Η ιστορία ενός νέου κτηνοτρόφου από τις Σέρρες αποτυπώνει με τον πιο ωμό τρόπο τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική κτηνοτροφία, αλλά και την επιμονή όσων αρνούνται να εγκαταλείψουν τον τόπο και το επάγγελμά τους, ακόμη κι όταν χάνουν σχεδόν τα πάντα.
Έχασε 814 πρόβατα, αλλά όχι την απόφαση να συνεχίσει
Η περίπτωση του Χρυσοβαλάντη Ντάνη από τις Σέρρες είναι χαρακτηριστική της σκληρής πραγματικότητας που βιώνουν τα τελευταία χρόνια πολλοί κτηνοτρόφοι. Στο Ζευγολατιό Σερρών, ο νεαρός παραγωγός είδε σχεδόν ολόκληρο το κοπάδι του να αφανίζεται, χάνοντας 814 πρόβατα λόγω της ευλογιάς των αιγοπροβάτων, μιας ζωονόσου που έχει προκαλέσει τεράστιες ζημιές στην περιοχή. Η ασθένεια αυτή έχει οδηγήσει πολλές εκτροφές σε οικονομικό αδιέξοδο, αφήνοντας πίσω της κατεστραμμένες μονάδες και ανθρώπους χωρίς προοπτική. Παρά το σοκ και το βάρος της απώλειας, ο ίδιος δηλώνει αποφασισμένος να μείνει στον τόπο του και να ξεκινήσει ξανά από την αρχή, αναζητώντας τη δύναμη να ξαναστήσει την εκτροφή του.
Η κτηνοτροφία ως τρόπος ζωής από μικρή ηλικία
Για τον Χρυσοβαλάντη Ντάνη, η κτηνοτροφία δεν ήταν απλώς ένα επάγγελμα. Από παιδί μεγάλωσε μέσα στα κοπάδια και στην καθημερινότητα της παραγωγής, συνεχίζοντας μια οικογενειακή παράδοση. Με κόπο και συνεχή προσπάθεια, είχε καταφέρει να φτάσει τη μονάδα του σε επίπεδο αυτάρκειας ζωοτροφών που άγγιζε το 70–80%. Παράλληλα, είχε αποκτήσει και πτυχίο τυροκόμου, με στόχο να προχωρήσει στο επόμενο βήμα, αυτό της μεταποίησης των προϊόντων του. Όλα αυτά, όμως, πάγωσαν απότομα με την εμφάνιση της ασθένειας, ανατρέποντας κάθε σχέδιο και αφήνοντας πίσω έναν χώρο που — όπως ο ίδιος λέει — «ήταν γεμάτος ζωή».
Η ευλογιά πλήττει ολόκληρη την περιοχή των Σερρών
Η εξάπλωση της ευλογιάς των αιγοπροβάτων έχει χτυπήσει σκληρά την Περιφερειακή Ενότητα Σερρών, με μαζικές θανατώσεις ζώων και τεράστιες απώλειες εισοδήματος. Σε ορισμένες περιπτώσεις έχουν θανατωθεί δεκάδες χιλιάδες ζώα, ενώ εκατοντάδες οικογένειες βρίσκονται χωρίς εργασία και χωρίς σαφή προοπτική. Η ανασύσταση ενός κοπαδιού απαιτεί χρόνια, αλλά και σημαντικούς οικονομικούς πόρους, γεγονός που ενισχύει την ανασφάλεια στον κλάδο και ωθεί πολλούς παραγωγούς ακόμη και στη σκέψη της εγκατάλειψης του επαγγέλματος.
Ζητά ουσιαστική στήριξη για να ξαναρχίσει
Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο, ο Χρυσοβαλάντης Ντάνης προσπαθεί να σταθεί όρθιος και μιλά ανοιχτά για την ανάγκη πραγματικής στήριξης από την πολιτεία. Όπως επισημαίνει, απαιτούνται ουσιαστικά μέτρα πρόληψης, όπως ο εμβολιασμός, αλλά και οικονομικές ενισχύσεις που θα επιτρέψουν την επανεκκίνηση των εκτροφών. Οι αποζημιώσεις που έλαβε, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, δεν καλύπτουν σε καμία περίπτωση το μέγεθος της ζημιάς, καθώς η απώλεια των ζώων συνεπάγεται ταυτόχρονα απώλεια παραγωγής, επενδύσεων και χρόνων δουλειάς. Παρ’ όλα αυτά, δεν σκέφτεται να φύγει από τον πρωτογενή τομέα, επιμένοντας ότι η μόνη λύση είναι η ανασύσταση του ζωικού κεφαλαίου και η συνέχιση της προσπάθειας, όσο δύσκολο κι αν είναι το ξεκίνημα από το μηδέν.
Η μαρτυρία του μέσα από την εκπομπή «Περίμετρος»
Ο κ. Ντάνης περιέγραψε τη δοκιμασία που περνά μιλώντας στην εκπομπή «Περίμετρος», τονίζοντας πως είναι απαραίτητο η κυβέρνηση να δώσει ουσιαστικές λύσεις, καθώς είναι εξαιρετικά δύσκολο για έναν κτηνοτρόφο να σταθεί ξανά στα πόδια του μετά την απώλεια ολόκληρου του κοπαδιού του.
«Ο χώρος ήταν γεμάτος ζωή, Παλέψαμε πολύ για να μη μας βρει αυτή η ζωονόσος, για δύο χρόνια ραντίζαμε τα πάντα, δυστυχώς τα κουνούπια, τις μύγες, τα πουλιά δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε. Όταν έμαθα ότι έχουν ευλογιά, ίσως ήταν από τις πιο δύσκολες μέρες της ζωής μου, γιατί παλέψαμε πολύ για να φτάσουμε στο επίπεδο που ήμασταν. Θέλουμε να μείνουμε στον τομέα μας, δε σκεφτόμαστε να το παρατήσουμε. Η μονάδα είχε 70-80% αυτάρκεια στις ζωοτροφές. Έχω σπουδάσει και έχω πτυχίο τυροκόμου και είχα σκοπό να περάσουμε στη μεταποίηση, όμως αυτό πήγε πίσω. Λύση είναι η ανασύσταση του ζωικού κεφαλαίου. Αποθέματα δυνάμεων υπάρχουν, αλλά δεν ξέρω για πόσο ακόμα…Λύση επίσης είναι ο εμβολιασμός, κάποια επιδότηση για να ξαναφέρουμε ζώα. Με τις αποζημιώσεις που πήραμε είναι μηδαμινές», ανέφερε.
Σε μια περίοδο όπου ο πρωτογενής τομέας δοκιμάζεται από ζωονόσους, οικονομικές πιέσεις και αβεβαιότητα, η απόφαση να μείνει στον τόπο του και να ξαναχτίσει ό,τι χάθηκε αναδεικνύει όχι μόνο την αντοχή ενός ανθρώπου, αλλά και τη σημασία της επιμονής σε έναν κλάδο που εξακολουθεί να αποτελεί βασικό στήριγμα της τοπικής κοινωνίας και οικονομίας.