Μερικά λόγια και προσευχές της Παναγίας μπορούν να γίνουν φως τις ώρες που η λύπη βαραίνει την ψυχή μας.
Το φως του Χριστού μέσα στο σκοτάδι της ψυχής
(Ιερομόναχος Σάββας Αγιορείτης) Οι αναμμένες λαμπάδες και τα κεριά που κρατάμε συμβολίζουν το θεϊκό φως Εκείνου που έρχεται για να διαλύσει το πυκνό σκοτάδι του κακού και να γεμίσει το σύμπαν με το φως της αιώνιας δόξας Του.
Το φως από τις λαμπάδες μάς υπενθυμίζει πόσο καθαρές και φωτεινές πρέπει να είναι οι ψυχές μας όταν βρισκόμαστε ενώπιον του Χριστού. Το φως ήρθε και φώτισε τον κόσμο που βρισκόταν βυθισμένος στο σκοτάδι. Η Ανατολή εξ ύψους μας επισκέφθηκε και έφερε φως σ’ εκείνους που κάθονταν στο σκοτάδι.
Ας φωτιστούμε, αγαπητοί μου, κι ας λάμψουμε με αυτό το φως. Όλοι μας ας γίνουμε μέρος αυτής της λαμπρότητας και ας γεμίσουμε με φως, ώστε να μη μείνει κανείς στο σκοτάδι.
(Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων, Λόγος στην Υπαπαντή – +11 Μαρτίου)
Όταν έρχεται η μελαγχολία
Αντίο θλίψη, ώρα να φύγεις! Η παρουσία σου κράτησε ήδη αρκετά. Από εδώ και πέρα, επιλέγω να ζήσω με χαρά. Και αυτή η χαρά βρίσκεται στο γλυκό βλέμμα αυτής της Μητέρας…
Αρκετά μας σκέπασε το πάπλωμα της θλίψης και της μιζέριας. Φτάνει κυρία Θλίψη.
Η Παναγία είναι πάντα κοντά μας
Να λέτε τα τούτα δυο τροπάρια της Παναγίας μας όταν μελαγχολείτε
Σήκω και φύγε, πήγαινε στα βράχια και στις πέτρες. Εκεί χτύπα τις γροθιές σου, άφησέ τις να ματώσουν.
Εγώ πιστεύω και λατρεύω αυτό το υπέροχο πρόσωπο της Παναγιάς μας.
Κανείς δεν πόνεσε περισσότερο από εκείνη, καμιά καρδιά δεν μάτωσε τόσο όσο η δική της.
Κι όμως, δεν έπαψε ποτέ να σπεύδει κοντά μας για να μας παρηγορήσει.
Έρχεται να μας πιάσει από το χέρι και να μας πει:
— Μην κλαίτε, παιδιά μου.
Εγώ πόνεσα περισσότερο από εσάς, μάτωσα. Η καρδιά μου σκίστηκε στα δύο.
Κι όμως άντεξα. Τα δάκρυά μου ήταν σαν πύρινες φλόγες, έκαιγαν τα σωθικά μου όσο ανέβαιναν για να κυλήσουν απ’ τα μάτια μου.
Κι όμως άντεξα.
— Και εμείς θα αντέξουμε, γλυκιά μας Παναγία, γιατί σε λατρεύουμε και σ’ αγαπάμε.
Δύο τροπάρια της Παναγίας για τις δύσκολες στιγμές
Η χάρη της Παναγίας:
1ο
«Μακαρίζομεν σέ πάσαι αι γενεαί, Θεοτόκε Παρθένε·
εν Σοί γάρ ο αχώρητος Χριστός ο Θεός Ημών χωρηθήναι ηυδόκησε.
Μακάριοι εσμέν καί ημείς, προστασίαν Σέ έχοντες·
ημέρας γάρ καί νυκτός πρεσβεύεις υπέρ ημών
καί τά σκήπτρα τής βασιλείας ταίς Σαίς ικεσίαις κρατύνονται.
Διό ανυμνούντες βοώμεν Σοί·
Χαίρε κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά Σού».
2ο
«Σέ, τό απόρθητον τείχος,
τό τής σωτηρίας οχύρωμα, Θεοτόκε Παρθένε, ικετεύομεν.
Τάς τών εναντίων βουλάς διασκέδασον,
τού λαού Σου τήν λύπην εις χαράν μετάβαλε·
υπέρ ειρήνης τού κόσμου πρέσβευε·
ότι Σύ εί, Θεοτόκε, η ελπίς Ημών».
Βοήθειά μας!
Το κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο:
«Τα πάθη και η κατάθλιψη – Τι είναι και πώς θεραπεύονται».