Η συγκινητική ιστορία του μικρού Θάνου, που βγήκε νικητής από μια σκληρή μάχη με τον παιδικό καρκίνο, συγκλονίζει και ταυτόχρονα γεμίζει ελπίδα κάθε γονιό που βιώνει κάτι παρόμοιο.
Ένα μικρό παιδί με απίστευτη δύναμη ψυχής
Ο Θάνος είναι ίσως ο πιο μικρός ηλικιακά, αλλά και ο πιο δυνατός ήρωας που φιλοξενήθηκε στην πλατφόρμα Mylittlestories. Ένα μωρό που μέσα σε μια νύχτα αναγκάστηκε να μεγαλώσει και να παλέψει για τη ζωή του. Όπως είπε και η μητέρα του: «ένα παιδί που σε μια νύχτα έγινε άντρας».
Η μητέρα του στέλνει μήνυμα σε άλλους γονείς
Η Χριστίνα θέλει να μάθουν όλοι οι γονείς πως:
«Ο παιδικός καρκίνος δεν έχει καμία σχέση με αυτόν των ενηλίκων. Ακόμα κι αν το παιδί φαίνεται πολύ επιβαρυμένο, έχει πολλές πιθανότητες να γίνει εντελώς καλά. 3 στα 4 παιδιά θεραπεύονται πλήρως.»
Η αρχή μιας δύσκολης διαδρομής
Τον Μάρτιο του 2020, όταν ο Θάνος ήταν μόλις 14 μηνών, ένας φαινομενικά απλός πυρετός ανησύχησε την παιδίατρό του. Η ίδια συνέστησε να κάνουν περισσότερες εξετάσεις στο Διαβαλκανικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Μέσα σε μόλις μιάμιση μέρα, ανακοινώθηκε στους γονείς το σοκαριστικό νέο: ένας όγκος 14 εκατοστών στο αριστερό επινεφρίδιο.
«Άνοιξε η γη κάτω από τα πόδια μας. Όλοι μάς έλεγαν ότι η επιστήμη έχει προχωρήσει, μπορεί να είμαστε τυχεροί, αλλά το μήνυμα ήταν πως οι πιθανότητες δεν είναι μαζί μας.»
Η διάγνωση και τα πρώτα εμπόδια
Η διάγνωση ήταν νευροβλάστωμα, ένας τύπος καρκίνου που εμφανίζεται κυρίως σε μικρά παιδιά, κάτω των 5 ετών. Η νόσος δεν εμφανίζει συμπτώματα μέχρι να έχει ήδη κάνει μεταστάσεις. Έπρεπε να μεταφερθεί στην Αθήνα για εξειδικευμένη φροντίδα. Όμως, ήταν η αρχή της πανδημίας και η χώρα μόλις είχε μπει στο πρώτο lockdown.
«Δεν μας δέχονταν γιατί ο Θάνος είχε πυρετό. Έπρεπε να κάνει τεστ, αλλά δεν υπήρχαν τότε. Το Διαβαλκανικό έφερε ειδικά για αυτόν το πρώτο τεστ που έκανε εκεί. Δεν ήξεραν καν πόσο να το χρεώσουν.»
Το χειρουργείο και η αρχή της αποκατάστασης
Αφού έφτασε στην Αθήνα, μεταφέρθηκε στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών όπου ευτυχώς διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχαν μεταστάσεις. Προχώρησαν σε χειρουργείο αφαίρεσης του όγκου που κράτησε 6,5 ώρες και είχε επιτυχή έκβαση. Στη συνέχεια, νοσηλεύτηκε αρχικά στο παιδοογκολογικό «Ελπίδα» και στη συνέχεια στο παιδοογκολογικό του νοσοκομείου «Μητέρα», όπου έμεινε για 18 μήνες.
Στο πλευρό του ήταν πάντα οι γονείς του και η γιατρός του, Ελένη Κοσμίδη-Βασιλάτου, την οποία οι γονείς χαρακτηρίζουν εξαιρετική.
Οι γονείς πίστευαν ότι το δύσκολο είχε περάσει
«Είχαμε διαβάσει διάφορα στο ίντερνετ και νομίζαμε ότι θα γίνει το χειρουργείο, θα κάνουμε κάποιες θεραπείες και θα τελειώσει. Δεν περιμέναμε να είναι τόσο μεγάλο το πρωτόκολλο.»
Ακολούθησε ένα βαρύ θεραπευτικό πρόγραμμα: χημειοθεραπείες, μεταμόσχευση μυελού των οστών, ακτινοθεραπείες και ανοσοθεραπεία. Από τη Νάουσα έφυγαν στις 11 Μαρτίου 2020 και επέστρεψαν μόλις τον Ιούλιο του 2021.
Γιατί δεν χρειάστηκε να πάνε στο εξωτερικό
«Η πρώτη σκέψη κάθε γονιού είναι να πάει το παιδί του στο εξωτερικό. Όμως τα πρωτόκολλα στην Ελλάδα είναι ίδια με αυτά στη Γερμανία και στη Νέα Υόρκη. Πρόσφατα, ο σύλλογος Φλόγα αγόρασε με πολλά χρήματα τα νέα εξειδικευμένα πρωτόκολλα, ώστε η θεραπεία να προσαρμόζεται στον γενετικό τύπο του όγκου. Δεν βασίζεται μόνο στη γενική διάγνωση. Παρέχει υποστήριξη σε οικογένειες: σπίτι, θέρμανση, αυτοκίνητο, τρόφιμα και ό,τι άλλο χρειάζεται κανείς ώστε να ασχοληθεί μόνο με το παιδί του.»
Ο μικρός Θάνος με τα δίδυμα αδέρφια του
Ο Θάνος βρήκε τη δική του “κανονικότητα” μέσα στην ασθένεια
Ο Θάνος δεν είχε φόβο ή άγχος, γιατί ήταν πολύ μικρός για να καταλάβει τι σημαίνει αρρώστια. Δεν είχε αναμνήσεις από άλλη ζωή. Αυτό που ζούσε του φαινόταν φυσιολογικό. Χαιρόταν όταν πήγαινε στο νοσοκομείο, έπαιζε με το ιατρικό προσωπικό και τα άλλα παιδιά. Το ίδιο ίσχυε και στη Φλόγα. Μπορούσε τη μια στιγμή να κάνει εμετό και την επόμενη να συνεχίσει το φαγητό του.
Η μεταμόσχευση ήταν η πιο σκληρή φάση
Η πιο δύσκολη περίοδος ήταν η μεταμόσχευση μυελού των οστών. Για 38 μέρες ο Θάνος έπρεπε να μείνει απομονωμένος, σε αποστειρωμένο περιβάλλον, χωρίς φυσική επαφή με τους γονείς του, που φορούσαν συνεχώς μάσκες. Τα πάντα γύρω του αποστειρωμένα, ακόμα και τα ρούχα. Την ημέρα της μεταμόσχευσης, στις 17 Αυγούστου, σταμάτησε να τρώει. Η πρώτη φορά που ξανάφαγε κάτι ήταν στις 18 Ιανουαρίου. Για έξι μήνες έπινε μόνο γάλα, καθώς οι πολλές χημειοθεραπείες είχαν αλλοιώσει τελείως τη γεύση του.
«Ακόμα και σήμερα είναι δύσκολος στο φαγητό. Το ευτύχημα είναι ότι ήταν τόσο μικρός, που δεν θα θυμάται τίποτα από όλα αυτά.»
