Η Ελλάδα μπροστά στη μεγάλη πρόκληση: Δημογραφικό, νέοι πολεμικοί άξονες και εθνική ισχύς
Η επόμενη μεγάλη σύγκρουση έχει ήδη ξεκινήσει, χωρίς να περιορίζεται στα παραδοσιακά πεδία των στρατιωτικών επιχειρήσεων, στους πυραύλους, στα πολεμικά πλοία και στα μη επανδρωμένα αεροσκάφη.
Η μάχη εξελίσσεται ταυτόχρονα στο Δημογραφικό, στην οικονομία, στην αμυντική βιομηχανία, στην Τεχνητή Νοημοσύνη, στις διεθνείς συμμαχίες και στην προστασία της ιστορικής ταυτότητας των λαών.
Στο νέο podcast του Geopolitico.gr, ο διευθυντής σύνταξης Χρήστος Κωνσταντινίδης συνεχίζει την ανάλυση που ξεκίνησε στην προηγούμενη εκπομπή, με αφετηρία ένα κρίσιμο ερώτημα: η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο· η Ελλάδα τι κάνει;
Το Δημογραφικό ως απειλή για την εθνική ασφάλεια
Η συζήτηση ξεκινά από το εσωτερικό μέτωπο και τη συνεχιζόμενη δημογραφική συρρίκνωση της Ελλάδας.
Η μείωση των γεννήσεων, η γήρανση του πληθυσμού, η αποχώρηση πολλών νέων στο εξωτερικό και η επιδείνωση της αναλογίας εργαζομένων προς συνταξιούχους δημιουργούν ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό περιβάλλον.
Πρόκειται για μια απειλή που δεν εμφανίζεται με στρατεύματα ή άρματα μάχης, μπορεί όμως σε βάθος χρόνου να αποδυναμώσει την παραγωγική βάση, την κοινωνική συνοχή, το ασφαλιστικό σύστημα και τη δυνατότητα της χώρας να στηρίξει αποτελεσματικά την άμυνά της.
Χωρίς επαρκή πληθυσμό και χωρίς νέες γενιές που θα παραμείνουν και θα δημιουργήσουν στην Ελλάδα, ακόμη και οι μεγαλύτερες στρατιωτικές επενδύσεις κινδυνεύουν να αποδειχθούν ανεπαρκείς.
Τα νέα διδάγματα του πολέμου και η «Ασπίδα του Αχιλλέα»
Στο στρατιωτικό πεδίο αναλύονται τα συμπεράσματα από τη δεύτερη σύγκρουση Ισραήλ–Ιράν και ιδιαίτερα η σημασία των διαθέσιμων αποθεμάτων αναχαιτιστικών πυραύλων.
Οι σύγχρονες πολεμικές επιχειρήσεις αποδεικνύουν ότι δεν αρκεί η απόκτηση προηγμένων οπλικών συστημάτων. Καθοριστικοί παράγοντες είναι η δυνατότητα συνεχούς υποστήριξης, η επάρκεια πυρομαχικών, η γρήγορη αναπλήρωση των αποθεμάτων και η αντοχή των αμυντικών δομών σε μια σύγκρουση μεγάλης διάρκειας.
Στο ίδιο πλαίσιο εξετάζονται τα ερωτήματα γύρω από την «Ασπίδα του Αχιλλέα». Ο ελληνικός έλεγχος του πηγαίου κώδικα αξιολογείται ως θετικό βήμα, όμως η πραγματική επιχειρησιακή αυτονομία θα κριθεί στην παραγωγή, στη συντήρηση και στη δυνατότητα επισκευής και αναπλήρωσης του εξοπλισμού.
Κομβικός θεωρείται και ο ρόλος της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας. Χωρίς ουσιαστική ελληνική συμμετοχή στην κατασκευή και στην τεχνολογική εξέλιξη των συστημάτων, η εξάρτηση από ξένους προμηθευτές θα εξακολουθήσει να αποτελεί σημαντική αδυναμία.
Ο άξονας Κίνας–Πακιστάν και η στρατηγική σημασία της Ινδίας
Την ίδια στιγμή, η στρατηγική συνεργασία ανάμεσα στην Κίνα και το Πακιστάν ενισχύεται, μεταβάλλοντας τις ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή.
Η Τουρκία εξάγει drones μεγάλου βεληνεκούς στο Ισλαμαμπάντ, ενώ η Ινδία βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα περιβάλλον που θυμίζει στρατηγική περικύκλωση. Οι εξελίξεις αυτές δεν είναι μακρινές ούτε αδιάφορες για την Ελλάδα.
Η Αθήνα καλείται να μετατρέψει τη σχέση της με το Νέο Δελχί σε μια σταθερή και μακροχρόνια συνεργασία, η οποία δεν θα περιορίζεται σε διπλωματικές δηλώσεις και συμβολικές επισκέψεις.
Οι δυνατότητες συνεργασίας εκτείνονται στην άμυνα, στην τεχνολογία, στην Τεχνητή Νοημοσύνη, στην παραγωγή στρατιωτικού εξοπλισμού και στην ανάπτυξη κοινών βιομηχανικών προγραμμάτων.
Αιγαίο, Θράκη και ιστορική μνήμη
Η ανάλυση επιστρέφει στη συνέχεια στο Αιγαίο και στις νέες απειλές που διατυπώνονται μέσα από τουρκικά μέσα ενημέρωσης και δημόσιες παρεμβάσεις.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στις προκλήσεις του Τζεμ Γκιουρντενίζ, στο ζήτημα της επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια και στην ανάγκη οι επίσημες δηλώσεις της Αθήνας να υποστηρίζονται από συγκεκριμένες πολιτικές και επιχειρησιακές ενέργειες.
Παράλληλα, αναδεικνύεται η στρατηγική σημασία της Θράκης και η ανάγκη προστασίας της πομακικής ταυτότητας απέναντι σε προσπάθειες αλλοίωσης ή εργαλειοποίησής της.
Στο επίκεντρο τίθενται ακόμη η διάσωση της ποντιακής γλώσσας και η συστηματική μελέτη των οθωμανικών αρχείων για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.
Η ιστορική μνήμη δεν αντιμετωπίζεται ως ένα ζήτημα που αφορά αποκλειστικά το παρελθόν, αλλά ως κρίσιμο στοιχείο της σύγχρονης εθνικής ταυτότητας και της διπλωματικής στρατηγικής.
Η εθνική ισχύς αποτελεί ένα ενιαίο σύστημα. Δημογραφική αντοχή, παραγωγή, τεχνολογική αυτονομία, αμυντική επάρκεια, διεθνείς συμμαχίες, ιστορική συνείδηση και πολιτική βούληση λειτουργούν συμπληρωματικά.
Χωρίς ανθρώπους, εγχώρια παραγωγή, τεχνολογία και συλλογική μνήμη, ακόμη και τα ισχυρότερα οπλικά συστήματα δεν μπορούν από μόνα τους να εγγυηθούν την ασφάλεια και το μέλλον μιας χώρας.
