Από τους πιο γοητευτικούς πρωταγωνιστές του παλιού ελληνικού σινεμά, ο Παύλος Λιάρος έγινε γνωστός μέσα από χαρακτηριστικούς ρόλους, ενώ σήμερα στα 80 του είναι κυριολεκτικά αγνώριστος.
Ο ρόλος του δίπλα στον Λάμπρο Κωνσταντάρα
Ο Παύλος Λιάρος ενσάρκωσε τον Κίμωνα Πετρόχειλο, τον μεγαλύτερο γιο του Λάμπρου Κωνσταντάρα στην ταινία «Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι». Υποτίθεται πως σπούδαζε Ιατρική, αλλά στην πραγματικότητα προτιμούσε τον ύπνο από τη σχολή. Ο χαρακτήρας του, χαλαρός και ράθυμος, χάρισε άφθονο γέλιο στους θεατές.
Ανερχόμενο αστέρι του ’60 και ’70
Ο Παύλος Λιάρος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1943 και σπούδασε στη δραματική σχολή του Κώστα Μιχαηλίδη. Από την πρώτη του κιόλας εμφάνιση το 1963 στην ταινία «Το κάθαρμα» του Νίκου Φώσκολου, φάνηκε πως θα ξεχώριζε.
Συμμετείχε σε γνωστές παραγωγές όπως «Τρελά κορίτσια, απίθανα αγόρια», «Αγάπησα έναν προδότη», «Ο τζαναμπέτης», «Δύο πόδια σ’ ένα παπούτσι», «Γαβριέλα, η αμαρτωλή της Αθήνας», «Κατηγορώ την κοινωνία», «Λολίτες της Αθήνας» και «Οι σφαίρες δεν γυρίζουν πίσω».
Από τις κομεντί στις πολεμικές ταινίες
Τη δεκαετία του ’70, ο ηθοποιός συμμετείχε και σε ιστορικές ταινίες όπως το «Υποβρύχιον Παπανικολής» και το «Καλάβρυτα 1821». Παράλληλα, ξεκίνησε να γράφει σενάρια και υπέγραψε τις ταινίες «Βρώμικες κυρίες», «Κολασμένες ψυχές στα δίχτυα της ηδονής» και «Η μεγάλη απόφαση».
Η τελευταία φορά που τον είδαμε στη μεγάλη οθόνη ήταν το 1979 στην ταινία «Τζακ ο καβαλάρης».
Στροφή στην τηλεόραση και στο ντοκιμαντέρ
Μετά το πέρασμά του από τον κινηματογράφο, ο Λιάρος εργάστηκε και στην ΥΕΝΕΔ, παίζοντας σε τηλεοπτικές σειρές όπως «Λέσχη μυστηρίου: Επικίνδυνη νύχτα», «Οι προστάτες του νόμου», «Ποιος είναι ο ένοχος» και «Υποψίες». Τη δεκαετία του ’80 σκηνοθέτησε βιντεοταινίες και ντοκιμαντέρ.
Σήμερα στα 80 του ο Παύλος Λιάρος είναι ένας άλλος άνθρωπος
Ο Παύλος Λιάρος είναι σήμερα 80 ετών και συνεχίζει να αποτελεί ζωντανό κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού κινηματογράφου.
Σε μια εξομολόγησή του, είχε πει:
«Ήμασταν φτωχοί αλλά πολύ τίμιοι. Οι γονείς μου δεν ήθελαν να γίνω ηθοποιός. Ήμουν μοναχοπαίδι και ο παππούς μου με προειδοποιούσε: “Βρε συ, ξέρεις ποιοι γίνονται ηθοποιοί; Οι κόρες και οι γιοι των πουτ…ων”. Είχαν τότε πολύ άσχημη εικόνα γι’ αυτό το επάγγελμα. Μεγάλωσα στου Ψυρρή, πολύ ατίθασος. Ο πατέρας μου με έδερνε σχεδόν κάθε μέρα (γέλια). Κι όμως, ήμουν καλός μαθητής και χωρίς διάβασμα.
Στα νιάτα μου χόρευα εξαιρετικό ροκ εν ρολ και οι γκόμενες με θαύμαζαν. Όταν έφευγα από τα κλαμπ είχα τουλάχιστον τρία τέσσερα τηλέφωνα από κορίτσια που με φλέρταραν. Εκείνη την εποχή έβλεπα τον Κακκαβά και τον Μπάρκουλη και έλεγα: “Πιο ωραίοι είναι αυτοί από μένα; Ε, τότε θα γίνω ηθοποιός”. Έτσι κόλλησα με τον κινηματογράφο».
