέχνης. Γεννήθηκε»
Η ανάμνηση του Πέτρου Πολυχρονίδη παρουσιάζει μια διαφορετική και βαθιά προσωπική πλευρά του Γιώργου Μαζωνάκη, από μια εποχή πολύ πριν από τη δημοσιότητα, τις μεγάλες συνεργασίες και τις γεμάτες πίστες.
Ήταν ένα παιδί που ήδη από τα 12 του χρόνια αναζητούσε τρόπους να δημιουργεί, να οργανώνει παραστάσεις και να παρουσιάζει την τέχνη του στους ανθρώπους της γειτονιάς.
Η αυτοσχέδια σκηνή, η χάρτινη ντουντούκα και το εισιτήριο των δύο δραχμών μοιάζουν σήμερα με μια μικρή πρόγευση της μετέπειτα πορείας του. Για τον Πέτρο Πολυχρονίδη, εκείνη η παιδική στιγμή επιβεβαίωνε κάτι που αντιλήφθηκε αρκετά χρόνια αργότερα: ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν αποφάσισε κάποια στιγμή να γίνει καλλιτέχνης, αλλά είχε γεννηθεί με αυτή την ανάγκη.