Η ζωή της Άννας Φλωρινιώτη άλλαξε δραματικά μετά τις απώλειες που σημάδεψαν την οικογένειά της. Ο θάνατος του πατέρα της, Γιάννη Φλωρινιώτη, και του αδελφού της Νίκου έφερε μια νέα πραγματικότητα, μακριά από τα φώτα της σκηνής, γεμάτη δοκιμασίες αλλά και προσπάθεια να σταθεί ξανά στα πόδια της.
Η ζωή της άλλαξε μετά τις απώλειες
Μετά τον χαμό του πατέρα της και του αδελφού της, η καθημερινότητα της Άννας Φλωρινιώτη πήρε εντελώς διαφορετική τροπή. Τα φώτα της σκηνής έσβησαν ξαφνικά και τη θέση τους πήρε μια δύσκολη περίοδος γεμάτη θλίψη και αβεβαιότητα.
Η ίδια βρέθηκε αντιμέτωπη με καταστάσεις που δεν είχε φανταστεί ποτέ ότι θα ζήσει. Νύχτες γεμάτες αγωνία, στιγμές πόνου και μια πραγματικότητα που έπρεπε να αντιμετωπίσει μόνη της.
«Είχαμε περάσει δύσκολα χρόνια, ιδίως στα τρία, από τότε που έφυγε ο μπαμπάς μου. Αποφάσισα εκείνο το καλοκαίρι να έρθω για βοήθεια. Είναι το μαγαζί του μαμάς και ήρθα για λίγο να τη βοηθήσω, για να πει τα δικά της και να χαρώ το μαγαζί της. Κι εκεί έμεινα. Μου αρέσει ο χώρος της ομορφιάς κι έτσι κι αλλιώς έχω μεγαλώσει μέσα σε τέτοιους χώρους μια ζωή. Έχω αναλάβει το κομμάτι του μαγαζιού: ραντεβού, πληρωμές, ταμείο και οργάνωση», λέει.
Το κομμωτήριο της μητέρας της έγινε για εκείνη ένας χώρος ηρεμίας. Ένα μέρος όπου μπορούσε να συγκεντρωθεί στη δουλειά και να αφήσει, έστω και για λίγο, τον πόνο στην άκρη.
Η μάχη με την απώλεια και την αϋπνία
Όπως αποκαλύπτει η ίδια, εκείνη η περίοδος ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Η καθημερινότητά της είχε γεμίσει άγχος, ενώ ακόμη και ο ύπνος είχε γίνει πρόβλημα.
«Θα σου πω ότι εκείνο το διάστημα ούτε να κοιμηθώ δεν μπορούσα, είχα μεγάλο πρόβλημα. Ήταν δύσκολο, έκλαιγα συνέχεια. Έπρεπε να κάνω κάτι διαφορετικό στη ζωή μου, να κάνω κάτι που σχετίζεται με το μέλλον. Πήγα σε ψυχολόγο και είχα δύο επιλογές: ή να αρχίσω φαρμακευτική αγωγή ή να αρχίσω να δουλεύω πολύ. Διάλεξα να δουλεύω, να γυμνάζομαι, να περπατάω για να κουραστώ και να κοιμηθώ. Το πρόβλημά μου ήταν ο ύπνος, γιατί όταν ξάπλωνα, έρχονταν εικόνες και με “έπνιγαν”. Οι ενοχές. Οι αναμνήσεις. Η φωνή του πατέρα της».
Ο δεσμός με τον πατέρα της, τον τραγουδιστή Γιάννη Φλωρινιώτη, παραμένει έντονος ακόμη και μετά τον θάνατό του. Για την Άννα, η απουσία δεν έσβησε ποτέ πραγματικά — απλώς μεταμορφώθηκε σε μια διαρκή παρουσία μέσα στις αναμνήσεις της.
Δεν φοβήθηκε ποτέ τη δουλειά
Η Άννα Φλωρινιώτη τονίζει πως ποτέ δεν δίστασε να εργαστεί ή να δοκιμάσει διαφορετικά πράγματα στη ζωή της, χωρίς να την απασχολεί τι μπορεί να πει ο κόσμος.
«Γιατί στη ζωή μου μου άρεσε να κάνω δουλειές, να ασχολούμαι με κάτι. Ήθελα μονίμως να δουλεύω και ήθελα να δοκιμάζω κι άλλα πράγματα. Έχω κάνει γραφείο συνοδών. Έκανα τηλεφωνήτρια, στα οποία πήγαινα πολύ καλά. Έχω περπατήσει πολύ κόσμο. Και όταν με ρωτάνε τι θα πουν, η απάντησή της είναι αφοπλιστική: Όχι, δε με ενδιέφερε ποτέ τι θα πει ο κόσμος. Αν πουν “η Φλωρινιώτη δουλεύει σε γραφείο συνοδών ή κομμωτήριο”. Δεν με ενδιέφερε τίποτα από αυτά. Με ενδιέφερε να είμαι εγώ καλά. Βέβαια, δεν σταματάει ποτέ η δουλειά που γεννήθηκα να κάνω, που μεγάλωσα μέσα σε αυτή, που είναι η οικογενειακή κληρονομιά».
Ο πατέρας της παραμένει πάντα μέσα της
Για την Άννα Φλωρινιώτη, ο πατέρας της δεν έφυγε ποτέ πραγματικά. Παραμένει κομμάτι της ζωής της, της μνήμης της και της οικογενειακής ιστορίας που κουβαλά.
Και όσο περνά ο χρόνος, ο πόνος δεν εξαφανίζεται — απλώς αλλάζει μορφή.
«Όσο περνάει ο καιρός είμαι χειρότερα. Απλώς έχω αποδεχτεί την απώλεια. Τώρα μπορώ να ακούσω τη φωνή του μπαμπά μου λίγο και να μη με πειράξει τόσο. Πριν με το που άκουγα τη φωνή του πάθαινα σοκ. Από τραγούδι, με έπιανε το στομάχι, νόμιζα θα λιποθυμήσω».
Η σχέση τους ήταν πάντα πολύ στενή. Από μικρή ηλικία δούλευαν μαζί και περνούσαν τον περισσότερο χρόνο τους ο ένας δίπλα στον άλλον.
«Ήμασταν πολύ δεμένοι. Από μικρό παιδί δουλεύαμε μαζί. Ήμασταν πάντα μαζί. Γιορτές, δουλειές, στο ίδιο δωμάτιο. Λέγαμε τα πάντα. Δεν ξεπερνιέται ποτέ. Μαθαίνεις να ζεις με την απώλεια», λέει.
Η ζωή συνεχίζεται με δύναμη
Σήμερα, η Άννα Φλωρινιώτη προσπαθεί να προχωρήσει μπροστά. Βρίσκεται καθημερινά στο κομμωτήριο, ανάμεσα σε καρέκλες, καθρέφτες και πελάτες, ενώ μέσα της κουβαλά τις αναμνήσεις μιας ζωής γεμάτης μουσική και σκηνές.
Τα μάτια της έχουν γνωρίσει τον πόνο, αλλά συνεχίζουν να κοιτούν το μέλλον. Η καρδιά της πληγώθηκε βαθιά, όμως βρήκε τη δύναμη να συνεχίσει να χτυπά.