Η εξομολόγηση του Ανδρέα Μικρούτσικου για την οικονομική του κατάρρευση δεν είναι απλώς μια αφήγηση απώλειας, αλλά μια ωμή παραδοχή για το πώς αλλάζει η ζωή όταν όλα ανατρέπονται. Ο ίδιος μίλησε ανοιχτά για τα λάθη, τις στερήσεις και τους ανθρώπους που έμειναν – ή χάθηκαν – όταν τα φώτα χαμήλωσαν.
«Πολλοί με πήραν να με βοηθήσουν, πολλοί δεν με πήραν, που έπρεπε να με πάρουν»
Η αποδοχή μιας αποτυχίας, ειδικά όταν έχεις ζήσει στην κορυφή, θέλει ψυχικό σθένος. Ο Ανδρέας Μικρούτσικος, μιλώντας στο podcast «Anestea» στο YouTube, περιέγραψε τη διαδρομή από την άνεση και την οικονομική ευχέρεια μέχρι την απόλυτη οικονομική κατάρρευση, χωρίς ωραιοποιήσεις και χωρίς να κρύψει την αλήθεια του.
Ήξερα ότι θα το έχανα το σπίτι μου
Για έναν άνθρωπο που είχε ταυτιστεί με την επιτυχία και τις υψηλές αμοιβές, η πτώση δεν ήταν απλώς οικονομική. Ήταν βαθιά προσωπική. Ο παρουσιαστής θυμήθηκε την περίοδο που αποσύρθηκε συνειδητά, γνωρίζοντας ότι το τέλος για την περιουσία του είχε ήδη δρομολογηθεί.
«Ήμουν απομονωμένος, έβγαινα, δεν πήγαινα για διακοπές, ή στο σπίτι μου στη Μήλο, γιατί ήξερα ότι θα το χάσω το σπίτι μου. Δεν ξαναπήγα καλοκαίρι στη Μήλο με τα σκάφη και τα φουσκωτά μου», ανέφερε, δείχνοντας πόσο δραματικά είχε αλλάξει η καθημερινότητά του.
Από την υπερβολή στη στέρηση
Η μετάβαση από την αφθονία στη στέρηση ήταν απότομη. Και ο ίδιος δεν δίστασε να αναλάβει την ευθύνη για τις επιλογές του. Δεν κρύφτηκε πίσω από δικαιολογίες.
«Εκτός από μία στενοχώρια που μεταφραζόταν σε κάποια λάθη που έκανα και συνέβη αυτό, στη μετάβαση έλεγα “καλά να πάθω”, δεν με έπιανε στενοχώρια γιατί θα κοιμηθώ με κουβέρτα και δεν θα έχω καλοριφέρ, που εγώ έβαζα το πετρέλαιο από τον Σεπτέμβρη και σταμάταγε τον Ιούνιο, έμπαινες μέσα και αν δεν ήσουν με το φανελάκι, έλιωνες στη ζέστη».
Η αντίθεση ανάμεσα στο «τότε» και το «μετά» είναι αποκαλυπτική. Από ένα σπίτι υπερθερμασμένο, σε έναν χώρο όπου ο χειμώνας απαιτούσε μπουφάν ακόμη και για μια απλή επίσκεψη.
Με μπουφάν στο σαλόνι αλλά με ανθρώπους δίπλα μου
Παρά τις στερήσεις, ο Ανδρέας Μικρούτσικος τόνισε πως αυτό που τον κρατούσε όρθιο δεν ήταν η υλική άνεση, αλλά η ανάγκη για επικοινωνία.
«Δεν με ένοιαζε που τον Φεβρουάριο έπρεπε να ήσουν με μπουφάν για να μου μιλήσεις. Είχα βρει αυτόν τον τρόπο και ζούσα. Αυτό που με ένοιαζε ήταν να έρθει ένας φίλος μου και να του φτιάξω ένα τσάι, αν υπήρχε και να πούμε κάτι και αυτό να έβγαζε μία αισιοδοξία».
Η εικόνα είναι απλή αλλά δυνατή: ένα παγωμένο σπίτι, ένα ζεστό τσάι και μια κουβέντα που δίνει ελπίδα.
Ποιοι έμειναν και ποιοι χάθηκαν
Στην ίδια εξομολόγηση, μίλησε και για το «ξεκαθάρισμα» που φέρνει μια οικονομική καταστροφή στις ανθρώπινες σχέσεις. Κάποιοι στάθηκαν δίπλα του, κάποιοι άλλοι απομακρύνθηκαν – ακόμη κι αν θα περίμενε το αντίθετο.
«Πολλοί με πήραν να με βοηθήσουν, πολλοί δεν με πήραν, που έπρεπε να με πάρουν, για να με ρωτήσουν πώς είμαι. Δεν ήθελα να κουβαλάω την στενοχώρια της τότε ζωής μου και είχα μερικούς ανθρώπους, με τους οποίους έκανα παρέα, βγαίναμε, μιλάγαμε, βλέπαμε τηλεόραση, τρώγαμε ένα φαγητό στο σπίτι μου».
