Η ξαφνική απώλεια του μοντέρ Κώστα Κοσμίδη στα 52 του χρόνια βύθισε στο πένθος την οικογένεια του Mega και όλους όσοι συνεργάστηκαν μαζί του.
Θλίψη στο Mega για τον χαμό του Κώστα Κοσμίδη
Βαρύ είναι το κλίμα στον τηλεοπτικό σταθμό Mega μετά την είδηση του αιφνίδιου θανάτου του μοντέρ Κώστα Κοσμίδη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή μόλις στα 52 του χρόνια. Με επίσημη ανακοίνωσή του, ο σταθμός αποχαιρέτησε έναν δικό του άνθρωπο, έναν πολύτιμο φίλο και έναν εξαιρετικό συνεργάτη.
Όπως έγινε γνωστό, ο Κώστας «έφυγε» ξαφνικά το βράδυ, όταν η καρδιά του τον πρόδωσε. Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός στους συναδέλφους του, οι οποίοι τον είχαν συνδέσει με τον επαγγελματισμό, την ηρεμία και τη διακριτική του παρουσία στο τμήμα μοντάζ. Παράλληλα, είχε μεγάλη αγάπη για τη φωτογραφία, μια τέχνη που υπηρετούσε με το ίδιο πάθος.
Ένας επαγγελματίας που ενέπνεε σιγουριά
Η απώλειά του αφήνει πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Όσοι τον γνώριζαν μιλούν για έναν άνθρωπο που ξεχώριζε για τον άψογο επαγγελματισμό του και για την αίσθηση ασφάλειας που δημιουργούσε σε κάθε συνεργασία.
Η σιγουριά που ενέπνεε δεν περιοριζόταν μόνο στις τεχνικές του γνώσεις. Πηγάζε από τον χαρακτήρα του, από τον τρόπο που διαχειριζόταν τις κρίσεις με ευγένεια, χαμόγελο και σεβασμό προς όλους.
Η αγάπη του για τη φωτογραφία και η ιδιαίτερη ματιά του
Παράλληλα με τη δουλειά του στο μοντάζ, ο Κώστας Κοσμίδης είχε αφιερωθεί και στη φωτογραφία. Η ενασχόλησή του αυτή επηρέασε βαθιά τη δουλειά του στην τηλεόραση. Είχε ανεπτυγμένη αίσθηση του φωτός, της σύνθεσης και της δύναμης της εικόνας, στοιχεία που αποτυπώνονταν ξεκάθαρα στα πλάνα που επεξεργαζόταν.
Για εκείνον, η εικόνα δεν ήταν απλώς ένα μέσο μετάδοσης πληροφοριών. Ήταν τρόπος έκφρασης, εργαλείο ανάδειξης της ουσίας και της αλήθειας κάθε θέματος. Αυτή η οπτική τον έκανε να ξεχωρίζει και να δίνει ξεχωριστό αποτύπωμα σε κάθε του δουλειά.
Το μεγαλύτερο κενό, όμως, είναι ανθρώπινο. Στην ανακοίνωσή του, το Mega μίλησε για «πόνο ψυχής», μια φράση που αποτυπώνει το κλίμα που επικρατεί στους διαδρόμους του σταθμού.
Όταν ένας άνθρωπος φεύγει τόσο απροσδόκητα, η σιωπή που ακολουθεί, ειδικά σε χώρους όπως οι μονάδες μοντάζ που λειτουργούν αδιάκοπα, γίνεται βαριά. Οι φίλοι και οι συνεργάτες του θυμούνται έναν άνθρωπο που δεν δημιουργούσε εντάσεις, που στεκόταν πάντα δίπλα στους νεότερους για να τους καθοδηγήσει και που αποτελούσε το «λιμάνι» σε ένα περιβάλλον που κινείται συνεχώς σε γρήγορους ρυθμούς.