Η ζωή της Δέσπως Διαμαντίδου μοιάζει με κινηματογραφική ταινία, γεμάτη έντονες στιγμές, μεγάλους έρωτες και διεθνείς επιτυχίες που άφησαν το στίγμα τους στο ελληνικό θέατρο και σινεμά.
Η Δέσπω Διαμαντίδου υπήρξε παντρεμένη στα πρώτα χρόνια της πορείας της με τον επίσης γνωστό ηθοποιό Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Ωστόσο, ο δεσμός τους δεν κράτησε πολύ και σύντομα ακολούθησαν διαφορετικές διαδρομές, τόσο προσωπικά όσο και επαγγελματικά.
Η καταγωγή της ήταν από τη Ρωσία και δεν φοίτησε ποτέ σε ελληνικό σχολείο, καθώς ολοκλήρωσε τη μόρφωσή της σε γερμανική σχολή. Ήταν εγγονή του μηχανικού Σπυρίδωνα Κριτσιλή, ο οποίος είχε εκλεγεί πολλές φορές βουλευτής. Σε συνέντευξή της στα “Νέα”, είχε πει χαρακτηριστικά: “Δεν πήγα ποτέ σε σχολείο ελληνικό. Ό,τι έμαθα, το έμαθα με ιδιαίτερα μαθήματα. Αλλά μιλώ και γράφω, πιστεύω, ωραία ελληνικά, έχω κάνει και μεταφράσεις. Όσον αφορά τη στοιχειώδη και μέση εκπαίδευση, πήγα κατευθείαν στο Γερμανικό Σχολείο”.
Δείτε το βίντεο:
Από τον αθλητισμό στο θέατρο
Πέρα από την υποκριτική, η Δέσπω Διαμαντίδου είχε και σημαντική πορεία στον αθλητισμό. Σε νεαρή ηλικία είχε αναδειχθεί “πρωταθλήτρια Ελλάδος, παιδικής κατηγορίας”, υπό την καθοδήγηση του εβραίου προπονητή της στη γυμναστική, ο οποίος έχασε τη ζωή του στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Νταχάου από τους ναζί.
Μετά τις σπουδές της στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1942 στον “Χορό της Μήδειας” του Ευριπίδη. Η πρώτη της μεγάλη αναγνώριση ήρθε όταν ενσάρκωσε τη Λαίδη Καρολίνα στο έργο του Τζέιμς Μπάρι “Δεν φταίει το αστέρι μας”.
Από το 1946 έως το 1950 αποτέλεσε βασικό μέλος του Εθνικού Θεάτρου, με μια μικρή διακοπή, ενώ επέστρεψε το 1954 και παρέμεινε μέχρι το 1963, συμμετέχοντας σε πλήθος θεατρικών παραστάσεων.
Η πορεία στον κινηματογράφο και το εξωτερικό
Το 1947 έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία “Τα παιδιά της Αθήνας”. Η διεθνής της καριέρα, όμως, ξεκίνησε τη δεκαετία του ’60, με τη συμμετοχή της στην ταινία “No Mr Johnson” (1965), σε παραγωγή του Τζέιμς Πάρις και σκηνοθεσία του Γρηγόρη Γρηγορίου.
Το 1967 αποφάσισε να φύγει για την Αμερική, όπου έζησε μέχρι το 1974, δηλαδή μέχρι την πτώση της Δικτατορίας στην Ελλάδα, εκφράζοντας έτσι έμπρακτα τη διαφωνία της με το καθεστώς της εποχής.
Η δυνατή φιλία με τη Μελίνα Μερκούρη
Η σχέση της με τη Μελίνα Μερκούρη ήταν ιδιαίτερα στενή, με τις δύο γυναίκες να μοιράζονται μια βαθιά φιλία. Μαζί ανέβηκαν στη σκηνή του Μπρόντγουεϊ, συμμετέχοντας στις θεατρικές εκδοχές των έργων “Ποτέ την Κυριακή” και “Ίλια Ντάρλινγκ” του Ζυλ Ντασσέν.
