Η ιστορία μιας γυναίκας που, αφού έχασε τον πρώτο της σύζυγο, προσπάθησε να ξαναχτίσει τη ζωή της. Όμως η νέα οικογενειακή πραγματικότητα αποδείχθηκε πιο δύσκολη απ’ όσο περίμενε, καθώς οι γονείς του νέου της συζύγου δεν αποδέχονται το πρώτο της παιδί.
Αληθινή ιστορία: Πρόκειται για πραγματικό περιστατικό, το οποίο δημοσιεύτηκε αρχικά στη σελίδα «singleparent». Πρωταγωνίστρια είναι μια γυναίκα που βίωσε μια μεγάλη απώλεια, αλλά προσπάθησε να προχωρήσει και να δημιουργήσει ξανά οικογένεια.
Ωστόσο, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν τόσο ομαλά όσο θα ήθελε. Οι γονείς του νέου της συζύγου δεν αποδέχονται το παιδί της από τον πρώτο της γάμο. Δείτε την ιστορία της, αλλά και την απάντηση ειδικού.
Η ιστορία ξεκινά με μια μεγάλη απώλεια
Θέλω να μοιραστώ μαζί σας τη δύσκολη κατάσταση που βιώνω αυτό το διάστημα. Θα ξεκινήσω από την αρχή… Όταν ήμουν 26 χρονών έχασα τον άντρα μου, ενώ ήμουν έγκυος στο πρώτο μας παιδί. Ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος για μένα, όμως μετά από μεγάλο αγώνα έφερα στον κόσμο ένα υγιέστατο αγοράκι.
Με τα πεθερικά μου από τον πρώτο μου γάμο διατηρούμε ακόμα πολύ καλές σχέσεις. Τους νιώθω σαν γονείς μου και εκείνοι στάθηκαν δίπλα μου από την πρώτη στιγμή.
Μετά από αρκετά χρόνια γνώρισα τον σημερινό μου σύζυγο. Από την αρχή όμως οι γονείς του δεν έβλεπαν θετικά τη σχέση μας εξαιτίας του παιδιού μου. Παρ’ όλα αυτά, η σχέση μας προχώρησε. Κάποια στιγμή έμεινα έγκυος και έτσι αποφασίσαμε να αφήσουμε πίσω μας όσα είχαν συμβεί.
Παντρευτήκαμε, γεννήθηκε το μωρό μας και στη βάφτισή του δώσαμε το όνομα του παππού του, του πατέρα του άντρα μου.
Το πρόβλημα με τα πεθερικά συνεχίζεται
Σήμερα, όμως, η κατάσταση παραμένει δύσκολη. Από την αρχή είχα καταλάβει ότι οι γονείς του δεν ήθελαν τον πρώτο μου γιο. Δεν το έκρυβαν κιόλας. Υπήρχαν φορές που έκαναν σαν να μην υπάρχει, ακόμα κι όταν ο άντρας μου τους έλεγε να πουν μια καλημέρα και στο παιδί.
Ο σύζυγός μου προσπαθούσε να με καθησυχάσει. Μου έλεγε ότι θα συνηθίσουν με τον καιρό και ότι χρειάζονται απλώς λίγο χρόνο.
Όμως το δεύτερο παιδί μου κοντεύει πλέον τα δύο χρόνια και η στάση τους δεν έχει αλλάξει καθόλου.
Εγώ αυτή τη στιγμή είμαι έγκυος στο τρίτο μου παιδί. Εδώ και κάποιο διάστημα έχω διακόψει κάθε επαφή μαζί τους. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται κάποιοι άνθρωποι να έρχονται σε ένα σπίτι όπου ζουν δύο παιδιά και να μιλούν μόνο στο ένα, ενώ στο άλλο μετά βίας απευθύνουν τον λόγο.
Και όταν το παιδί αντιδρά ή είναι πιο ζωηρό, ακούω σχόλια όπως: «Ε, να… είναι λίγο ζωηρός».
Μιλάμε για ένα παιδί μόλις πέντεμισι χρονών.
Το μεγαλύτερο δίλημμα που αντιμετωπίζει σήμερα
Το μεγαλύτερο πρόβλημά μου, όμως, δεν είναι τελικά οι γονείς του άντρα μου. Είναι ο ίδιος ο σύζυγός μου. Από τη μία πλευρά λέει ότι με στηρίζει και καταλαβαίνει την κατάσταση. Από την άλλη, όμως, μου λέει συνεχώς ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι και ότι πρέπει κάποια στιγμή να τα ξαναβρούμε.
Αυτή η πίεση υπάρχει σχεδόν καθημερινά και με έχει κουράσει πολύ. Έχω φτάσει σε σημείο να σκέφτομαι ότι ίσως έκανα λάθος που προσπάθησα να ξαναφτιάξω τη ζωή μου.