Σημαντικός σταθμός στη διεθνή της καριέρα ήταν ο ρόλος της Φράου Φράιντερ στο “Καμπαρέ”, όπου αντικατέστησε τη Λότε Λένια. Την ίδια περίοδο, συμμετείχε και στον κινηματογράφο, υποδυόμενη τη μητέρα του Γούντι Άλεν στην ταινία “Ο Ειρηνοποιός”.
Ο γάμος με τον Ανδρέα Φιλιππίδη
Στη δεκαετία του ’40 γνώρισε τον ηθοποιό Ανδρέα Φιλιππίδη, με τον οποίο παντρεύτηκε και απέκτησε έναν γιο, τον Μάριο. Ο γάμος τους έληξε το 1957, ωστόσο διατήρησαν καλές σχέσεις και αμοιβαία εκτίμηση.
Αξιοσημείωτο είναι πως η Διαμαντίδου παρέμεινε εγγεγραμμένη στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών με το επώνυμο “Φιλιππίδη”, ακόμη και μετά τον χωρισμό τους.
Ο μεγάλος έρωτας που συζητήθηκε
Το 1955 γνώρισε τον κατά 18 χρόνια νεότερό της Δημήτρη Παπαμιχαήλ, τότε μαθητή της στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, και ανάμεσά τους γεννήθηκε ένας έντονος έρωτας.
Η σχέση τους προκάλεσε αντιδράσεις στην κοινωνία της εποχής, ενώ λέγεται πως είχαν παντρευτεί κρυφά, χωρίς ποτέ να επιβεβαιωθεί.
Κατά τη διάρκεια της σχέσης τους, που φέρεται να κράτησε περίπου επτά χρόνια, η Διαμαντίδου στάθηκε δίπλα του ως μέντορας και στήριγμα. Εκείνος, νέος και φιλόδοξος, εξελίχθηκε σημαντικά δίπλα της, ενώ εκείνη ξεχώριζε ήδη για την παιδεία και την καλλιέργειά της, μιλώντας πέντε γλώσσες – κάτι σπάνιο για την εποχή.
Ο χωρισμός τους ήρθε απότομα, όταν η ίδια πληροφορήθηκε από τις εφημερίδες τον επικείμενο γάμο του Παπαμιχαήλ με την Αλίκη Βουγιουκλάκη.
Παρά την ένταση της κατάστασης, εκείνη κράτησε χαμηλούς τόνους. Δεν προκάλεσε ποτέ σκάνδαλα ούτε επιδίωξε δημοσιότητα. Αντίθετα, σύμφωνα με όσα λέγονται, έστειλε μια ανθοδέσμη στο ζευγάρι, ευχόμενη “βίον ανθόσπαρτον”, δείχνοντας την ανωτερότητα και την αξιοπρέπειά της.
Οι σημαντικές στιγμές της καριέρας της
Το 1991 τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο β’ γυναικείου ρόλου για την ταινία του Θόδωρου Σκρουμπέλου “Ο Τζόνι Κελν κυρία μου”.
Ξεχώρισε επίσης για το μεταφραστικό της έργο, ενώ συνεργάστηκε με πολλούς σημαντικούς έλληνες σκηνοθέτες.
Στη διάρκεια της καριέρας της συμμετείχε σε περισσότερες από 40 ελληνικές ταινίες. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν: “Θανασάκης ο Πολιτευόμενος” (1954), “Μανταλένα” (1960), “Ποτέ την Κυριακή” (1960), “Η Χιονάτη και τα επτά γεροντοπαλίκαρα” (1960), “Η Αλίκη στο Ναυτικό” (1961), “Άγγελοι του Πεζοδρομίου” (1962), “Τα κόκκινα φανάρια” (1963) και “Η γυνή να φοβείται τον άντρα” (1965).