Εσείς τι θα με συμβουλεύατε να κάνω σε αυτή την κατάσταση;
Η πρώτη απάντηση της ψυχολόγου Βίκυς Μιχελή
Αγαπημένη φίλη,
καταρχάς θέλω να σου ευχηθώ με το καλό να έρθει στον κόσμο το τρίτο παιδάκι σου και να χαίρεσαι τα δύο που ήδη έχεις. Αυτό που βιώνεις είναι πράγματι δύσκολο και άβολο, τόσο για εσένα όσο και για τον σύζυγό σου από τη δική του πλευρά.
Καταλαβαίνω την πίκρα και το παράπονο που νιώθεις. Ο πρώτος σου γάμος δεν εξελίχθηκε όπως θα ήθελες, όμως σου άφησε κάτι πολύ σημαντικό: το παιδί σου. Επίσης, φαίνεται ότι τα πεθερικά σου από τον πρώτο γάμο στάθηκαν με μεγαλείο ψυχής δίπλα σου.
Θα περίμενε ίσως κανείς ότι τα προβλήματα θα υπήρχαν από εκείνη την πλευρά και όχι από τους γονείς του σημερινού σου συζύγου. Παρ’ όλα αυτά, βλέπουμε ότι τα πρώτα σου πεθερικά παραμένουν σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή σου και επιθυμούν να σε βλέπουν καλά, χωρίς να σου βάζουν εμπόδια.
Και αυτό είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο.
Τι εξηγεί για τη στάση των γονιών του συζύγου
Από την άλλη πλευρά, οι γονείς του συζύγου σου φαίνεται ότι έχουν ορισμένες προκαταλήψεις και αρκετά παλιές αντιλήψεις. Ίσως δυσκολεύονται να δεχτούν ότι μια γυναίκα που έχει ήδη ένα παιδί από προηγούμενο γάμο μπορεί να κάνει τον γιο τους ευτυχισμένο.
Επίσης, φαίνεται πως δυσκολεύονται να αποδεχτούν και να αγαπήσουν αυτό το παιδί σαν εγγόνι τους.
Καταλαβαίνω απόλυτα ότι ως μητέρα δεν θέλεις τα παιδιά σου να ξεχωρίζονται και να αντιμετωπίζονται διαφορετικά. Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό.
Η δική μου πρόταση θα ήταν, όταν νιώσεις έτοιμη, να προσπαθήσεις να κάνεις έναν ειλικρινή διάλογο μαζί τους. Να τους εξηγήσεις πόσο σε πληγώνει η στάση τους απέναντι στον μεγάλο σου γιο και ότι, ως μητέρα, δεν μπορείς να δεχτείς τέτοιου είδους διακρίσεις.
Θα ήταν σημαντικό να θέσεις και κάποια όρια. Να τους εξηγήσεις ότι τους δίνεις χρόνο να προσαρμοστούν, αλλά ότι αν δεν υπάρξει καμία αλλαγή στη συμπεριφορά τους, θα χρειαστεί να πάρεις άλλες αποφάσεις.
Η συμβουλή της ψυχολόγου για τη συνέχεια
Μπορείς επίσης να τους εξηγήσεις ότι ο σύζυγός σου βρίσκεται σε δύσκολη θέση ανάμεσα σε εσένα και στους ίδιους. Ότι έχεις καταλάβει πως θεωρούν «πρόβλημα» το γεγονός ότι υπάρχει ήδη ένα παιδί από προηγούμενο γάμο και να τους ζητήσεις να σκεφτούν πώς θα ένιωθαν αν βρίσκονταν εκείνοι στη δική σου θέση.
Όσο για τον σύζυγό σου, μπορείς να του προτείνεις να κάνει και ο ίδιος μια αντίστοιχη συζήτηση μαζί τους, αν δεν θέλεις να βρίσκεται παρών όταν μιλήσεις εσύ.
Είναι απόλυτα φυσιολογικό να θέλεις να είστε μια δεμένη οικογένεια. Ωστόσο, είναι σημαντικό να θυμάσαι ότι δεν μπορείς να αλλάξεις τους άλλους ανθρώπους — μπορείς όμως να ορίσεις τα δικά σου όρια.
Κάνε αυτή τη συζήτηση όσες φορές χρειαστεί, αν δοθεί η ευκαιρία, και μην περιμένεις απαραίτητα να αλλάξουν όλα από την πρώτη στιγμή.
Μερικές φορές χρειάζεται χρόνος.
Μην φοβηθείς επίσης να τους πεις ξεκάθαρα ότι καταλαβαίνεις τι πραγματικά πιστεύουν για εσένα. Αν δεν το κάνεις, υπάρχει πιθανότητα να συνεχίσουν να βρίσκουν δικαιολογίες, όπως ότι «ο μεγάλος γιος είναι ζωηρός» ή άλλα παρόμοια.
Σου εύχομαι μια καλή γέννα, με όσο το δυνατόν λιγότερο άγχος. Προσπάθησε να εστιάσεις στην οικογένειά σου. Αν κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να συμβαδίσουν με αυτό, δεν πειράζει — ίσως απλώς μέχρι εκεί φτάνουν.
Με εκτίμηση,
Βίκυ Μιχελή
* Πηγή: singleparent